tag:blogger.com,1999:blog-69187891057475229902011-08-08T17:01:46.224+07:00=:: ดินแดนอิสระของข้าพเจ้า ::=~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.comBlogger521100tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-21225328192118379152011-06-09T10:24:00.011+07:002011-06-09T11:35:55.951+07:00<iframe width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/3zit4i2FiVY" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><div><br /></div><div><b><span class="Apple-style-span" >Song: Can't Smile Without You</span></b><br /><br />You know I can't smile without you<br />เธอรู้ไหม ว่าฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ<br /><br />I can't smile without you<br />ฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ<br /><br />I can't laugh and I can't sing<br />ฉันหัวเราะไม่ได้ และฉันก็ร้องเพลงไม่ได้<br /><br />I'm finding it hard to do anything<br />ฉันจะพบว่าอะไรมันก็ยากไปหมดไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม<br /><br />You see I feel sad when you're sad<br />เธอเห็นไหม ว่าฉันรู้สึกไม่ดี เมื่อใดที่เธอเศร้า<br /><br />I feel glad when you're glad<br />ฉันรู้สึกดี เมื่อใดที่เธอมีความสุข<br /><br />If you only knew what I'm going through<br />แค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันได้ฝ่าฟันอะไรบ้าง<br /><br />I just can't smile without you<br />ฉันก็แค่ยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ<br /><br />You came along just like a song<br />เธอผ่านเข้ามาเหมือนบทเพลง<br /><br />And brighten my day<br />และทำให้ทุกวันของฉันนั้นสดใส<br /><br />Who would of believed that you were part of a dream<br />ใครจะเชื่อล่ะว่าเธอคือส่วนหนึ่งของความฝัน<br /><br />Now it all seems light years away<br />ตอนนี้ทุกอย่างดูเหมือนจะเนิ่นนาน<br /><br />And now you know I can't smile without you<br />และตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ<br /><br />I can't smile without you<br />ฉันจะยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ<br /><br />I can't laugh and I can't sing<br />ฉันหัวเราะไม่ได้ และฉันก็ร้องเพลงไม่ได้<br /><br />I'm finding it hard to do anything<br />ฉันจะพบว่าอะไรมันก็ยากไปหมดไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม<br /><br />You see I feel sad when you're sad<br />เธอเห็นไหม ว่าฉันรู้สึกไม่ดี เมื่อใดที่เธอเศร้า<br /><br />I feel glad when you're glad<br />ฉันรู้สึกดี เมื่อใดที่เธอมีความสุข<br /><br />If you only knew what I'm going through<br />แค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันได้ฝ่าฟันอะไรบ้าง<br /><br />I just can't smile<br />ฉันก็แค่ยิ้มไม่ออกเลย<br /><br />Now some people say happiness takes so very long to find<br />ใครบางคนบอกไว้ว่าเราอาจต้องใช้เวลามากมายกว่าจะพบกับความสุข<br /><br />Well, I'm finding it hard leaving your love behind me<br />และฉันกำลังเรียนรู้ว่ามันยากเย็นแค่ไหนที่จะทิ้งความรักของเธอไว้เบื้องหลัง<br /><br />And you see I can't smile without you<br />และเธอได้เห็นว่าฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ<br /><br />I can't smile without you<br />ฉันยิ้มไม่ออกเลย ถ้าฉันไม่มีเธอ<br /><br />I can't laugh and I can't sing<br />ฉันหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องเพลงก็ไม่ได้<br /><br />I'm finding it hard to do anything<br />ฉันพบว่าจะทำอะไรมันก็ยากไปซะหมด<br /><br />You see I feel glad when you're glad<br />เธอเห็นแล้วใช่ไหม ว่าฉันรู้สึกยินดีแค่ไหน เมื่อยามเธอมีความสุข<br /><br />I feel sad when you're sad<br />ฉันเศร้าแค่ไหน เมื่อยามเธอเศร้า<br /><br />If you only knew what I'm going through<br />ถ้าเธอจะรับรู้สักนิด ว่าฉันต้องผ่านอะไรบ้าง<br /><br />I just can't smile without you<br />ฉันไม่สามารถจะยิ้มได้เลยนะ ถ้าฉันไม่มีเธอ</div><br /><div><span class="Apple-style-span" ><a href="https://spreadsheets.google.com/spreadsheet/viewform?formkey=dFVwWFpiLURub1BLanlEMWY5eGp2RWc6MQ">แบบสอบถาม</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2122532819211837915?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-65904387231165044462010-07-10T04:11:00.001+07:002010-07-10T04:12:49.728+07:00กลับมาปัดฝุ่นบล๊อกใหม่ก่อนเล็กน้อย มันมีอะไรให้ปรับแต่งเยอะเลย เลยแอลลังเลว่าจะกลับมาเขียนบล๊อกดีไหมเนี่ย และเขียนที่ไหนดีด้วย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-6590438723116504446?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-33182693298309431022009-07-05T18:59:00.002+07:002009-07-05T19:21:41.817+07:00อุตส่าห์พยายามว่าจะเขียนบันทึกก็ไม่มีโอกาสได้เขียนสักที สืบเนื่องด้วยงานที่มากมายและรุมเร้าจนไม่ได้ว่าง บวกกับอารมณ์ที่บางทีก็ไม่มีอารมณ์ที่อยากจะระบายออกมาเป็นคำพูดหรือหลักฐานไว้ สุดท้ายก็เลยต้องดองเค็มบันทึกของข้าพเจ้าไปเรื่อยๆ วันนี้พอมีเวลาว่างๆ หน่อย ตอนแรกก็อยากจะเขียนบันทึกระบายนะ แต่เปลี่ยนใจมาเขียนเกี่ยวกับตัวเองดีกว่า<br /><br /> จากคราวที่แล้วที่เคยบอกว่าได้ทำการเปลี่ยนชื่อใหม่ไป ก็ได้ไปหาฤกษ์และยามที่สะดวกจนได้ไปเปลี่ยนเมื่อวันที่ ๙ มีนาคม ๒๕๕๒ ที่ผ่านมา หลังจากที่ใช้ชื่อ"วชิรัตน์ ประเสริฐยิ่ง"มาเกือบ ๒๓ ปี ก็ไปทำการไปเปลี่ยนชื่อใหม่ ตอนแรกก็ว่าจะเปลี่ยนตั้งแต่มัธยมล่ะ แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะไปเลี่ยน โดยการดูดวงและเปลี่ยนชื่อทั้งหมดเป็นการทำด้วยตนเองครับ ไม่ได้ปรึกษาหมอดูสักหน่อย ดูเองเนี่ยล่ะ<br /><br /> ทำไมถึงเปลี่ยนเหรอ? เนื่องด้วยข้าพเจ้าเป็นคนที่งมงายและเชื่อในโหราศาสตร์นิดหน่อยครับ ชอบดูดวงเองไปเรื่อย นามสกุลดูแล้วมีแค่"ฐ"เป็นกาลกิณี แต่ชื่อเดิมเนี่ยพอวิเคราะห์ชื่อตามหลักเลขศาสตร์ตามคำทำนายโบราณ ท่านกล่าวไว้ว่า<br /><blockquote>กำลังดาวได้เลข 37 เลข 37 เป็นเลขน่ากลัว ระวังการทะเลาะวิวาท ความขัดแย้ง อุบัติเหตุ ตลอดจนโรคร้ายคอยรังควาญ ชีวิตไม่ค่อยราบรื่น 3 (อังคาร) ก็ร้าย 7 (เสาร์) ก็ใช่ย่อย เมื่ออยู่ด้วยกันทำให้ชีวิตขลุกขลัก ขึ้น ๆ ลง ๆ</blockquote><br />พอนำมารวมกับนามสกุลแล้ววิเคราะห์ก็ได้ว่า<br /><blockquote>กำลังดาวได้เลข 88 เลข 88 ดับเบิล 8 ผาดโผนอย่างยิ่ง ขึ้นปรู๊ด ลงปร๊าดตื่นเต้นดี ราหูกำลังสองมักเอาแต่ใจตัว เชื่อตัวเองมากเกินไป ใครอย่ามาเตือนให้ยาก ระวังมรณกรรมผิดปกติ</blockquote><br /><br /> เลยตัดสินใจจะเปลี่ยนชื่อไม่เปลี่ยนนามสกุล เพราะนามสกุลวิเคราะห์ชื่อตามหลักเลขศาสตร์ตามคำทำนายโบราณ ท่านกล่าวไว้ว่า<br /><blockquote>กำลังดาวได้เลข 51 เลข 51 ได้รับอิทธิพลจากดาวอาทิตย์ (1) และดาวพฤหัสบดี (5) ทำให้เป็นคนที่มีสติปัญญาแตกฉาน ปฏิภาณไหวพริบดี มีความสำเร็จในชีวิต นอกจากนั้น 1 กับ 5 รวมกันเป็น 6 คือดาวศุกร์ บ่งบอกถึงเป็นคนมีอารมณ์สุนทรีย์ รักในศิลปะ รสนิยมวิไล ชอบความรื่นรมย์ มีพรสวรรค์ มีฝีมือละเอียดอ่อนประณีต มักจะมองโลกในแง่ดีเสมอไม่ชอบเก็บตัว มีมิตรสหายมาก และเป็นที่รักของมิตรสหาย</blockquote><br /><br /> แล้วนามสกุลที่มีอยู่ก็มีปัญหาอย่างว่าต้องหาชื่อมาประกอบไม่สั้นๆ ก็ต้องยาวมากๆ แล้วส่วนตัวอยากได้ ว.แหวน (ในวรรคเดช) เป็นตัวแรกของชื่อเหมือนเดิม ดูไปดูมาเปิดตำราไปมาก็ชอบคำว่า"วิชญวิทย์" อ่านว่า วิด-ชะ-ยะ-วิด ดูเป็นการเล่นคำดี และความหมายก็ดี แต่พอรวมกับนามสกุลแล้วเลขที่ได้ยังไม่ดีพอ เลยเติม"วร"เข้าไปให้ได้ความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น<br /><br /> วรวิชญวิทย์ พอนำไปวิเคราะห์ชื่อตามหลักเลขศาสตร์ ตามคำทำนายโบราณ ท่านกล่าวไว้ว่า<br /><blockquote>กำลังดาวได้เลข 54 เลข 54 รวมกันได้ดาวเกตุ (9) เรียกว่ามี “องค์รักษา“ เป็นเลขที่แสดงถึงนิมิตรแห่งความสำเร็จ ชีวิตมักได้รับความคุ้มครองจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เป็นคนที่เรียนรู้ง่าย มีสติปัญญาแตกฉาน เข้าใจอะไรได้ง่าย อุปสรรคในชีวิตมีน้อย แต่ต้องระวังอุบัติเหตุจากยานพาหนะ และระวังเกี่ยวกับสายตา</blockquote><br /><br /> พอนำไปรวมกับนามสกุลเป็น"วรวิชญวิทย์ ประเสริฐยิ่ง"แล้วนำไปคำนวน ตามคำทำนายโบราณ ท่านกล่าวไว้ว่า<br /><blockquote>กำลังดาวได้เลข 15 เลข 15 เป็นกำลังดาวจันทร์ เป็นคนมีเสน่ห์ มีปัญญา ปฏิภาณว่องไว เข้าได้กับคนทุกระดับ อ่านใจคนเก่ง มักจะมีผู้ใหญ่คอยให้การอุปถัมภ์ค้ำจุนช่วยเหลือตลอด มักจะได้รับของตอบแทน ทั้งสิ่งของและเงินทองจากบุคคลอื่นเสมอ แต่อาจเป็นคนขี้สงสารคนอื่น จึงทำให้ถูกหลอกได้ง่าย จึงต้องระวังเรื่องหูเบา อย่าเชื่อใจใครง่าย ๆ โดยไม่ไตร่ตรอง 1 กับ 5 รวมกันเป็น 6 คือดาวศุกร์ บ่งบอกถึงเป็นคนมีอารมณ์สุนทรีย์ รักในศิลปะ รสนิยมวิไล ชอบความรื่นรมย์ มีพรสวรรค์ มักจะมองโลกในแง่ดีเสมอไม่ชอบเก็บตัว มีมิตรสหายมาก และเป็นที่รักของมิตรสหาย เป็นนักพูดชั้นดี คารมดึงดูด เหมาะกับการเป็นนักปกครอง นักบริหาร</blockquote><br /><br /> แถมอีกนิดๆ วิเคราะห์ชื่อตามหลักอายตนะ 6 ชื่อ วรวิชญวิทย์ มีค่าอายตนะ 6 เท่ากับ 8 ตามคำทำนายโบราณ ท่านกล่าวไว้ว่า<br /><blockquote>อายตนะ 6 หมายเลข 8 เปรียบดังเจ้าคนนายคน มีบารมี เป็นหัวหน้าเป็นผู้จัดการ เป็นที่เคารพยำเกรงแก่ผู้คน เจ้าชะตามักต้องแบกภาระ แต่มีความสุขกาย สุขใจดี มีอำนาจวาสนา มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบมาก</blockquote><br /><br /> สรุปเลยใช้ชื่อใหม่ว่า"วรวิชญวิทย์ ประเสริฐยิ่ง" และก็ชอบเวลาที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษด้วยนะ เพราะจะเขียนด้วย W ถึง ๓ ตัว เหมือน www เอิ๊กๆ Worawitchayawit Prasoetying และดูเป็นพ่อมดที่ฉลาดคล้ายๆ ความหมายภาษาไทยด้วยที่แปลกว่านักปราชญ์ที่ดีและมีความรู้ หุหุ เท่สุดๆ<br /><br />ป.ล.บันทึกคราวนี้ยาวมากๆ เต็มไปด้วยความเชื่อและความงมงายล้วนๆ อ่านแล้วก็ใช้วิจารณญาณด้วยนะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-3318269329830943102?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-52228502420207875492009-05-02T19:15:00.003+07:002009-07-05T18:58:38.819+07:00ไม่ได้เขียนบันทึกนานถึงเกือบ 3 เดือน เพราะไม่ค่อยได้ว่างเท่าไร มีธุระในช่วงที่ผ่านมามากมาย ทั้งสอบปลายภาค กลับบ้านไปเปลี่ยนชื่อใหม่(ตอนนี้ชื่อจริงใหม่แล้วนะ ไว้จะมาเขียนเล่าเรื่องๆ) ไปทริปซีเนียร์กับเพื่อนๆ แล้วก็ต้องเริ่มงานอย่างเต็มตัวกับบริษัท เด็กดี อินเตอร์แอคทีฟ จำกัด อย่างเต็มตัว หลังจากที่ทำเป็นพาร์ทไทม์มานานแสนนาน<br /><br />นอกจากจะใช้ชื่อใหม่ เริ่มต้นงานใหม่แล้ว สิ่งอื่นๆ ในชีวิตก็ใหม่ด้วย เริ่มต้นที่มือถือใหม่เพราะ N-GAGE เครื่องเดิมได้จากโลกไปอย่างสงบพร้อมข้อมูลทุกอย่างในเครื่องด้วย -*- จึงทำการแต่งตั้ง 5800 Xpress มารับหน้าที่แทน นอกจากนี้ก็ได้โน้ตบุ๊คใหม่คือน้อง Dell Studio มาทำงาน Acer ที่ชอบงอแงและเน่าเต็มทน และสุดท้ายก็หอใหม่แถว ซ.เพชรบุรี 7 เพราะต้องออกจากหอในแล้ว ขาดอย่างเดียวคือแฟนใหม่ ยังหาไม่ได้สักทีนะ - -"<br /><br />เข้าประเด็นหลักของการเขียนบันทึกครั้งนี้ดีกว่า คือตอนนี้ข้าพเจ้าเรียนจบอย่างเรียบร้อยล่ะ แก้วิชาสุดท้ายได้ไปสำเร็จ สิ้นสุดกันเสียทีกับชีวิตการเป็นนักเรียนและนิสิต ทั้งดีใจและก็แอบใจหาย หมดช่วงเวลาแห่งการศึกษาแล้วเหรอเนี่ย อยากต่อโทอยู่นะถ้ามีโอกาส คงจะต้องดูหลายๆ อย่างประกอบกันด้วยล่ะ ว่าจะต่อได้ไหม<br /><br />พอจบแล้วก็ต้องรับปริญญาใช่เปล่า ดีใจที่จะได้รับพระราชทานปริญญาบัตรจากสมเด็จพระเทพฯ (รักท่านจริงๆ เลย) แล้วตอนนี้พอมาเริ่มทำงานปรากฏว่าน้ำหนักขึ้นครับท่าน จาก 69 ก.ก. มาถึงเกือบ 75 แล้ว เลยต้องรีบลดอย่างเร่งด่วน ให้ทันวันรับปริญญา ที่ตั้งใจไว้ก็ประมาณ 63 ก.ก. รวมแล้ว 12 ก.ก. จะไหวไหมเนี่ย คิดแล้วเหนื่อยใจจริงๆ<br /><br />ปิดท้ายบันทึกคราวนี้เลยขอปิดท้ายด้วยเพลงนี้เลย เสียดายนะที่นักร้องนำไม่น่าไปค้ายาเสพย์ติดเลย หมดอนาคตเลยทีเดียวเชียว ยาเสพย์ติดไม่ทำให้ชีวิตดีหรอกนะครับ<br /><br /><blockquote><br />เพลง: อ้วน<br />ไทรอัมพ์ส คิงดอม<br /><br />อย่าอย่าไปเชื่อใครและเพราะเขาไม่ได้คุ้นเคย ก็ใครเลยจะเข้าใจกว่าฉัน<br />สิ่งใดที่อ้วนกลมใหญ่รู้ไว้ซะชั้นชอบใจ ไม่มีใครแทนที่เธอสำหรับฉัน<br />ไม่ใช่ปัญหาเวลาต้องการกอดฉัน หากเรานั้นจะกอดกัน<br />น้ำหนักจะลดไปทำไม ถ้าอดอาหารแล้วกลุ้มใจ<br /><br />อ้วนทำไมเธอจะไม่หล่อ ขอแค่เธอยังน่ารัก ผอมยังไงก็ไม่รัก<br />อ้วนยังไงเธอดูก็หล่อ เพราะถ้าเธอไม่น่ารัก ให้ผอมยังไงฉันคงไม่สนใจ<br /><br />อ้วนอ้วนอ้วนอ้วน อ้วน ใครๆก็หาว่าเธอน่ะอ้วน<br />หน้าอกหน้าใจหน้าท้อง จับไปมีแต่ไขมันล้วนๆ<br />คนโน้นคนนี้ชอบบอก ให้ตัวเธอนั้นไปลดความอ้วน<br />แต่ฉันดูว่าน่ารักดีแล้ว ดังนั้นไม่ควรไม่ควร<br /><br />ไม่ใช่ปัญหาเวลาต้องการกอดฉัน หากเรานั้นจะกอดกัน<br />น้ำหนักจะลดไปทำไม ถ้าอดอาหารแล้วกลุ้มใจ<br /><br />อ้วนทำไมเธอจะไม่หล่อ ขอแค่เธอยังน่ารัก ผอมยังไงก็ไม่รัก<br />อ้วนยังไงเธอดูก็หล่อ เพราะถ้าเธอไม่น่ารัก ให้ผอมยังไงฉันคงไม่สนใจ<br />อ้วนทำไมเธอจะไม่หล่อ ขอแค่เธอยังน่ารัก ผอมยังไงก็ไม่รัก<br />อ้วนยังไงเธอดูก็หล่อ เพราะถ้าเธอไม่น่ารัก ให้ผอมยังไงฉันคงไม่สนใจ<br /><br />อ้วนอ้วนอ้วนอ้วน อ้วน ใครๆก็หาว่าเธอน่ะอ้วน<br />หน้าอกหน้าใจหน้าท้อง จับไปมีแต่ไขมันล้วนๆ<br />คนโน้นคนนี้ชอบบอก ให้ตัวเธอนั้นไปลดความอ้วน<br />แต่ฉันดูว่าน่ารักดีแล้ว ดังนั้นไม่ควรไม่ควร<br /><br />อ้วนทำไมเธอจะไม่หล่อ ขอแค่เธอยังน่ารัก ผอมยังไงก็ไม่รัก<br />อ้วนยังไงเธอดูก็หล่อ เพราะถ้าเธอไม่น่ารัก ให้ผอมยังไงฉันคงไม่สนใจ<br />อ้วนทำไมเธอจะไม่หล่อ ขอแค่เธอยังน่ารัก ผอมยังไงก็ไม่รัก<br />อ้วนยังไงเธอดูก็หล่อ เพราะถ้าเธอไม่น่ารัก ให้ผอมยังไงฉันคงไม่สนใจ<br />อ้วนทำไมเธอจะไม่หล่อ ขอแค่เธอยังน่ารัก ผอมยังไงก็ไม่รัก<br />อ้วนยังไงเธอดูก็หล่อ เพราะถ้าเธอไม่น่ารัก ให้ผอมยังไงฉันคงไม่สนใจ<br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QejEtDHm3c0&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/QejEtDHm3c0&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.มาตามติดกันนะครับว่าข้าพเจ้าจะพิชิตภารกิจนี้ไปได้หรือไม่ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-5222850242020787549?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-70329995603045514472009-02-09T23:46:00.003+07:002009-02-10T00:01:41.224+07:00ชื่อเรื่องครั้งนี้คือ"ความคิด" แต่ไม่ได้จะมานำเสนอความคิดหรือทัศนคติอะไรของข้าพเจ้าหรอก แต่บันทึกคราวนี้เกี่ยวกับเพลงความคิดและก็เรื่องราวไร้สาระที่ประสบพบเจอในช่วงนี้นะครับ เพราะความคิดในช่วงนี้มีไม่กี่เรื่องหรอก โปรเจ็ค สาราณียกร ติดตามและประเมินผล งานหลังจบ และก็เธอ<br /><br /> ความจริงว่าจะปิดท้ายด้วยเพลงความคิดหลายครั้งแล้วเพราะเคยได้ยินหลายครั้ง แต่ไม่รู้ชื่อเพลงสักทีเลยไม่ได้ปิดท้ายด้วยเพลงนี้สักครั้ง วันนี้ไปเดินสยามเผอิญได้ยินดีเจบอกชื่อเพลงและเปิดเพลงนี้เลยรู้สึกว่าใช่เลยเลยเพลงนี้ที่ข้าพเจ้าตามหามาแสนนาน ในที่สุดก็ตามหามันจนเจอแล้ว ดีใจจังๆ<br /><br /> แล้วตอนกลับก็ไปแวะซีเด็ดบุ๊คชั้น ๗ เพื่อไปหาของขวัญวันเกิดให้เพื่อน (ดันเป็นอีกที่ที่ชอบนัดเจอคนอีก) แล้วก็เห็น SF ฉายตัวอย่างเรื่องนี้ ระหว่างที่ดูไปและไปซื้อไอติมโคนมากินอย่างมูมมาม ก็เจอน้องที่งานสรุปฯ เข้มคนหนึ่งมาทัก มาพร้อมกับพ่อและแม่เป็นครอบครัว ถ้าน้องคนอื่นๆ คงไม่ว่าอะไร แต่นี้เป็นน้องที่เคยกล่าวถึงในตอนที่แล้วๆ ว่าชื่อเป็นท่อนต่อกับคนในความทรงจำของข้าพเจ้า (ไปอ่านได้จากตอนความทรงจำสีจาง)<br /><br /> เอาเป็นว่าหลังจากฟังเพลงนี้แล้วก็ลองไปติดตามชมเรื่อง ณ ขณะรัก (A moment in June) ด้วยนะครับ เพราะเพลงนี้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องดังกล่าว เนื้อหาจะเป็นอย่างไรไปติดตามชมได้ด้วยตนเองตามโณงภาพยนตร์ แต่ถ้าอยากฟังเพลงนี้และร้องตามกับความคิดในสมองของคุณ ก็เลื่อนลงได้เลยนะครับ<br /><br /><blockquote><br />เพลง: ความคิด<br />แสตมป์ อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข <br /><br />ยังเดินผ่านทุกวัน <br />ที่ที่เราพบกันเมื่อก่อน <br />ยังจำซ้ำๆ ได้ทุกตอน <br />ราวกลับมีใครมาหมุน ย้อนเวลา <br /><br />แต่ก็คงจะหมุนย้อนได้แค่ในความคิด <br />ในชีวิตจริง คงไม่เจอกันอีกแล้ว <br />ยืนอยู่ตรงที่เดิม แต่ไม่มีวี่แวว <br />เธอจากไปแล้ว และคงไม่ย้อนคืนมาหา <br /><br />ได้แต่ฝากความคิดของฉันเอาไว้ <br />เผื่อวันไหนเธอผ่านมา <br />เห็นที่เดียวกันนี้ เธอจะนึกขึ้นได้ว่า <br />เคยมีคนนึงยืนข้างเธอ อยู่ตรงนี้เสมอตลอดมา <br /><br />ให้เธอสัมผัสความคิดที่ฉันทิ้งไว้ <br />อาจไม่เห็นได้ด้วยตา <br />ฉันจะฝากเอาไว้ อยู่ในพื้นดินและท้องฟ้า <br />มันเป็นความคิดที่กระซิบว่า ฉันยังรักเธอ <br /><br />อยากเจอเธอเหลือเกิน <br />เพราะก่อนที่เราต้องเดินแยกทาง <br />ฉันมีความคิดหลายๆ อย่าง <br />หลายอย่างเหลือเกิน ที่ฉันไม่ได้พูดไป <br /><br />แต่กลับมานึกขึ้นได้ในเวลานี้ <br />ในเวลาที่เธอเดินจากฉันไปแสนไกล <br />หากเธอนั้นยังอยู่ จะกอดเธอให้ชื่นใจ <br />และค่อยพูดออกไป ทุกสิ่งที่อยู่ในใจฉัน <br /><br />ได้แต่ฝากความคิดของฉันเอาไว้ <br />เผื่อวันไหนเธอผ่านมา <br />เห็นที่เดียวกันนี้ เธอจะนึกขึ้นได้ว่า <br />เคยมีคนนึงยืนข้างเธอ อยู่ตรงนี้เสมอตลอดมา <br /><br />ให้เธอสัมผัสความคิดที่ฉันทิ้งไว้ <br />อาจไม่เห็นได้ด้วยตา <br />ฉันจะฝากเอาไว้ อยู่ในพื้นดินและท้องฟ้า <br />มันเป็นความคิดที่กระซิบว่า ฉันยังรักเธอ <br /><br />ขอให้เธอสัมผัสความคิดที่ฉันทิ้งไว้ <br />อาจไม่เห็นได้ด้วยตา <br />ฉันได้ฝากเอาไว้ อยู่ในพื้นดินและท้องฟ้า <br />มันเป็นความคิดที่กระซิบว่า <br /></blockquote><br /><br /><object width="480" height="295"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Vs-dn_bfI_g&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Vs-dn_bfI_g&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="295"></embed></object><br /><br />ปล.เริ่มไม่อยากชอบใครแล้ว ไม่อยากมาเศร้าหากต้องผิดหวัง ตอนนี้ต้องพยายามหลอกตัวเองไปวันๆ ว่ายังแข็งแรงดีอยู่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-7032999560304551447?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-71147791977091648372009-02-08T02:16:00.002+07:002009-02-08T02:31:59.783+07:00เข้ามาสู่เดือนกุมภาพันธ์ของปี ๒๕๕๒ ได้อย่างรวดเร็วนะ เผลอแปปเดียวผ่านปีน้องวัวไปเกือบ ๔๐ วันแล้วเหรอเนี่ย เวลาช่างเดินไปอย่างไม่รอคอยงานโปรเจ็คของข้าพเจ้าเลย ตอนนี้ก็คงจะต้องมาปั่นกันสุดชีวิตเพื่อให้สามารถจบได้พร้อมกับคนอื่นๆ เค้าแล้วล่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวไม่สามารถทำงาน กบจ ได้นะ<br /><br /> พูดถึงวันวาเลนไทน์สักหน่อย วันนี้มีความสำคัญนะเพราะเป็นวันเกิดของคุณแม่ของข้าพเจ้า และก็เป็นวันแห่งความรักของคนอื่นๆ ทั่วไปด้วย ตั้งแต่เกิดมาจนอายุ ๒๒ ปีเนี่ยจำได้ว่าไม่เคยมีแฟนให้หนุงหนิงในวันวาเลนไทน์แบบคนอื่นเค้าเลย แอบอิจฉาคนมีคู่เล็กน้อย แล้วข้าพเจ้าก็ได้แต่นอนเล่นคอมพ์หรืออะไรก็ตามแต่ที่ห้องแทบทุกปี<br /><br /> ดีหน่อยนะที่ปีนี้วันวาเลนไทน์ตรงกับวันเสาร์พอดี ไม่ได้ดีใจที่จะได้ไปเที่ยวหรอกนะ แต่ดีใจที่จะได้อยู่ห้องเงียบๆ คนเดียว ไม่ต้องออกไปดูบ้านเมืองกับเค้า เดี๋ยวต๋อมอิจฉาจะทำงานอีก เหอๆ บอกแล้วว่าไม่มีดวงด้านความรักตามที่หมอดูหลายๆ ท่านได้ทำนายทายทักเอาไว้<br /><br /> วันนี้ไปสยามมา ก็เห็นบรรยากาศของคู่รักชื่นมื่นกันหลายคู่นะ แล้วเพลงในสยามก็ดังเปิดเพลง"เหตุเกิดจากความเหงา"ขึ้นมา อุตส่าห์ตั้งใจที่จะลืมอดีตก็น้ำตาตกในเลย ร้องคลอตามไปด้วยความเศร้าส้อย เนื้อหาของเพลงช่างตรงกับชีวิตของข้าพเจ้าอย่างมากมาย จะรู้ค่าเมื่อเค้าจากไปแล้วนี้เอง เอิ๊กๆ<br /><br /> ปิดท้ายบันทึกคราวนี้เลยเลือกเพลงนี้มาฝาก(ตัวเอง)เลยก็แล้วกัน ได้ยินเพลงมานานพึ่งเคยเห็นหน้าศิลปินตอนท้าย MV (สารภาพว่าไม่เคยดู MV นี้เลย) แล้ว MV ก็ดันคล้ายๆ ชีวิตขิงข้าพเจ้าอีก เหอๆ หวังว่าข้าพเจ้าคงจะไม่ต้องไปทำเหมือนออยธนาในตอนท้ายของ MV หรอกนะ เพราะชมพู่อารยาในชีวิตจริงเค้าคงไม่สนใจข้าพเจ้าแล้ว<br /><br /><blockquote><br />เพลง: เหตุเกิดจากความเหงา<br />อีโมชั่น ทาวน์<br /><br />ขอบคุณ..ระยะทางที่ทำให้เราต้องห่างไกล<br />ขอบใจ..เธอเหมือนกัน ทีเธอเลือกจากฉันไปแสนไกล<br />ขอบคุณเวลาที่ฉันนั้นไม่มีใคร<br />ขอบคุณอารมณ์อ่อนไหวที่มาทักทายกัน<br />ทำให้ฉันได้รู้..หากขาดเธอไปคงอยู่ไม่ไหว<br /><br />เหตุเกิดจากความเหงาที่ทำให้รู้ว่ารักเธอเท่าไหร่<br />ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ<br />ความอ้างว้างเดียวดายคอยตอกย้ำอยู่เสมอ<br />เหตุเกิดจากความเหงาที่ทำให้รู้เธอสำคัญเพียงใด<br />ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ<br />ยิ่งห่างเหินเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้ว่าเป็นเธอ..ที่ฉันรักหมดหัวใจ<br /><br />วันนี้..มาพบเธอ ด้วยใจที่เดินอย่างอ่อนล้า<br />ต้องการมาพบหน้า ต้องการจะบอกว่าพึ่งเข้าใจ<br />ขอบคุณเวลาที่ฉันนั้นไม่มีใคร<br />ขอบคุณอารมณ์อ่อนไหวที่มาทักทายกัน<br />ทำให้ฉันได้รู้..หากขาดเธอไปคงอยู่ไม่ไหว<br /><br />เหตุเกิดจากความเหงาที่ทำให้รู้ว่ารักเธอเท่าไหร่<br />ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ<br />ความอ้างว้างเดียวดายคอยตอกย้ำอยู่เสมอ<br />เหตุเกิดจากความเหงาที่ทำให้รู้เธอสำคัญเพียงใด<br />ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ<br />ยิ่งห่างเหินเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้..ว่าเป็นเธอ..ที่ฉันรักหมดหัวใจ<br /><br />มีคนเคยบอก ถ้าไม่สูญเสียบางอย่าง ก็ไม่รู้คุณค่าสิ่งนั้น<br />เหมือนอย่างตัวฉัน ทีเพิ่งรู้ว่าคืนวัน.ที่ผ่านมา ใครคือคนสำคัญ<br /><br />เหตุเกิดจากความเหงาที่ทำให้รู้ว่ารักเธอเท่าไหร่<br />ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ<br />ความอ้างว้างเดียวดายคอยตอกย้ำอยู่เสมอ<br />เหตุเกิดจากความเหงาที่ทำให้รู้เธอสำคัญเพียงใด<br />ความห่างไกลมันทำให้ฉันคิดถึงเธอ<br />ยิ่งห่างเหินเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้..ว่าเป็นเธอ..ที่ฉันรักหมดหัวใจ <br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EPEAjxx5bOI&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/EPEAjxx5bOI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.แล้วก็ยังโรคจิตไปนั่งอ่านอะไรจากบล็อกของคนที่ไม่สนใจเราแล้วอยู่ได้นะ เป็นพวกโรคจิตอยู่แต่กับอดีตจริงๆ จะเศร้าไปอีกนานไหม งานการมากมายรออยู่นะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-7114779197709164837?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-62424161663938106922009-02-03T01:02:00.004+07:002009-02-03T01:31:26.444+07:00การตัดสินใจเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ถือว่าเป็นสิ่งที่อยากยิ่งของมนุษย์หลายๆ คน ในหลายๆ ครั้งหากเราตัดสินใจผิดพลาดไปแล้วอาจจะกลับมาแก้ไขอดีตไม่ได้ ก็จะได้แต่เสียดายหรือเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ตามแต่ แต่ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่งที่เชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเอง ถึงแม้มันจะผิดพลาดไปแต่ข้าพเจ้าก็ได้ศึกษาหาข้อมูลและปรึกษาคนอื่นๆ มาพอสมควรแล้ว<br /><br /> แต่ทำไมช่วงนี้มีเรื่องราวให้ตัดสินใจมากมายเลยทีเดียว เป็นเรื่องใหญ่ๆ ทั้งนั้นเลย จะปรึกษาใครก็ไม่ค่อยได้เพราะเป็นเรื่องของตัวเองที่แปลกและพิสดารกว่าชาวบ้านมากมาย จะปรึกษาครอบครัวก็ยิ่งไม่ได้เพราะบางเรื่องครอบครัวก็ไม่รู้ว่าเราเป็นอย่างไร จะปรึกษาแฟนก็ยิ่งไม่ได้ใหญ่เพราะไม่มีนั่นเอง เอิ๊กๆ<br /><br /> ตอนนี้เรื่องที่ใหญ่ที่สุดก็เห็นจะเป็นเรื่องงานละครับ ใครบอกว่างานหายากข้าพเจ้าของเถียง หากคุณไม่เลือกงานหรือไม่ได้เอาแต่เรียนจนไม่สนใจใคร รับรองว่ามีงานเข้ามาหาคุณมากมาย จนบางทีคุณอาจจะเครียดเพราะไม่รู้ว่าจะทำงานไหนดี เพราะตัดสินใจคราวนี้อาจจะส่งผลกับหลายๆ อย่างในชีวิตเลยก็เป็นไปได้ เครียดนะครับเรื่องนี้<br /><br /> ตอนนี้มีหลักๆ ที่ติดต่อเข้ามาแล้วอยากทำก็มี ๔ ที่ ได้แก่ ๑.เว็บเด็กดีดอทคอม ทำคอนเทนท์และมาร์เก็ตติ้ง ที่นี่ทำมาตั้งแต่สมัยเรียนด้วย ผูกพันพอสมควร ๒.วิทยุจุฬาฯ ทำฝ่ายไอที นี้ก็เป็นที่สำคัญที่เริ่มรู้จักตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย และทำให้เกิดเรื่องดีๆ และไม่ดีหลายอย่างในชีวิตขึ้นมา ๓.สำนักงานนิสิตสัมพันธ์ ดูแลทีวีที่ฉาย 56 จุดทั่วจุฬาฯ นี้ก็น่าสนใจเพราะรู้จักกันก่อนวิทยุจุฬาฯ อีก ๔.AI ดูแลทีวีและช่วยผลิตรายการเป็นตัวแทนของจุฬาฯ เป็นบริษัทที่รับสัมปทานติดตั้งและทีวีในจุฬาฯ อีกทีนะครับ<br /><br /> นี้ไม่นับที่อื่นๆ ที่ทาบทามเข้ามานะ เพราะ ๔ อันนี้น่าทำทั้งหมดเลย เว็บเด็กดี กับ AI น่าจะให้ผลตอบแทนที่เยอะพอๆ กัน ส่วนงานวิทยุกับนิสิตสัมพันธ์ก็ให้ผลตอบแทนแบบราชการนะครับ มันก็น่าสนใจไปเสียหมด เกณฑ์พิจารณามีเรื่องของความสุขกับงานที่ทำ ความสามารถที่มีอยู่ รายได้ที่ต้องใช้จ่าย ฯลฯ ข้าพเจ้าจะเลือกที่ไหนดีเนี่ย<br /><br /> ปิดท้ายบันทึกครั้งนี้ด้วยเพลงที่ตรงกับเหตุการณ์ในบันทึกดีกว่า ทั้งเรื่องงาน(และเรื่องอื่นๆ) นักร้องคนนี้แต่ก่อนเป็น idol ของข้าพเจ้าเลยนะ แต่ลองไปเสิร์ชดูรูปเค้าในปัจจุบันสิครับ ผมยาวอย่างกับฮิวโก้วงสิบล้อ เอิ๊กๆ ตอนนี้ก็โดนซื้อตัวไปทำงานที่แกรมมี่เรียบร้อยแล้ว ไม่ได้ทำงานที่ RS ต่อ (เหมือนข้าพเจ้า?)<br /><br /><blockquote><br />เพลง: ตัดสินใจ<br />เจอาร์ กิตติกุลวงศ์<br /><br />รู้ว่าเธอมีใจรักฉัน รู้ว่าเธอก็ยังรักเขา<br />ถึงวันนี้ก็คงต้องเลือกเอา ใครสักคนมั่นใจสักที<br /><br />ทางซ้ายก็คนหนึ่ง ทางขวาก็คนหนึ่ง ต่างเจ็บที่เธอลังเลหัวใจ<br />เพราะฉันก็รักเธอ และเขาก็รักเธอ อยู่ที่เธอต้องการคนไหน<br /><br />ตัดสินใจว่าเธอไม่รักใคร ตัดสินใจแล้วจงปล่อยเขาไป<br />จะเลือกทางซ้ายหรือขวาก็เลือกไป ทำได้ไหม (เก็บไว้คนเดียวเท่านั้น)<br /><br />นอกจากเขาไม่ควรมีฉัน นอกจากฉันไม่ควรมีใคร<br />คงไม่ทนให้เป็นอย่างนี้ไป เลือกได้ไหมเพียงใครซักคน<br /><br />ทางซ้ายก็คนหนึ่ง ทางขวาก็คนหนึ่ง ต่างเจ็บที่เธอลังเลหัวใจ<br />เพราะฉันก็รักเธอ และเขาก็รักเธอ อยู่ที่เธอต้องการคนไหน<br /><br />ตัดสินใจว่าเธอไม่รักใคร ตัดสินใจแล้วจงปล่อยเขาไป<br />จะเลือกทางซ้ายหรือขวาก็เลือกไป ทำได้ไหม (เก็บไว้คนเดียวเท่านั้น)<br /><br />ทางซ้ายก็คนหนึ่ง ทางขวาก็คนหนึ่ง ต่างเจ็บที่เธอลังเลหัวใจ<br />เพราะฉันก็รักเธอ และเขาก็รักเธอ อยู่ที่เธอต้องการคนไหน<br /><br />ตัดสินใจว่าเธอไม่รักใคร ตัดสินใจแล้วจงปล่อยเขาไป<br />จะเลือกทางซ้ายหรือขวาก็เลือกไป ทำได้ไหม (เก็บไว้คนเดียวเท่านั้น)<br /><br />ตัดสินใจว่าเธอไม่รักใคร ตัดสินใจแล้วจงปล่อยเขาไป<br />จะเลือกทางซ้ายหรือขวาฉันขอเธอ ทำได้ไหม รักคนเดียวเท่านั้น<br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FVdI4VkawiM&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/FVdI4VkawiM&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.อยากมีคนมาช่วยตัดสินกับเรื่องต่างๆ ในชีวิตจัง ตอนนี้ก็พึ่งตัดสินใจหาหอใหม่ไป มันก็โอเคนะสำหรับข้าพเจ้าสภาพอยู่ได้ แต่ถ้าใครจะมาอยู่ด้วยก็ตัดสินใจมาอยู่ได้นะ มาหารค่าหอกัน เอิ๊กๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-6242416166393810692?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-68592803114026940562009-01-27T06:01:00.005+07:002009-01-27T06:34:59.879+07:00ฟื้นตัวหลังจากสลบมาเกือบครบ ๒๔ ชั่วโมง ทั้งที่เป็นวันตรุษจีนแท้ๆ แต่กลับต้องมานอนซมหมดสภาพ ว่าจะออกไปชมสุริยุปราคาก็ไม่ได้ออกไปชมจนได้ เหตุที่ข้าพเจ้านอนเดี้ยงได้ขนาดนี้เพราะหมดสภาพจากงานสรุปเข้มฯ ครั้งที่ ๕ ที่จัดโดยวิทยุจุฬาฯ ตลอดระยะเวลากว่า ๓ สัปดาห์ ในที่สุดงานนี้ก็จบลงไปได้เสียที<br /><br /> งานนี้ก็เช่นทุกปีที่ผ่านมา แต่อาจจะพิเศษกว่าปีอื่นๆ ตรงที่ได้ทำอะไรมากมาย และแปลกๆ มากกว่าปีที่ผ่านๆ มา ได้ทำอะไรยากและท้าทายขึ้น จริงๆ อาจเพราะปีนี้อาจเป็นปีสุดท้ายแล้วที่มีโอกาสมาร่วมจัดงานในฐานะนิสิตจุฬาฯ ไม่รู้ว่าปีหน้าจะได้ไปทำงานที่ไหน และจะได้มีโอกาสกลับมาทำไหม ปีนี้ก็เลยบ้าพลังแบบสุดๆ ไปเลย<br /><br /> แต่ประเด็นหลักที่มาเขียนบันทึกคราวนี้ มีสิ่งหนึ่ง(เรียกว่าบุคคลหนึ่งดีกว่า)มาจี๊ดสมองข้าพเจ้าเล่นๆ ทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับบางคนมันเพิ่มพูนกลับมาหาข้าพเจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ คืออย่างนี้ครับ ได้ไปเจอน้องคนหนึ่งที่มางานติวครั้งนี้ แล้วบังเอิญลักษณะและบุคคลของน้องคนนี้ก็ไปคล้ายคลึงกับคนในความทรงจำคนหนึ่งของข้าพเจ้าเข้าให้<br /><br /> แต่ยิ่งไปกว่านั้น ชื่อน้องคนนี้ดันไปสอดคล้อง พูดง่ายๆ ก็คือ เป็นคำต่อกับชื่อคนในความทรงจำของข้าพเจ้าด้วย ดูสิว่ามันจะบังเอิญขนาดไหน พอได้ลองไปพูดคุยด้วย ลักษณะของน้องคนนี้ก็ยิ่งคล้ายกับคนในความทรงจำของข้าพเจ้าอย่างยิ่ง แต่พอจบงานก็ไม่ได้แลกเมล์หรือเบอร์โทรอะไรกับน้องเค้าหรอก แต่ก็ต้องขอบคุณน้องคนนั้นที่ทำให้ข้าพเจ้ามีความสุขกับความทรงจำสีจางๆ<br /><br /> ปิดท้ายบันทึกครั้งนี้เลยเรื่องเพลงนี้มาปิดท้ายเลย ให้เข้ากับเนื้อหาเสียหน่อย เป็นอีกหนึ่งเพลงที่หลายๆ คนน่าจะชอบนะ เพราะเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ที่หลายๆ คนรวมทั้ง"คนในความทรงจำ"ของข้าพเจ้าชอบด้วย<br /><br /><blockquote><br />เพลง: ความทรงจำสีจาง<br />ปาล์มมี่ <br /><br />ใครคนหนึ่ง คนนั้น ในวันหนึ่ง วันนั้น <br />เคยผูกผันกัน ซะมากมาย <br />เพราะวันที่ห่างเหิน มันก็เริ่มห่างหาย <br />เพียงแค่เพราะเราไม่เจอะกัน <br /><br />ไม่เรียกร้องให้กลับมา หรือว่าผลักใส หรืออะไรทั้งนั้น <br />เก็บเอาไว้ในส่วนลึก ซ่อนอยู่อย่างนั้น รู้ว่ามันไม่ไปไหน <br />แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังอยู่ตรงนั้น ในภาพทรงจำสีจางจาง <br /><br />เหมือนว่าจะเลือนหาย คล้ายว่าจะเลือนลาง <br />บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนไป <br /><br />ไม่เรียกร้องให้กลับมา หรือว่าผลักใส หรืออะไรทั้งนั้น <br />เก็บเอาไว้ในส่วนลึก ซ่อนอยู่อย่างนั้น รู้ว่ามันไม่ไปไหน <br />แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังอยู่ตรงนั้น ในภาพทรงจำสีจางจาง <br /><br />... ในความทรงจำสีจาง<br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YPjTfW3Pvlo&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/YPjTfW3Pvlo&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล. ว่าแล้วก็อยากดูภาพยนตร์เรื่อง"แฟนฉัน"นะ ไม่ได้ดูตั้งนานแล้ว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-6859280311402694056?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-55741546397118846552009-01-17T22:36:00.003+07:002009-01-17T22:58:31.114+07:00ผ่านไป 1 เดือนก็ได้เวลาดีมาเขียนบันทึกตอนใหม่ ว่าจะเขียนหลายวันแล้วแต่ก็รอให้มีเวลาว่างๆ ก่อนสักหน่อย เพราะช่วงนี้งานที่เขียนไว้จากครั้งที่แล้วทั้ง 4 งานกำลังรุมทับหัวข้าพเจ้าอย่างยิ่ง โดยเฉพาะช่วงนี้กับงานสรุปเข้มฯ ครั้งที่ 5 ที่อดตาหลับขับตานอนทำงานแบบไม่พักผ่อนกันเลยทีเดียว<br /><br />ปีนี้ก็น่าจะเป็นปีสุดท้ายที่ได้มาช่วยจัดกิจกรรมนี้แล้วกระมัง เลยมาช่วยงานอย่างสุดกำลังและความสามารถ ทำในหลายๆ งานและหน้าที่ ประดุจดังว่าเป็นพนักงานของสถานีวิทยุจุฬาฯ ก็ไม่ปาน เบื้องหลังหรือเบื้องหน้าก็พยายามเข้าไปยุ่งและข้องเกี่ยวกับเค้าไปเสียทุกอย่าง ก่อนที่จะไม่มีโอกาสมาทำอะไรแบบนี้แล้ว เพราะคงเป็นมนุษย์ออฟฟิศแทน<br /><br />ขอ(แอบ)เรื่องสุขภาพตัวเอง พอพักผ่อนน้อยก็มีอาการต่างๆ เข้ามาทันที ไม่อยากไปหาหมอแล้ว ไม่อยากกินยาอะไร ไม่อยากผ่าตัดด้วย อยากมีชีวิตไร้สาระแบบคนปกติทั่วไป แต่ก็น่าจะไม่เป็นอะไรมากหรอก ถ้านอนหลับพักผ่อนเยอะๆ กินอาหารครบ 5 หมู่ มีเวลาไปออกกำลังกาย ร่างกายก็คงคืนสภาพได้เอง<br /><br />หรือถ้าจะให้ดีกว่านั้น คงต้องรับสมัครคนที่สนใจจะมาดูแลชายหนุ่มคนนี้นะครับ เอิ๊กๆ ตอนนี้ยิ่งฟังเพลงรักๆ หรือเห็นคู่รักไม่ค่อยได้เลย ไม่งั้นจะรู้สึกอิจฉาอย่างยิ่ง เอิ๊กๆ พอมาฟังเพลงเศร้าๆ น้ำตาก็คลอๆ ซึมๆ จนมีคนทักแล้วว่าทำไมแววตาดูเศร้าๆ ใครว่าข้าพเจ้าเศร้า ออกจะสนุกสนาน เฮฮา และร่าเริงสุดๆ<br /><br />มาปิดท้ายกันด้วยเพลงใหม่ของแคลอรี่ บลา บลา ดีกว่า ตอนนี้ชอบเพลงนี้มากมาย รู้สึกโดนดีนะ ความจริงมีหลายเพลงที่โดนในตอนนี้ แต่หา MV เพลงนี้ได้ก่อนเลยเลือกเอาเพลง"อย่าไปไหนอีกนะ"มาปิดท้ายการเขียนบันทึกครั้งนี้ดีกว่า ยังไงเธอก็คงไม่กลับมาหรอกใช่ไหม แล้วข้าพเจ้าก็คงจะต้องรอคอยต่อไป....<br /><br /><blockquote><br />เพลง: อย่าไปไหนอีกนะ<br />แคลอรี่ บลา บลา <br /><br />ทุกวันตั้งแต่เธอเดินจากฉันไป <br />รู้ไหมเป็นยังไงอ้างว้างเพียงใดเมื่อไม่มีเธอ <br />ทุกคืนได้แต่ภาวนาให้เธอ ทบทวนใจตัวเอง <br />ให้พบความจริงว่าเธอรักใคร และกลับมาอยู่ตรงนี้ <br /><br />อย่าไปไหนอีกนะเธอ ถ้ายังรักฉันก็อภัย <br />อย่าไปไหนอีกเหมือนเคย ถ้าเธอรู้ว่าเธอรักใคร <br />อยู่ด้วยกันตรงนี้ ทุกวินาทีเรื่อยไป <br />อย่าหายไปอีก หายไปจากฉันอีกนะได้ไหมถ้าเธอรักกัน <br /><br />น้ำตามันเอ่อล้นมาจากสองตา <br />เพราะมันเกินบรรยายที่ได้เจอกันเหมือนในวันวาน <br />เข้าใจและไม่มีอะไรต้องการ เรื่องราวในวันวาน <br />ที่ทิ้งกันไปก็จะไม่จำ ไม่ทำให้เธอหนักใจ <br /><br />อย่าไปไหนอีกนะเธอ ถ้ายังรักฉันก็อภัย <br />อย่าไปไหนอีกเหมือนเคย ถ้าเธอรู้ว่าเธอรักใคร <br />อยู่ด้วยกันตรงนี้ ทุกวินาทีเรื่อยไป <br />อย่าหายไปอีก หายไปจากฉันอีกนะได้ไหมถ้าเธอรักกัน <br /><br />วันเวลาของเราที่หายไป <br />ไม่เคยจะใส่ใจ เสียแล้วก็เสียไป <br />วันเวลาของเราที่เริ่มใหม่ สำคัญกว่า <br />หากเธออยู่เคียงข้างฉัน <br /><br />อย่าไปไหนอีกนะเธอ ถ้ายังรักฉันก็อภัย <br />อย่าไปไหนอีกเหมือนเคย ถ้าเธอรู้ว่าเธอรักใคร <br />อยู่ด้วยกันตรงนี้ ทุกวินาทีเรื่อยไป <br />อย่าหายไปอีก หายไปจากฉันอีกนะได้ไหมถ้าเธอรักกัน <br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/dIdgmH6bdyk&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/dIdgmH6bdyk&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.ในวันที่เธอไปหาคนอื่น รู้ไหมฉันฝืน ยืนมองตั้งนาน เขาไม่ได้รักเธออย่างจริงจัง รู้ไหม<br />ฉันรู้ว่าฉันให้เธอมากกว่า และมากกว่านี้ ฉันก็ให้เธอได้ ฉันมั่นใจ ฉันรอได้กว่าวันที่เธอมา....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-5574154639711884655?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-84688051272151083252008-12-18T01:52:00.006+07:002008-12-18T23:49:18.835+07:00ก่อนอื่นต้องขอโทษมิตรรักชาวบล็อกทั้งหลายที่ไม่ได้เขียนบันทึกมานานกว่าเดือนครึ่ง เพราะมีงานมากมายเข้ามารุมเร้าทำให้ไม่มีเวลาว่างสักเท่าไร ประกอบกับไม่มีคนอ่านเลย เขียนเองอ่านเองแบบนี้เลยหยุดเขียนก่อนสักพัก เอาเวลาไปทำงานอย่างอื่นเสียหน่อย ตอนนี้พอมีเวลาว่างเลยกลับมาปั่นบล็อกอีกครั้งหนึ่ง<br /><br />ช่วงที่ผ่านมาก็มีงานเข้ามามากมาย มากเสียจนช่างดูโหดร้ายกับข้าพเจ้ายิ่งนัก ทั้งงานหลวงและงานราษฎร์ แต่ทำไมมีแต่งานที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ แถมหลายๆ งานยังจะต้องเข้าเนื้อตัวเองอีก จะเรียกว่าเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำไหม ก็ไม่ค่อยน่าจดจำหลายอย่างนะ แต่ก็ช่างมันเสียเถิดเพราะในที่สุดแล้วข้าพเจ้าก็ผ่านพ้นมันมาได้<br /><br />ช่วงนี้ก็มีงานนะไม่ใช่ว่าจะว่างงานแต่อย่างใด งานใหญ่ๆ ที่น่านักใจช่วงนี้มีถึง ๔ อย่างด้วยกัน คือ ๑.ซีเนียร์โปรเจ็ค(ถ้าไม่เสร็จ ก็ไม่จบ) ๒.สรุปเข้มฯ ครั้งที่๕(ไม่รู้จะเป็นปีสุดท้ายที่ได้ทำหรือเปล่า) ๓.ติดตามและประเมินผล(งานนี้ก็หนักหนาน่ายุบฝ่ายทิ้งเสียนะ) ๔.หนังสือจุฬาฯ บัณฑิต(งานที่ท้าทายภายใต้แรงกดดันสูงยิ่ง)<br /><br />เอาเป็นว่าชีวิตช่วงนี้ข้าพเจ้าเต็มไปด้วยงานนะขอรับ ถ้าคิดถึงมากก็ต้องโทรหากันเอา เพราะ MSN ก็ไม่ค่อยจะออนไลน์ อินเทอร์เน็ตหอและคอมพ์ต่างแข่งกันเน่าลงเรื่อยๆ อีกไม่นานคงจะต้องยอมถอยคอมพ์ใหม่เสียแล้วมั้ง ส่วนความรักหลายคนคงคิดว่ากำลังหวานนะครับ บางทีความจริงอาจไม่เป็นอย่างที่ท่านๆ คิดกันก็ได้นะ<br /><br />อีกไม่กี่วันก็ปีใหม่ วันก่อนก็พึ่งทำการ์ดแจกเพื่อนๆ และคนรู้จักไป เดี๋ยวถ้ามีอารมณ์และว่างจะ Save for web แล้วเอามาอัพให้ได้รับชมกันนะขอรับ วันนี้เลยเลือกเพลงนี้มาปิดท้ายบันทึกประจำครั้งนี้ เป็นเพลงเก่าพอสมควร MV ถ่ายได้เจ๋งดีนะ ตอนนี้อารมณ์ข้าพเจ้ากำลังประมาณนี้เห็นจะได้ คิดว่าคงมีคนมาให้ของขวัญข้าพเจ้าบ้างนะ จะดีใจมากๆ<br /><br /><blockquote><br /><br />เพลง : อยากได้<br />ออย วันศิริ<br /><br />เห็นใครๆเขาดูมีความสุข ได้รับดอกไม้ช่อใหญ่<br />เสียงเค้าหัวเราะฟังดูสดใส คงเพราะว่าภายในใจเค้ารักกัน<br /><br />แต่เมื่อย้อนมาดูตัวเอง ก็ไม่เห็นเคยเป็นอย่างนั้น<br />อยู่เพียงตัวคนเดียว และอยู่ไปวันวันหมดความหมาย<br /><br />อยากได้ดอกไม้บ้าง อยากได้ของขวัญให้ฉันบ้าง จะมีทางเป็นจริงซักเมื่อไร <br />อยากมีความรักและอยากที่จะมีเขาอยู่ใกล้ๆ เมื่อไรจะเจอซักที<br /><br />ถ้าฉันมีเขาคงมีความสุข และคงได้ดอกไม้ช่อใหญ่<br />เสียงฉันหัวเราะคงฟังสดใส ก็เพราะมีใครสักคนที่รักกัน<br /><br />แต่เมื่อย้อนมาดูตัวเอง ก็ไม่เห็นเคยเป็นอย่างนั้น<br />อยู่เพียงตัวคนเดียว และอยู่ไปวันวันหมดความหมาย<br /><br />อยากได้ดอกไม้บ้าง อยากได้ของขวัญให้ฉันบ้าง จะมีทางเป็นจริงซักเมื่อไร <br />อยากมีความรักและอยากที่จะมีเขาอยู่ใกล้ๆ เมื่อไรจะเจอซักที<br /><br />อยากได้ดอกไม้บ้าง อยากได้ของขวัญให้ฉันบ้าง จะมีทางเป็นจริงซักเมื่อไร <br />อยากมีความรักและอยากที่จะมีเขาอยู่ใกล้ๆ เมื่อไรจะเจอซักที<br /><br />อยากได้ดอกไม้บ้าง อยากได้ของขวัญให้ฉันบ้าง จะมีทางเป็นจริงซักเมื่อไร <br />อยากมีความรักและอยากที่จะมีเขาอยู่ใกล้ๆ เมื่อไรจะเจอซักที<br /><br />อยากได้ดอกไม้บ้าง อยากได้ของขวัญให้ฉันบ้าง จะมีทางเป็นจริงซักเมื่อไร <br />อยากมีความรักและอยากที่จะมีเขาอยู่ใกล้ๆ เมื่อไรจะเจอซักที<br /><br />เมื่อไรจะเจอซักที<br /><br />เมื่อไรจะเจอ เจอเขาซักที<br /><br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yy5X8zNIkIg&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/yy5X8zNIkIg&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล. ของขวัญที่กำลังอยากได้ช่วงนี้นะ Notebook HP สักเครื่อง กล้อง DSLR สักตัว มือถือ Nokia N81 สักอัน ถ้าได้จริงๆ คงจะดีใจน่าดูเลย ไปนอนฝันต่อดีกว่า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-8468805127215108325?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-25872908420162015982008-11-03T02:11:00.004+07:002008-11-03T02:30:04.398+07:00เปิดเทอมสุดท้ายไปแล้วเป็นเวลา ๑ สัปดาห์ครับ มีเรื่องราวมากมายให้ทำเลย เรื่องการเรียนก็พอสมควร เรื่องกิจกรรมยิ่งมีเยอะกว่า ตอนนี้ข้าพเจ้ามารับตำแหน่งในสภานิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัวแล้วครับ เป็น"ประธานกรรมธิการฝ่ายติดตามและประเมินผล" ชื่อฟังดูหรูหราแต่งานที่ทำไม่ได้ดูสวยงามเหมือนชื่อตำแหน่งหรอกนะครับ<br /><br />นอกจากจะต้องติดตามและประเมินผลกิจกรรมต่างๆ ภายในจุฬาฯ เพื่อที่จะสร้างมาตรฐานใหม่ให้กิจกรรมที่จัดโดยนิสิตแล้ว ยังต้องมาสู้รบกับสมาชิกและเจ้าหน้าที่ในสภานิสิตด้วย เนื่องด้วยอยู่ปี ๔ แล้วเลยต้องช่วยแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นของน้องๆ ภายในสภานิสิตด้วย ทั้งปัญหาเรื่องของคน(เยอะมากๆ) ปัญหาเรื่องงาน เรื่องเงิน รวมไปถึงเรื่องส่วนตัวของหลายๆ คนด้วย<br /><br />บางทีก็สนุกดีนะมีอะไรให้ทำมากมาย บางทีก็เหนื่อยจนนั่งน้ำตาซึมว่าจะทำไปทำไม แต่สุดท้ายข้าพเจ้าก็ต้องทำให้เต็มที่ แม้ว่าหลายๆ อย่างที่ทำลงไปจะไม่ชอบใจตัวเอง หนือไม่ชอบใจคนอื่นๆ บ้าง แต่เพื่อส่วนรวมและเพื่อจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ข้าพเจ้าก็พร้อมและยินยอมที่จะปฏิบัติหน้าที่เหล่านี้ ถึงแม้จะเป็นอย่างไรก็ตามแต่ก็จะพยายามให้สุดความสามารถ<br /><br />ทำงานเยอะๆ จนไม่มีคนมารักหรือมาสนใจด้วยตอนนี้ เจอแฟนเก่าก็มีคนใหม่ไปแล้ว ก็ยินดีกับเค้าด้วยที่ได้เจอคนที่ดีกว่าข้าพเจ้า ส่วนตัวข้าพเจ้าเองก็คงต้องอยู่กับตัวเองต่อไป อยู่ปี ๔ แก่แล้วด้วยใครจะมาสนใจ หน้าตาก็ไม่ดีแถมหุ่นก็อ้วนกลม(พยายามลดแล้วนะน้ำหนัก ทรมานมากมาย แต่ก็ไม่สำเร็จ) ข้าพเจ้าก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเอง<br /><br /><blockquote><br />เพลง : คนธรรมดา<br />The August Band<br /><br />วันเวลาที่แสนสวยงามของเรา อาจจบเท่านั้น <br />เป็นเพียงเพราะเราใช้มันทำให้กันและกัน ต้องเสียใจ <br />เมื่อความเป็นจริงวันวานเมื่อวานนั้นผ่านไป <br />แต่เรายังหวัง ให้รักที่เหลือเจือจางเป็นดั่งเดิมทุกอย่าง <br /><br />เราใฝ่ไปเกินฝัน จนเป็นความไม่เข้าใจ <br />เวลาจะแปรอะไรจากที่เป็น ไม่เว้นแม้รัก <br />ที่ผูกพันและเสียดาย <br />จนวันหนึ่งมันเปลี่ยนเราไปคล้ายใคร ไม่รู้จัก <br /><br />บางทีเราเป็นเพียงคนโง่ บางทีเราเป็นเพียงคนเหงา <br />บางทีเราอาจเพียงต้องการแค่เรา ที่หายไป <br />บางทีเราเป็นเพียงคนหนึ่งธรรมดา ที่ไม่เข้าใจ <br />ในความหมายรักลึกซึ้ง และแสนยิ่งใหญ่ <br />กว่าใครครอบครอง <br /><br />เราเคยคิดว่า เราสองเราก็ต่าง เข้าใจในรัก <br />และพยายามทำเหมือนว่าเรารู้จัก ความไว้ใจ <br />ก็เคยสัญญาว่าไม่ครอบครอง เราแค่ประคองกันไว้ <br />แต่ความรักนั้นทำให้ทุกอย่างมันไม่ง่าย <br /><br />แล้วมันจะผ่านพ้นไปหรือเปล่า แล้วเราจะลืมได้เมื่อไร <br />แล้วใจที่พังยับเยินใครจะเอาไว้....<br /><br />รัก คือที่มาของความสุข แต่รักก็เอามันคืนไป <br />ไม่รู้ ใครบอกฉันซักทีว่า ความรัก....มันคืออะไร มันคืออะไร ใครบอกฉัน....<br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fNlFx0KAlsc&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fNlFx0KAlsc&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.ช่วงนี้ก็เป็นไมเกรนอีกแล้ว ข้าพเจ้าจะเลิกคิดมาก พักผ่อนให้เพียงพอ และไม่ทานช็อคโกแลตแล้ว แต่ขอไม่กินยานะ เหอๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2587290842016201598?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-78497745428949039152008-10-28T19:21:00.002+07:002008-10-28T20:00:55.210+07:00เปิดเทอมผ่านมาได้ ๒ วันแล้วครับ พึ่งได้เรียนจริงๆ แค่วันเดียวเอง อีกวันไปนั่งๆ นอนๆ กลิ้งๆ บนสภานิสิตครับ เทอมนี้เรียนน้อยมาก แต่มีงานโปรเจ็คเพียบเลย ส่วนวันที่เรียนก็เรียนตั้งแต่เช้าจรดเย็น ชีวิตเด็กปี ๔ ดูตารางเรียนแปลกๆ แต่ก็ดีแล้วครับ เผื่อต้องไปต่างจังหวัดหรือไปค่ายไปรับจ๊อบอะไร จะได้ไม่ต้องห่วงการเรียนมากมาย<br /><br />วันนี้ไปเรียนวิชาผู้ประกอบธุรกิจด้านคอมพิวเตอร์(ชื่อประมาณนี้ล่ะ แต่ไม่แน่ใจว่าถูกไหม) ที่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชีมา สนุกดีครับอาจารย์คนที่สอนฮาได้ใจมากๆ รู้สึกเป็นการเรียนกับอาจารย์ที่สูงวัยหน่อยที่มาไปด้วยประสบการณ์และกลเม็ดในการทำให้นิสิตสนใจในการสอนของท่าน ไม่เหมือนอาจารย์อีกหลายๆ ท่านในจุฬาฯ ที่น่าจะพัฒนาและปรับปรุงการสอนของตัวเองได้แล้ว<br /><br />ส่วนงานจุฬาฯ วิชาการก็ดูเรื่อยๆ เฉื่อยๆ ต่อไป ก็จะปล่อยงานนี้เป็นไปตามยถากรรมแล้วกัน เพราะตอนนี้มาทุ่มเวลาเอาใจใส่กับฝ่ายติดตามและประเมินผล สภานิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่ตอนนี้เป็นรูปเป็นร่างที่ค่อนข้างชัดเจนขึ้นมามาก ได้น้องมาช่วยฝ่ายเกือบคนล่ะ ขาดไม่กี่คนแต่คิดว่าก็น่าจะพาฝ่ายนี้รอดต่อไปให้ได้ แม้จะแก่แล้วและต้องมาร่วมทีมกับน้องๆ ปี ๑ ที่แสนจะสนใส เพื่อเผชิญกับกิจกรรมต่างๆ นานา<br /><br />ปิดท้ายช่วงเพลินเพลงกับหยกม่อนใน blogspot วันนี้ด้วยอีกหนึ่งเพลงที่ชอบพอสมควรของคริสติน จริงๆ แล้วเพลงนี้ถูกแต่งขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ แต่ด้วยสปิริตของเธอที่อยากจะร้องเพลงไทย เพลงนี้เลยถูกแก้เนื้อใหม่เป็นภาษาไทย และเธอก็ร้องได้ไพเราะจนเป็นอีกหนึ่งเพลงที่ถูกนำกลับมาทำใหม่เรื่อยๆ เพราะทุกคนยังตราตรึงในความทรงจำนั่นเอง<br /><br /><blockquote><br />เพลง: ดาว<br />คริสติน <br /><br />หากคืนนี้ มีดาวอยู่ล้านดวง <br />ฉันขอได้ไหมสักดวงหนึ่ง ช่วยฟังฉันที <br />เพราะว่าคืนนี้ ฉันมีเรื่องร้อนใจ <br />อยากอธิษฐานและขอดวงดาวให้ ช่วยฉันสักที <br /><br />เนื่องจากตอนนี้ ฉันรู้สึกจิตใจมันอ่อนไหว <br />อยากจะรู้ว่าเขาเป็นยังไง จากคำพูดวันนี้ <br />เพราะฉันเพิ่งบอก....รักไป <br />และเขาก็รับฟังทุกอย่าง ทุกถ้อยคำ <br /><br />เหมือนความฝัน แต่ฉันเองก็ไม่อาจแน่ใจ <br />พรุ่งนี้เรื่องของเราจะสุข หรือแสนเศร้า <br />จึงวอนขอดาวให้ช่วยบอก...( ที ) <br /><br />หากว่าตัวเขา มีใจให้ฉันจริง <br />ฉันขอได้ไหมให้ทุกสิ่ง เป็นจริงเรื่อยไป <br />ให้ต่อจากวันนี้ เขามีแต่ฉันในหัวใจ <br />อยากอธิษฐานและขอดวงดาวให้ ช่วยฉันสักที <br /><br />เนื่องจากตอนนี้ ฉันรู้สึกจิตใจมันอ่อนไหว <br />อยากจะรู้ว่าเขาเป็นยังไง จากคำพูดวันนี้ <br />เพราะฉันเพิ่งบอก....รักไป <br />และเขาก็รับฟังทุกอย่าง ทุกถ้อยคำ <br /><br />เหมือนความฝัน แต่ฉันเองก็ไม่อาจแน่ใจ <br />พรุ่งนี้เรื่องของเราจะสุข หรือแสนเศร้า <br />จึงวอนขอดาวให้ช่วยบอก...( ที ) <br /><br />ช่วยบอกให้ฉันรู้...ให้มั่นใจ <br />การรอคอย มันยากเกินทนไหว <br />ได้โปรดช่วยบอกฉัน และตอบหน่อยได้ไหม <br />ว่าพรุ่งนี้เขากับฉัน นั้นจะเป็นยังไง <br /><br />เพราะฉันเพิ่งบอก....รักไป <br />และเขาก็รับฟังทุกอย่าง ทุกถ้อยคำ <br />เหมือนความฝัน แต่ฉันเองก็ไม่อาจแน่ใจ <br />พรุ่งนี้เรื่องของเราจะสุข หรือแสนเศร้า <br />จึงวอนขอดาวให้ช่วยบอก...( ที ) <br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0_9CsWkpqaw&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/0_9CsWkpqaw&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.ถ้าเรารู้ว่าคนที่เราชอบคิดอย่างไร ก็คงไม่ต้องถามดาวหรอกนะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-7849774542894903915?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-25063079739578513362008-10-26T23:27:00.003+07:002008-10-27T01:35:42.140+07:00ไม่น่าเชื่อว่าพรุ่งนี้(น่าจะ)เป็นการเปิดเทอมครั้งสุดท้ายในชีวิตแล้วครับ ตั้งแต่เปิดเทอมแรกตอนอยู่อนุบาล ๑ ที่โรงเรียนบ้านรัตนบุรี อุทิศวิทยา จนมาเปิดเทอมสุดท้ายที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย การเดินทางที่สุดแสนจะยาวนานเกือบ ๑๘ ปีของข้าพเจ้ากำลังจะสิ้นสุดลง พร้อมกับการจบชีวิตในช่วงแรก ก้าวเข้าสู่ชีวิตในช่วงชั้นต่อไปนั่นก็คือวัยทำงานครับ<br /><br />เทอมสุดท้ายในชีวิตของการศึกษายังไม่ได้ทำอะไรต้องรีบๆ ทำเสียแล้ว ยังมีค่ายอีกหลายค่ายที่ไม่ได้ไปทำ ยังมีจังหวัดอีกเยอะที่ยังไม่ได้ไปเยือน ยังมีกิจกรรมอีกหลากหลายที่ยังไม่ได้ลอง ระยะเวลาอีกประมาณ ๔ เดือนที่เหลืออยู่ต้องรีบเก็บเกี่ยวผลผลิตทางการศึกษาและกิจกรรมทุกอย่าง ไม่ให้เพียงแค่จบไปมีแค่เพียงความรู้ แต่ไม่สามารถทำงานจริงอะไรได้เลยสักอย่าง<br /><br />ล่าสุดมีโอกาสได้อ่านหนังสือเรื่อง A Peacock in the land of Penguins หรือชื่อภาษาไทยว่า นกอยู่ตัวหนึ่งในดินแดนของนกเพนกวิน ที่น้องคิมประธานสภานิสิตแนะนำและให้ยืมมาอ่าน รู้สึกชอบมากๆ ถ้าข้าพเจ้าได้ไปทำงานจริงจะเป็นอย่างไร ต้องไปเป็นนกเพนกวินไหม(ที่จริงก็เหมือนเพนกวินอยู่แล้วนะ เอิ๊กๆ) แต่ก็คงได้รู้ในไม่อีกกี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว<br /><br />สุดท้ายก่อนจบต้องหาแฟนดีๆ ให้ได้สักคนแล้ว รับรองว่าข้าพเจ้าจะดูแลคนๆ นี้ให้ดีที่สุด ไม่งอแงทำแต่งานจนไม่มีเวลาให้ จะใส่ใจทุกรายละเอียดให้เต็มที่ ว่าแต่ว่าจะไปหาเค้าคนนั้นได้ที่ไหนกันหนอ จุฬาฯ ก็กว้างใหญ่แต่ยังไม่เคยมีแฟนเป็นเด็กจุฬาฯ กับเค้าบ้างเลย มาเอาใจช่วยข้าพเจ้าด้วยนะขอรับว่าจะทำภารกิจครั้งนี้สำเร็จลุล่วงลงไปได้หรือไม่ ?<br /><br /><blockquote><br />เพลง : ดวงตะวัน Sunshine<br />August band<br /><br />ดวงตะวันยามเช้าส่อง ชีวิตผู้คนกำลังเคลื่อนไหว<br />ช่างดูสับสนเวียนวนวุ่นวาย และพาอะไรมากมายมาให้เรา<br /><br />เดินบนทางอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว ชีวิตคนเดียวบางทีก็เหงา<br />ในวันที่ต้องทนผจญเรื่องเศร้า มองหาสักคนก็ไม่มี<br /><br />กับคนที่คอยดูแลใส่ใจ ต้องเฝ้ารออีกแค่ไหนดี คนที่มีที่ให้เราพักพิง<br /><br />จะไปที่ไหนและที่ไหน จะไปหาเค้าที่ไหน ต้องทำเช่นไรจะได้พบเค้า<br />คนที่คอยจะยืนอยู่เคียงข้างเรา ในวันที่ต้องเหงาขึ้นทุกวัน<br />ต้องไปที่ไหนและที่ไหน อยากรู้ว่าที่ไหน ถึงจะได้พบคนๆ นั้น<br />ก็ได้แต่ปล่อยเวลาผ่านเลยทุกวัน ฉันต้องรอต่อไป (ฉันต้องรอต่อไป)<br /><br />ดวงตะวันลับฟ้าลง ชีวิตฉันคงยังไม่หยุดเคลื่อนไหว<br />ต้องคอยคืนวันผ่านนานอีกเท่าไหร่ จะได้พบใครที่ฉันรอ<br /><br />คนที่คอยดูแลใส่ใจ ต้องเฝ้ารออีกแค่ไหนดี คนที่มีที่ให้เราพักพิง<br /><br />จะไปที่ไหนและที่ไหน จะไปหาเค้าที่ไหน ต้องทำเช่นไรจะได้พบเค้า<br />คนที่คอยจะยืนอยู่เคียงข้างเรา ในวันที่ความเหงาก่อตัว เพิ่มขึ้นทุกวัน<br /><br />จะไปที่ไหนและที่ไหน อยากรู้ว่าที่ไหน (จะไปหาเค้าที่ไหน)<br />ถึงจะได้พบคน ๆ นั้น ก็ได้แต่ปล่อยเวลาผ่านเลยทุกวัน<br />ฉันต้องรอต่อไป เพื่อพบใครซักคน<br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/azkqebA_EoI&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/azkqebA_EoI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล. ไม่อยากพลาดทุกครั้งที่ข้าพเจ้าเขียนบันทึกใหม่ สามารถกดตามติด blog ของข้าพเจ้าได้ บริเวรทางขวามือ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2506307973957851336?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-44040030781080087212008-10-25T22:46:00.007+07:002008-12-18T23:50:11.765+07:00ช่วงนี้ข้าพเจ้าดูเหมือนบ้าพลังพอสมควรที่มาขยันเขียนบันทึกอยู่ได้ทุกวัน ทั้งๆ ที่ไม่ค่อยมีคนมาอ่านกันสักเท่าไร แต่ก็จะพยายามเขียนต่อไปให้บ่อยมากที่สุด เผื่อว่าสักวันหนึ่งจะได้รวมเล่มขายเหมือนของดารากันบ้าง เอิ๊กๆ ฝันเพ้อไปไกลเลยทีเดียวเชียว เอาแค่ให้มีคนอ่านอย่างน้อยครั้งละ ๑๐ คนก็เป็นพระคุณเหลือล้นแล้วที่มีคนให้ความสนใจข้าพเจ้า<br /><br />วันนี้นัดเจอแฟนเก่ามาครับ ไปทานข้าวกันเฉยๆ วันเกิดเค้า ถึงจะเลิกกันไปแต่ความห่วงใยดีๆ ยังมีให้กันเสมอ ไม่อยากให้เลิกกันแล้วมองหน้ากันไม่ติด แถมเลี้ยงข้าวแฟนเก่าและแฟนใหม่ของแฟนเก่าด้วย หุหุ ก็ยินดีกับน้องเค้าด้วยแล้วกันที่ได้เจอคนดีๆ กว่าข้าพเจ้า ขอให้รักกันไปยาวนานนะครับ ส่วนข้าพเจ้าคงจะอีกนานเลยกระมั้งถึงจะมีโอกาสมีแฟนกับเค้าได้ เพราะบ้างานเกินไป<br /><br />มานั่งคิดๆ ดูตอนนี้ แฟนเก่า ๒ คน กับ คนที่เราเคยจีบแต่เค้าไม่สนใจอีก ๒ คน (รวมเป็น ๔ คน) ต่างก็มีแฟนใหม่เป็นของตัวเองเรียบร้อยแล้วนะ แล้วทำไมข้าพเจ้าถึงยังไม่มี นั่นสิ? มั่วแต่บ้างานมากๆ เดี๋ยวก็คงได้แต่งกับงานแน่ๆ ก็มีคนที่มองๆ เล็งๆ ไว้เหมือนกันนะครับ แต่ค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าเค้าคงไม่ได้ชอบกระผม ดูเค้าก็เริ่มตีตัวออกห่างเหมือนกัน เอิ๊กๆ<br /><br />ตอนเดินกลับมาที่หอเห็นคนเดินกันเป็นคู่ๆ รู้สึกอิจฉานิดๆ ดีแล้วที่ไม่ไปดูหนังต่อ เพราะไปดูหนังคนเดียวแล้วจะเกิดอาการเซ็งอีก เดี๋ยวนี้หาเช่าแผ่นมาดูในคอมพ์ดีกว่า จะได้ไม่ต้องไปนั่งง่าวในโรงภาพยนตร์ นอนใต้ผ้าห่มบนที่นอนอบอุ่นสุดๆ แถมดูไม่ทันตอนไหนก็ย้อนไปดูได้ อยากทำธุระก็หยุดได้ ไม่ต้องไปตากแอร์หนาวๆ ในโณงหนังคนเดียว หุหุ<br /><br /><blockquote><br />เพลง: อยากเป็นคนเดิม<br />แอน ธิติมา ประทุมทิพย์ <br /><br />เคยเป็นคนๆหนึ่ง ที่เคยใช้ชีวิตง่ายดาย <br />มั่นใจในตัวเอง เที่ยวเองคนเดียวบ่อยไป <br /><br />เธอเป็นคนมาเปลี่ยน ที่มารักแล้วมาทิ้งไป <br />แล้วทำให้คนมั่นใจ กลายเป็นหวาดกลัว <br /><br />หมดไปแล้ว ความเข้มแข็งอย่างนั้น <br />มีเพียงความเคว้งคว้างว่างเปล่า เท่านั้น <br /><br />อยากเป็นคนเดิม ก่อนเธอเข้ามาเปลี่ยนแปลง <br />อยากเป็นคนเดิมแต่ดูเหมือนมันจะยากเกินจะทำ <br />ฉันคนเก่าที่เคยแข็งแรง เหมือนได้ตายจากไปแสนนาน <br />ก็เลยไม่รู้จะพ้นจะผ่านวันนี้ไปได้อย่างไร <br /><br />กลายเป็นคนๆหนึ่ง ที่อ่อนไหวง่ายดายเหลือเกิน <br />เมื่อเดินคนเดียวก็เหงาเสียจนจับใจ <br /><br />เธอเป็นคนมาเปลี่ยน ที่มารักแล้วมาทิ้งไป <br />แล้วทำให้คนมั่นใจ กลายเป็นหวาดกลัว <br /><br />หมดไปแล้ว ความเข้มแข็งอย่างนั้น <br />มีเพียงความเคว้งคว้างว่างเปล่า เท่านั้น <br /><br />อยากเป็นคนเดิม ก่อนเธอเข้ามาเปลี่ยนแปลง <br />อยากเป็นคนเดิมแต่ดูเหมือนมันจะยากเกินจะทำ <br />ฉันคนเก่าที่เคยแข็งแรง เหมือนได้ตายจากไปแสนนาน <br />ก็เลยไม่รู้จะพ้นจะผ่านวันนี้ไปได้อย่างไร <br /><br />อยากเป็นคนเดิม ก่อนเธอเข้ามาเปลี่ยนแปลง <br />อยากเป็นคนเดิมแต่ดูเหมือนมันจะยากเกินจะทำ <br />ฉันคนเก่าที่เคยแข็งแรง เหมือนได้ตายจากไปแสนนาน <br />ก็เลยไม่รู้จะพ้นจะผ่านวันนี้ไปได้อย่างไร <br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NZjsD5dnLcc&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/NZjsD5dnLcc&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล. ใครที่มาแสดงความคิดเห็นไว้ รบกวนลงชื่อด้วยนะครับ จะได้ตามไปขอบคุณได้ถูกครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-4404003078108008721?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-31070768731453116842008-10-24T21:41:00.002+07:002008-10-24T21:56:22.626+07:00เคยได้รับชมภาพยนตร์เรื่อง Seasons Change เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ค่อนข้างชอบเลย เพราะอะไรนั่นเหรอครับ เพราะชีวิตของพระเอกในเรื่อง(ป้อม)มีส่วนคล้ายกับชีวิตจริงของข้าพเจ้ามากๆ แต่ต่างกันตรงที่นั่นคือภาพยนตร์ มันเลยจบลงอย่างสวยงาม ทุกปัญหาผ่านพ้นไปได้ดี แต่ชีวิตจริงของข้าพเจ้านั่นเหรอครับ ไม่ได้จบลงด้วยดีหรอก<br /><br />นอกจากนั่นก็ยังชอบเพลงประกอบภาพยนตร์ เป็นบทเพลงที่คนแต่งสามารถแต่งเนื้อหาได้ออกมาดีมาก(แม้คนร้องบางเพลงจะยังแย่ไปหน่อยนะ) และอีกหนึ่งเพลงที่ค่อนข้างตรงกับใจของข้าพเจ้าก็คือเพลง"ไม่รู้ใจตัวเอง" เป็นเพลงที่เกี่ยวกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ทำอะไรก็ตามคนอื่นบอก โดยไม่ได้รู้เลยว่าที่แท้จริงแล้วจิตใจของตัวเองนั้นต้องการอะไรกันแน่<br /><br />แต่ชีวิตจริงของข้าพเจ้าไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายนะ ที่เกิดมารู้ใจตัวเองแต่ไม่สามารถทำตามในสิ่งที่หัวใจเรียกร้องได้ ต้องทำตามที่ครอบครัว สถาบัน หรือสังคมเป็นผู้กำหนด บางทียังเคยหัวเราะทั้งน้ำตากับความโชคดีผสมร้ายของตัวเองอยู่เนื่องๆ ข้าพเจ้าก็ต้องทำตามที่คนอื่นๆ บอกกล่าวหรือต้องการอยู่ดี มีความคิดเห็นอะไรเป็นของตัวเองไม่ได้หรอก<br /><br />อยากทำอะไรตามใจสั่งจังเลย อยากไปไหนที่ไม่มีคนรู้จัก ได้ทำอะไรในสิ่งที่ต้องการ ได้เรียนในสิ่งชอบ ได้ทำงานในสิ่งใช่ ได้มีคนรักที่ตัวเองต้องการ หรืออะไรก็ตามแต่ที่ไม่ใช่ตามใจคนอื่น คงมีแค่เพียงบนโลกอินเทอร์เน็ตเล็กๆ แห่งนี้กระมัง ที่จะทำให้ข้าพเจ้าทำในสิ่งที่มีความปรารถนาหรือต้องการได้ แม้โลกแห่งความจริงจะไม่มีโอกาสก็ตามแต่<br /><br /><blockquote><br />เพลง : ไม่รู้ใจตัวเอง<br />บอล วิทวัส สิงห์ลำพอง<br /><br />ทำตามคนโน้น ตามใจคนนี้...เรื่อยมา<br />I always have in order with every one.<br />ใจไปทางโน้น ใจไปทางนี้...ทุกเวลา<br />Alweys in order go this way or that way<br /><br />*เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ เหมือนฤดูกาล<br />Alway change like a season.<br />ไม่เคยแน่นอนซักครั้ง<br />never sure, not just one.<br />หลอกตัวเองไปอย่างนั้น มองเลยความฝัน...ในใจ<br />just deceive myself and looking over the dream in deeply down inside<br /><br />**ชอบอะไรก็ไม่รู้ ไม่รู้ใจตัวเอง<br />never know my self, never know what i like<br />เลือกอะไรก็ไม่รู้ หลงทางไปจนไกล<br />never know how to choose, Lost the way to go till far a ways.<br />เพิ่งเข้าใจ เพิ่งจะรู้ ว่ามีเธออยู่ข้างกาย<br />just understand that you are on my side<br />ขอเดินไปสู่จุดหมายกับเธอ<br />intend to go to the destination with you<br /><br />แปรแปรวนตามฝน รวนเรตามฟ้า..เรื่อยมา<br />ecentric like a rains , alway change like a skys<br />มีดีตรงนี้ ยังมองตรงโน้น...เสียเวลา<br />The good think is here but still looking some where... waste the time<br /><br />(ซ้ำ */**)<br /><br />(ซ้ำ **) <br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3UxSm_1xBTA&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/3UxSm_1xBTA&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.ในที่สุดก็กลับมาเป็นบล็อคร้างไม่มีคนมาอ่านเช่นเคย บอกแล้วว่าไม่มีใครสนใจวชิรัตน์หรอก เวลาเขียนอย่าคาดหวังว่าจะมีคนอ่าน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-3107076873145311684?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-22591213171708099232008-10-23T18:42:00.001+07:002008-10-23T18:43:00.504+07:00วันนี้มีโอกาสดีที่ได้ไปร่วมถวายบังคมที่พระบรมรูปทรงม้าเนื่องในโอกาส ๒๓ ต.ค. วันปิยมหาราชานุสรณ์ แถมปีนี้ต้องไปในฐานะสภานิสิตสวมชุดราชปะแตนที่แสนจะร้อน และมีคนที่อยากใส่ชุดนี้มากถึงขนาดไปหาชุดมาเอง - -" ใส่แล้วรู้ให้ความรู้สึกอยากกลับไปใส่ชุดพิธีการขาวเหมือนปีที่ผ่านๆ มา และยังทำให้คิดหนักไปถึงวันรับปริญญาเลยว่าร้อนเยี่ยงนี้เลยเหรอ<br /><br />โดยส่วนตัวข้าพเจ้าคิดว่าวันนี้มีความสำคัญกับข้าพเจ้าอย่างยิ่งนะ เพราะมัธยมก็ศึกษาที่โรงเรียนปิยะมหาราชาลัย จ.นครพนม (ชื่อโรงเรียนก็บอกได้เลยว่าเกี่ยวอย่างไร) อุดมศึกษาก็ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพราะฉะนั้นหากไม่ติดภารกิจอันใด ๒๓ ต.ค. จะพยายามไปร่วมงานให้ได้ แถมวันนี้เป็นคืนสู่เหย้าที่โรงเรียนอีก ไม่เคยได้ไปร่วมงานคืนสู่เหย้าเลยสักปี ปีนี้ว่าจะไปก็อดไป<br /><br />งานวันนี้ก็ร้อนและเหนื่อยพอสมควร แถมไม่ได้นอนก่อนไปร่วมงานเพราะต้องแก้ไขปัญหาบางอย่างเร่งด่วน ในงานก็จัดไปได้เรื่อยๆ ดี ไม่มีอะไรน่าประทับใจเท่าไร สงสารแต่เด็กปี ๑ ที่ต้องไปตากแดด ทำให้คิดถึงตอนที่ตัวเองได้ไปต่างแดดแบบนั้น แต่ปีนี้ได้มาอยู่ในร่มแทน นอกจากนั้นงานก็มีปัญหาอีกหลายๆ จุดที่ผู้จัดงานน่าจะแก้ไขให้ดียิ่งๆ ขึ้นไปได้ในปีหน้าๆ<br /><br />มาถึงช่วงไร้สาระบ้างดีกว่า วันนี้ได้เจอหน้าน้องคนที่แอบชอบด้วยครับ มาร่วมงานแต่งชุดน่ารักดี หุหุ วันนี้ว่าจะไปสารภาพบอกน้องเค้าแล้วนะว่าชอบน้องเค้า แต่ดูน้องเค้าเหนื่อยๆ เซ็งๆ อยู่ พยายามเข้าไปพูดคุยด้วยก็แล้วนะ ชวนไปเดินงานหนังสือด้วยกันก็ไม่อยากไป ชวนไปทานข้าวด้วยก็ไม่อยากทาน แต่ก็อย่างที่บอกล่ะว่าน้องเค้าคงไม่สนใจข้าพเจ้าหรอก เค้ามีหนุ่มๆ มาให้เลือกมากมาย แล้วทำไมข้าเจ้าต้องไปปลื้มเด็กคนนี้ด้วยนะ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ชอบเค้าแล้วก็ไม่กล้าบอกเค้าว่าชอบ เหอๆ<br /><br /><blockquote><br />เพลง : ไม่กล้าบอกเธอ<br />โจ-ก้อง<br /><br />คิดตรึกตรองอยู่นาน อยากกระซิบเธอด้วยคำพูดหนึ่ง ที่มันซ่านมันซึ้งอยู่ในหัวใจ<br />ได้แต่รอแต่รอ แล้วอีกเมื่อไร โปรดเถอะใจ โปรดจงได้เอ่ยคำ<br /><br />จะบอกว่ารัก เธอจะซึ้งหรือเปล่า อยากเอ่ยเรื่องราว ที่มันยังคั่งค้างใจ<br />ถ้าบอกกับเธอ เธอจะรักหรือไม่ ได้แต่ถอนใจ เก็บเอาไว้ไม่กล้าบอกเธอ<br /><br />เพียงแค่คำๆ นี้ยากเย็นเหลือเกินให้เธอได้รู้ เมื่อลองคิดดู ก็อยู่เพียงแค่ใจ<br />ได้แต่รอแต่รอ แล้วอีกเมื่อไร โปรดเถอะใจ โปรดจงได้เอ่ยคำ<br /><br />จะบอกว่ารัก เธอจะซึ้งหรือเปล่า อยากเอ่ยเรื่องราว ที่มันยังคั่งค้างใจ<br />ถ้าบอกกับเธอ เธอจะรักหรือไม่ ได้แต่ถอนใจ เก็บเอาไว้ไม่กล้าบอกเธอ<br /><br />แสนจะทนทรมาน วอนให้ฝันช่วยบันดาลภายในใจ<br />ให้ตัวฉันมีกำลังจะพูดไป เอ่ยความในจากใจนี้<br />รักเพียงเธอมายาวนาน พอจะบอกมันสั่นสะท้านทุกที โอ้คนดีใจดวงนี้มีแต่เธอ<br /><br />จะบอกว่ารัก เธอจะซึ้งหรือเปล่า อยากเอ่ยเรื่องราว ที่มันยังคั่งค้างใจ<br />ถ้าบอกกับเธอ เธอจะรักหรือไม่ ได้แต่ถอนใจ เก็บเอาไว้ไม่กล้าบอกเธอ<br /><br />จะบอกว่ารัก เธอจะซึ้งหรือเปล่า อยากเอ่ยเรื่องราว ที่มันยังคั่งค้างใจ<br />ถ้าบอกกับเธอ เธอจะรักหรือไม่ ได้แต่ถอนใจ เก็บเอาไว้ไม่กล้าบอกเธอ<br /><br />ได้แต่ถามใจ ว่าเมื่อไร จะกล้าบอกเธอ.....<br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5TMBF3mqxtM&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/5TMBF3mqxtM&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล. จริงๆ ว่าจะเอาเพลง"บอกรักในใจ"ของโจ้ ธนรัฐ แต่ยังหา MV ไม่เจอ ไว้เจอจะเอามาเอา แต่มันก็เป็นเพลงไทยสากลคนฟังดนตรีคลาสสิคคงฟังไม่เข้าหูแน่ๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2259121317170809923?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-38802548897384394332008-10-22T18:47:00.003+07:002008-10-22T18:53:15.788+07:00ห้องสภานิสิตยามเย็นแบบนี้ช่างเหมาะสมกับการเขียนบันทึกประจำวันเสียจริงๆ เมื่อวานก็มานั่งใช้อินเทอร์เน็ตที่นี่เขียน วันนี้ก็ขออนุญาตใช้ที่นี่อีกสักหนแล้วกันนะ ไหนๆ ก็ไม่ค่อยมีคนขึ้นมาอยู่หรือใช้งานห้องสภานิสิตสักเท่าไร มีข้าพเจ้าเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่บ้าวนเวียนขึ้นมาห้องแทบทุกวันทำไมก็ไม่รู้ ห้องก็ร้อนแถมยังรกอีกต่างหาก เอิ๊กๆ (ชาวสภาฯ มาเห็นคงด่าตายเลย)<br /><br />วันนี้เกิดอารมณ์เปลี่ยว หุหุ มาเขียนถึงความรักของตัวเองดีกว่า มีแฟนเป็นจริงเป็นจังเป็นเรื่องเป็นราวแค่ ๒ คนแล้วนะ คนอื่นๆ อาจจะแค่ชอบๆ จีบๆ ทั้งสำเร็จและไม่สำเร็จ เหตุผลส่วนใหญ่ที่ไม่สำเร็จก็มีมากมายเลย ส่วนใหญ่ก็เป็นฝ่ายตรงข้ามไม่สนใจให้เป็นเพื่อนหรือพี่หรือน้องกันไปดีกว่า และอีกหลายๆ ครั้งเพราะกลัวเค้าไม่สนใจเลยยอมแอบชอบข้างเดียวต่อไป<br /><br />เห็นข้าพเจ้าเป็นคนแบบนี้แต่จริงๆ เป็นคนที่ sensititive และขี้อายนะ เป็นพวก"ไม่พูดก็กลัวเสียใจ แต่บอกไปก็กลัวเสียเธอ" จะให้ไปบอกเค้าได้ไงว่าชอบตรงๆ แต่ถ้าบอกไปแล้วก็จะพยายามตื้อสุดๆ (แม้ว่าจะรู้ผลลัพธ์ก็ตาม) แต่ถ้าหากเห็นว่าคนที่เราชอบมีคนมาชอบก็มักจะค่อยๆ ตีตัวออกห่างปล่อยให้คู่ที่เค้าเหมาะสมมากกว่าดีกว่า (พระเอกโคตรๆ)<br /><br />ชีวิตของข้าพเจ้าก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ รอคนมาจีบข้าพเจ้าเองก็ไม่ได้ผล เพราะไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะมีคนมาสนใจอะไร(คราวที่แล้วถึงเลือกเพลงคนที่ไม่เข้าตา) จะไปจีบเค้าก็แห้วมาส่วนใหญ่ แถมเป็นคนที่คิดมากด้วยชอบคิดไปเองว่าอีกฝ่ายจะชอบหรือไม่ชอบข้าพเจ้าแล้ว ทั้งที่ความจริงอีกฝ่ายจะยังไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลยก็ได้ เอิ๊กๆ<br /><br />คราวนี้ขอเลือกเพลงนี้มาปิดท้ายบันทึกประจำวันของข้าพเจ้าดีกว่า ชอบเนื้อหาของเพลงตรงกับบุคคลิกของข้าพเจ้าดีโดยเฉพาะท่อนฮุคเนี่ย ฟังแล้วบอกได้เลยว่าใช่เลย เพลงอาจจะเก่าหน่อยนะ ถือว่าไปย้อนยุคสมัยที่พี่เจมส์ยังอยู่ที่ RS Promotion และจอยรินลนียังสาวๆ เข้าวงการใหม่ๆ อยู่เลยนะ แถมตอนนี้โสดแบบนี้ มีใครจะยอมมาเป็นแฟนข้าพเจ้าบ้างไหมครับหุหุ<br /><br /><blockquote><br />เพลง : ยอม<br />เจมส์ เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์<br /><br />จากใจดวงเดียวที่มีให้เธอ ฉันรู้ว่ามันคงต้องผิดหวัง <br />ที่ว่างที่เธอมีอยู่ในหัวใจ มีใครคนหนึ่งอยู่ไม่ใช่ฉัน<br /><br />ยืนยันจะรักเธอทั้งหัวใจ ถึงแม้ต้องโชคร้าย ต้องเสียใจ <br />ฮืม...ซักเท่าไร <br /><br />อยากให้เธอรักฉันบ้างสักนิด ก็ต้องยอม แม้แลกด้วยทุกอย่างที่ฉันมี <br />จบอย่างไรฉันรู้ดี แค่วันนี้เธอรักฉัน พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันก็ยอม <br /><br />อยากให้รู้ไว้ ว่ามีแต่เธอในใจ ช่วยรับฉันไว้ในใจเธอนะ<br /><br />อยากมีเพียงเธอไม่อยากรักใคร แค่ขอความเห็นใจ จากเธอนั้น <br />บางเสี้ยวบางเวลา ที่เราพบกัน ลืมเขาสักนาที จะได้ไหม<br /><br />ยืนยันจะรักเธอ ทั้งหัวใจ ถึงแม้ต้องโชคร้าย ต้องเสียใจ <br />ฮืม...ซักเท่าไร <br /><br />อยากให้เธอรักฉันบ้างสักนิด ก็ต้องยอม แม้แลกด้วยทุกอย่างที่ฉันมี <br />จบอย่างไรฉันรู้ดี แค่วันนี้เธอรักฉัน พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันก็ยอม<br /><br />หลงเหลือไว้เพียง แค่เคยรักกัน มันก็ยังดี กว่าไม่เคยรัก <br /><br />อยากให้เธอรักฉันบ้างสักนิด ก็ต้องยอม แม้แลกด้วยทุกอย่างที่ฉันมี <br />จบอย่างไรฉันรู้ดี แค่วันนี้เธอรักฉัน พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันก็ยอม <br /><br />จบอย่างไร ฉันรู้ดี แค่วันนี้ เธอรักฉัน พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันก็ยอม <br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1KkEv6NU4dk&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1KkEv6NU4dk&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.บันทึกของข้าพเจ้าไม่ค่อยมีคนมาอ่านเลย คนแสดงความคิดเห็นยิ่งไม่มี น่าเศร้ายิ่งนัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-3880254889738439433?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-45409937146054190602008-10-21T18:34:00.004+07:002008-10-22T18:11:28.173+07:00เห็นหนังตามโรงหลายๆ ครั้งชอบซอยเป็นตอนย่อยๆ คราวนี้จะเขียนบันทึกแบบนั้นบ้าง เอิ๊กๆ เป็นบันทึกถึงชีวิตในช่วงนี้โดนแบ่งเป็น ๔ องค์นะครับ ได้แก่ เหนื่อย เบื่อ เซ็ง เหงา (แอบเลือกเฉพาะคำที่ขึ้นต้นด้วยสระเอ เพราะเทอมนี้เกรดที่ได้มาไม่มีเกรด A สักวิชาเลย มาให้ A ตัวเองก็ได้ หุหุ)<br /><br /><strong>เหนื่อย</strong> ช่วงนี้เหนื่อยมากครับ งานเยอะมากถึงมากที่สุด ทั้งงานราษฎร์และงานหลวง ไม่รู้ทำไมมันชอบจะมารุมกันในช่วงเวลาเดียวกันทั้งนั้น ช่วงนี้แทบจะงานแบบวันชนวันเลยนะ บ้านที่ต่างจังหวัดก็ไม่ได้กลับเหมือนคนอื่นเค้า เที่ยวไหนก็ไม่ค่อยได้ไปอีก เลยเกิดอาการเหนื่อยมาก หรือว่าเพราะข้าพเจ้าแก่แล้วก็ไม่รู้นะ เลยเหนื่อยง่ายแบบนี้<br /><br /><strong>เบื่อ</strong> กับเรื่องงานในหลายๆ อย่าง ทั้งค่ายที่ไปมา ที่ staff หลักก็จัดงานไม่ดี staff รุ่นพี่ๆ ก็เจ้ายศเจ้าอย่าง ไร้สาระดีจริงๆ ปีหน้าอาจจะไม่ไปแล้วค่ายนี้ งานสภาฯ ก็ดูหลายๆ คนเอื่อยๆ กันด้วย งานโปรเจ็คก็ไม่อยากจะด่าหรือว่าเพื่อนให้ทำงานแล้ว นอกจากนี้ก็เบื่อกับปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ที่เข้ามาในชีวิตด้วย บ่นอย่างกับคนแก่<br /><br /><strong>เซ็ง</strong> มากมายเลยครับเรื่องนี้ ปิดเทอมที่ไม่ได้ปิด หรือทำอะไรแล้วไม่ได้อย่างใจเลย ทำให้เกิดอาการเซ็งมากถึงมากที่สุด งานเยอะแต่ก็ไม่เกิดรายได้สักงาน ช่วงนี้จนลงอย่างยิ่งด้วย มีแต่เรื่องที่ต้องใช้เงินทั้งนั้น จะเก็บเงินดาวน์คอนโดฯ คงจะต้องพับโครงการไปก่อน อยากทำงานหาเงินเพิ่มก็ไม่ได้ เพราะเอาเวลาไปทำสิ่งที่ไม่ได้เงินหมดเลย<br /><br /><strong>เหงา</strong> คนโสดก็แบบนี้ล่ะครับ ล่าสุดก็รู้สึกชอบน้องคนหนึ่งขึ้นมา นิสัยฮาดีต๊องๆ น่าลองจีบมาเป็นแฟนนะ แต่ก็ไม่คู่ควร เอิ๊กๆ น้องเค้ารวยดูดีลูกคุณหนูอนามัยแต่ข้าพเจ้าจนดูแย่ลูกคุณหมูซกมก แล้วก็น้องเค้าจะชอบกับหนุ่มคนอื่นอยู่ เห็นหยอกล้อกันหนุงหนิงน่าดู สุดท้ายข้าพเจ้าก็คงต้องถอยตัวออกห่างไปกินแห้วตามระเบียบ อิอิ<br /><br />สำหรับเพลงปิดท้ายคราวนี้เลือกเพลงที่เหมาะกับตัวเองมากๆ เพราะเป็นทั่วไป หน้าตาไม่ดี ร้องเพลงไม่เก่ง ดนตรีไม่เป็น กีฬาไม่ได้ การศึกษาไม่สูง ฯลฯ แถมเนื้อเพลงเอามาเป็น ๒ ภาษาด้วย เผื่อมีคนที่เข้ามาดูภาษาไทยไม่แข็งแรงก็ดูภาษาอังกฤษได้ จะได้เข้าใจความหมายของเพลงและความรู้สึกของผม เอิ๊กๆ<br /><br /><blockquote><br />เพลง : คนที่ไม่เข้าตา<br />Calories Blah Blah <br /><br /><br />มองใครต่อใครที่เดินจับมือเกี่ยวกัน<br />Looking around seeing people hold hands.<br />เห็นเค้าเหล่านั้นก็นึกอิจฉาในใจ<br />Watching them makes me jealous inside.<br />ทำไมไม่เป็นไม่มีอย่างเขา คิดแล้วมันก็เศร้าใจ<br />Why isn’t there anyone beside me? Thinking of it only makes me sad.<br /><br />*มีเพียงความเหงา ให้เดินกอดคอเท่านั้น<br />Only loneliness to hold on too.<br />ที่นั่งติดกันเวลาดูหนัง คือใคร<br />Who’s the next person beside me at the movies. <br />จะกิน จะเดิน จะนอน ก็เหงา<br />Even when eating, walking or sleeping, I’m lonely.<br />ไม่มีใครเคียงข้างกาย ไม่มีใครเลย<br />But still no one beside me. No one at all.<br /><br />**จะมีใครใครรัก คนหน้าตาอย่างฉัน<br />Would anyone love me? A person with my looks.<br />ที่มันธรรมดาไม่เข้าตาเหมือนใครๆ<br />Without the good looks, that has little appeal.<br />จะมีใครใครไหม ที่จะมองแต่หัวใจ<br />Is there anyone who’d see through me, into my heart.<br />จะมีไหมใครเข้าใจรักกัน<br />Is there anyone who’d love and understand. <br /><br />จะมีกี่คนที่เค้าจะมองอย่างนั้น<br />How many people would see me that way.<br />จะมีสักวันบ้างไหม ที่ฝันเป็นจริง<br />When is it that my dreams will come true.<br />จะมีกี่คนที่เขาจะรับ ที่ฉันเป็นได้ทุกสิ่ง<br />And who might accept me in everything that I am.<br /><br />(ซ้ำ *, **)<br /><br />มองเห็นความสำคัญ จับมือกอดฉันด้วยความเต็มใจ<br />Someone who thinks I’m special and willingly hold my hands.<br />จะยอมให้ทุกทุกสิ่ง ที่ตัวฉันมี<br />All I have, will be given to the person whole heartedly.<br />จะไม่ทำให้เค้าผิดหวังเลยสักครั้ง<br />That someone I won’t ever let down (make disappointed). <br /><br />(ซ้ำ **, **)<br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WyvVYputPtU&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WyvVYputPtU&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล. เมื่อไรที่ข้าพเจ้าจะเป็นคนที่เข้าตาบ้างนะ จะได้มีคนมาสนใจสักที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-4540993714605419060?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-19328755653372790002008-10-16T08:22:00.003+07:002008-10-16T08:44:40.259+07:00เช้านี้ตื่นขึ้นมาโดยไม่สามารถนอนได้เต็มหลับ เพราะมีงานโปรเจ็คที่(ทำยังไงก็)ไม่เสร็จรอเราอยู่ในคอมพ์(หลับคาคอมพ์มาหลายคืนแล้ว) แต่พอตื่นขึ้นมาครับพอแตะที่ Touch Pad แล้วก็ต้องงงว่าทำไมต้องใส่รหัสผ่านเครื่อง เริ่มคิดในใจแล้วว่ามันต้องซวยรับเช้าวันใหม่แน่ๆ แล้วก็พบว่าจริงที่ Windows Update ตัวเองแล้วมันก็คงรีสตาร์ทให้(ด้วยความหวังดี) แทบคลั่งทันทีเพราะงานที่พิมพ์แล้ววางไว้ใน Notepad หายไปหมดเลย T_T ไมโครซอฟต์เอางานข้าพเจ้าคืนมาด้วย<br /><br />เมื่อวานได้มีโอกาสลองใช้ Gmail ในหลายๆ อย่างที่ไม่เคยใช้ตามคำแนะนำของคุณน้องคิม ประธานสภานิสิต ที่จริงก็รู้นะว่ามันทำอะไรได้เยอะ แต่ก็ไม่เคยจะคิดใช้เพราะมีอีเมลล์หลักถึง ๓ ตัวล่ะ(มันจะใช้อะไรมากมาย) แต่ก็ลองๆ มาเล่นดูว่ามันจะดีเพียงใดเพราะต้องสมัครเมลล์ฝ่ายในสภาฯ พอดี แล้วก็พบว่ามันดีทีเดียวครับ<br /><br />ระบบค่อนข้างง่าย ให้คนที่โง่จนถึงเก่งสามารถใช้งานได้ ชอบ GUI มันด้วยนะดูเรียบๆ เท่ๆ ดี แต่ก็ยังแอบงงในการแก้ไขหรือใช้งานในหลายๆ ส่วนอยู่ อาจจะต้องศึกษาก่อน ยังแอบนึกในใจเลยว่าจะเอาเมลล์ Gmail ที่มีอยู่ไปทำให้ออน MSN ได้แล้วใช้เป็นเมลล์หลักเลยดีหรือเปล่าเนี่ย แล้วก็จะได้โหลด Chrome มาใช้งานด้วยเลย อิอิ<br /><br />เป็นอีกหนึ่งครั้งนะครับ ที่นานๆ ทีวชิรัตน์จะเขียนบันทึกให้(กึ่ง)มีสาระ ปกติจะเขียนพร่ำเพ้อไม่มีสาระเท่าไร ตอนนี้ต้องขอเวลาไปปั่นโปรเจ็คนรกมากมายต่อ พรุ่งนี้และอีกสุดสัปดาห์มีค่าย YWC ที่ ม.บูรพา ไม่รู้จะได้ไปหรือเปล่า ถ้าปั่นโปรเจ็คไม่เสร็จก็อดไปแน่นอนครับ แต่อยากไปนะอยากไปทะเล ไม่ได้ลงน้ำทะเลก็ได้ แค่ได้กลิ่นไอทะเลก็มีความสุขแล้ว<br /><br />ปิดท้ายด้วย MV จาก YouTube เช่นเดิมนะครับ มีรุ่นน้องมาปรึกษาว่าชอบคนๆ หนึ่งทำไงดี อยากแนะนำให้รีบบอกเค้าไปเลยครับ ช้าไปอาจจะโดนคนอื่นแย่งไป(แบบข้าพเจ้า)ก็ได้ เหมือนตอนนี้ที่ข้าพเจ้าได้บอกรัก Gmail ไปแล้ว เอิ๊กๆ<br /><br /><blockquote><br />เพลง: บอกให้รู้ว่ารักเธอ<br />ดัง พันกร บุณยะจินดา <br /><br />ไม่รู้ว่าเธอได้ยินมันบ้างหรือเปล่า เข้าใจไหม เข้าใจบ้างไหม <br />ถึงฉันจะไม่เคยกระซิบออกไป แต่ในใจตะโกนว่ารัก <br /><br />กี่ทีที่มองเบอร์เธอจนมันท้อ ว่าจะโทรไปแล้วก็กดทิ้ง <br />นอนไม่ค่อยหลับ มันคิดถึงจริงๆ แต่ยิ่งคิดยิ่ง ฮือ... <br /><br />กี่วาเลนไทน์แล้วนะที่ผ่านไป แต่ไม่เคยพูดไปให้เธอรู้ <br />ทั้งที่พบกันบ่อย ทั้งที่คบกันอยู่ แต่ดูไกลออกไป <br />ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้ต่อไป มันหวั่นไหว <br />กลัวว่าในสักวันเจอะกับคำว่าสาย <br /><br />ไม่รู้ว่าเธอได้ยินมันบ้างหรือเปล่า เข้าใจไหม เข้าใจบ้างไหม <br />ถึงฉันจะไม่เคยกระซิบออกไป แต่ในใจตะโกนว่ารัก <br /><br />ที่รู้ก็คือว่าใจตัวเองของฉัน มันบงการให้สารภาพในความรู้สึก<br />ที่เก็บลึก ให้เธอรู้วันนี้ ว่ารักเธอ <br /><br />ฟังเพลงจากวิทยุที่เปิดไว้ เป็นเรื่องคนๆ หนึ่งที่ต้องช้ำ <br />ตอนที่มีโอกาสเขาก็ไม่ยอมทำ มัวแต่รออะไรก็ไม่รู้ <br />เมื่อก่อนเคยคิดว่าพร้อม เคยบอกเธอ แต่ถ้าไปไม่ถึงคงปวดร้าว <br />หากว่าฉันได้บอก เธอแค่พูดเบาๆ มาบอกอะไรตอนนี้ <br /><br />ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้ต่อไป มันหวั่นไหว <br />กลัวว่าในสักวันเจอะกับคำว่าสาย <br /><br />ไม่รู้ว่าเธอได้ยินมันบ้างหรือเปล่า เข้าใจไหม เข้าใจบ้างไหม <br />ถึงฉันจะไม่เคยกระซิบออกไป แต่ในใจตะโกนว่ารัก <br /><br />ที่รู้ก็คือว่าใจตัวเองของฉัน มันบงการให้สารภาพในความรู้สึก <br />ที่เก็บลึก ให้เธอรู้วันนี้ ว่ารักเธอ <br /><br />เป็นคำๆ เดียวแค่เท่านั้นเอง พูดไปแล้วถ้าผลเป็นอย่างไร <br />คำตอบจากเธอจะดีร้ายเพียงใด ดีกว่าบอกไปตอนที่เธอไม่อยู่ฟัง <br /><br />ไม่รู้ว่าเธอได้ยินมันบ้างหรือเปล่า (เคยได้ยินบ้างไหม) <br />เข้าใจไหม เข้าใจบ้างไหม (เธอจะเข้าใจบ้างไหมที่ฉันไม่เคย กระซิบออกไป) <br />ถึงฉันจะไม่เคยกระซิบออกไป แต่ในใจตะโกนว่ารัก <br /><br />ที่รู้ก็คือว่าใจตัวเองของฉัน มันบงการให้สารภาพในความรู้สึก <br />ที่เก็บลึก ให้เธอรู้วันนี้ ว่ารักเธอ <br /><br />อยากบอกเธอตอนนี้ว่ารักเธอ <br /></blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-UcQTUTEGkQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/-UcQTUTEGkQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล. MV เพลงนี้มีหักมุมตอนท้าย ตามแบบของดังพันกรด้วย - -"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-1932875565337279000?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-11047459996085122642008-10-15T00:32:00.004+07:002008-10-15T01:28:39.140+07:00สาบานได้นะครับว่าช่วงนี้เป็นช่วงเวลาปิดเทอมเล็ก เป็นช่วงเวลาที่ให้นิสิตได้พักผ่อนและเตรียมตัวสำหรับการเรียนในภาคกลางศึกษาปลาย แต่ทำไมผมมีงานให้ทำมากมาย ทั้งงานราษฎร์และงานหลวง ได้ไปจุฬาฯ แทบทุกวันเลย ไม่ได้รู้สึกสักนิดเลยว่าช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมเหมือนคนอื่นๆ เค้านะครับ<br /><br />มีงานโปรเจ็คทั้งโปรเจ็ควิชาเรียนและซีเนียสโปรเจ็ค แถมยังเป็นงานกลุ่มด้วย ต้องรอให้เพื่อนมีอารมณ์อยากทำ แต่เวลาเพื่อนมีอารมณ์บางทีข้าพเจ้าก็ไม่มีอารมณ์อยากทำเลย ผลก็เลยเป็นงานที่ดองไว้ พอจะส่งทีก็รีบปั่นๆ ให้มันเสร็จๆ ลวกๆ ให้พอสุก ไม่ได้มีการสุกหอมกรุ่นพอดีทานเหมือนกลุ่มอื่นๆ หรอก<br /><br />ส่วนอีกงานที่ใหญ่ช่วงนี้ก็งานสภานิสิต หลายๆ ครั้งที่ไฟในตัวเราลุกโชติช่วงจะทำอะไร ทั้งงานฝ่ายติดตามและประเมินผล งานวารสารVOICE แต่ก็มาเจอหลายคนที่ชิวๆ เกินไป ทำเอาเราไฟจะมอดหลายครั้ง(ด่าก็ขี้เกียจแล้ว) กลัวแต่มันจะพาลให้น้องใหม่ที่มีไฟในการทำงานจะไฟมอดลงไปด้วยนั่นสิ<br /><br />นอกจากนั้นช่วงนี้ก็มาเรียนร้องเพลงด้วย เรียนพอขำๆ ให้ร้องเพลงไม่เพี้ยน แต่ก็ดูทีท่าว่ามันแค่เพี้ยนน้อยลง แต่ยังไงก็ผิดคีย์นรกเหมือนเดิม แล้วแต่ล่ะเพลงที่อาจารย์ดันเลือกให้ก็ช่างแบบว่าสะเทือนใจสุดๆ เพราะมีความรักกับเพลงเหล่านั้นทั้งนั้น ทั้งอยากรู้แต่ไม่อยากถาม(เธอคนนั้นขอให้เปิดให้ในรายการก่อนขึ้นเครื่อง) บัลลังก์เมฆ(ก็ไปดูละครเวทีมากับเธอ) กลัว(อารมณ์นี้ถึงเธอ) ภาวนา(เธอไปแล้วภาวนาไม่ทันล่ะ) เลือกได้ไหม(ไม่ได้แน่นอน) ตะวันยังมีให้เห็น(แต่เดี๋ยวนี้ก็ไม่ได้เจอกับเธออีกแล้ว) ร้องไปทีก็ได้แต่อารมณ์และความรู้สึกแต่ไม่ได้คีย์เลยให้ตายสิ<br /><br />ปิดท้ายด้วยเพลงผูกพัน เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องยังไงก็รัก(ยังไม่เคยได้ดูเลยอ่ะ) เป็นเวอร์ชั่นพิเศษที่มีคนทำขึ้นมาครับดูแล้วเหงาและเศร้าได้อารมณืดี นั่งดูเพลินๆ แล้วสามารถร้องไห้ได้(เคยแล้ว) เป็นการนั่งรถไปชมกรุงเทพยามราตรีเพียงลำพังแต่เพียงผู้เดียว เหมือนชีวิตตอนนี้เลย<br /><br /><blockquote>เพลง: ผูกพัน<br />บอย ตรัย ภูมิรัตน<br /><br />นี่ใช่ไหม อะไร อะไรที่เคยคิด<br />ชีวิตที่มีแต่ฉัน ต่อจากนี้คงตัวคนเดียวอย่างที่คิด<br />นี่หรือที่ใจต้องการ นี่ใช่ไหมที่ฉันเคยฝันตลอดอยู่ในใจ<br />ชีวิตที่ไม่มีเธอรู้สึกเหมือนมันขาดอะไรไปไม่เข้าใจ<br /><br />เก็บเรื่องราวที่มันเก่าๆใส่กล่องไว้ มองเห็นแล้วมันปวดร้าว<br />รูปถ่ายเราไปเที่ยวด้วยกันเมื่อตอนนั้น ตอนนี้ยิ่งดูยิ่งเศร้า<br /><br />ไม่มีเสียงคำคำของเขาที่เราได้เคยฟัง<br />ไม่มีใครให้คอยมาไถ่ถาม เหลือเพียงแค่ความทรงจำ<br />ที่ย้ำให้รู้ว่า<br /><br />เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน<br />และคือเธอเท่านั้น วันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ<br />ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้<br />นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว<br /><br />ขาดเธอไปวันนี้ จึงได้เจอความหมาย<br />ไม่มีเธอวันนี้ ฉันถึงเข้าใจ<br /><br />เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน<br />และคือเธอเท่านั้น วันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ<br />ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้<br />นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว<br /><br />เธอใช่ไหม ที่หัวใจของฉันผูกพัน<br />และคือเธอเท่านั้น วันนี้ฉันเพิ่งจะเข้าใจ<br />ไม่มีเธอมันดูเหงาๆ ยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้<br />นี่ยังไงโลกที่ไม่มี เธอแล้ว<br /><br />นี่ยังไงโลกที่ไม่มีเธอแล้ว</blockquote><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8NvD1BugmqY&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/8NvD1BugmqY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.ต่อไปคิดว่าจะต้องปิดท้ายด้วย MV จาก YouTube เรื่อยๆ มีหลากหลายเพลงให้ได้ใช้ดี<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-1104745999608512264?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-90997535650328976612008-10-09T23:53:00.006+07:002008-12-18T23:55:51.178+07:00บางทีบางอย่างบางครั้งบางคนก็มีความรู้สึกเป็น ๒ อย่าง แต่ขึ้นอยู่กับว่าจะแสดงออกแบบไหนมากกว่า จะเก็บความรู้สึกใดเอาไว้ในใจและพูดหรือแสดงสิ่งใดออกมา เหมาะกับคนราศีเมถุนอย่างข้าพเจ้าเป็นอย่างยิ่งเพราะข้าพเจ้าก็มักจะมีความรู้สึกกับเรื่องราวต่างๆ เป็น ๒ ด้านเสมอ แค่จะแสดงความรู้สึกด้านไหนออกมา<br /><br />บวกกับ Theme วารสาร VOICE เล่มนี้ที่ได้เสนอไปและผ่านแล้วก็คือ Brigth & Blue เป็น Theme เพื่อสะท้อนความรู้สึกว่าสิ่งต่างๆ มันมีมากกว่า ๑ ด้านเสมอ แล้วแต่ว่าเราจะมองอย่างกับเรื่องราวนั้นๆ จะมอง Brigth ดูเรื่องราวนั้นช่างสดใสสวยงาม หรือ จะมอง Blue ดูเรื่องราวช่างโศกเศร้าสิ้นหวัง<br /><br />เคยไรท์เพลงเป็น CD ให้คนรู้จักคนหนึ่งนะ เป็น CD ๒ แผ่น แผ่นหนึ่งเป็นตัวแทนของ Brigth รวมเพลงดีๆ ที่เกี่ยวกับความรักด้านที่มีความหวัง ส่วนอีกแผ่นเป็นตัวแทนของ Blue รวมเพลงดีๆ ที่เกี่ยวกับความรักในด้านที่เศร้าเสียใจ ไม่รู้ว่าคนนั้นจะเข้าใจความหมายของ CD ๒ แผ่นนั้นหรือเปล่า แต่มันก็เป็นไอเดียที่ต่อยอดมาให้เป็น VOICE เล่มที่กำลังจะออกของสภานิสิตเล่มนี้<br /><br />พอพูดถึง Brigth & Blue และการแสดงออกของคนก็นึกถึงเพลงๆ หนึ่งที่ก็โอเคนะ ชอบพอสมควรแต่ร้องยากพอสมควรเช่นกัน(เรียกว่าพูดมากกว่าร้องจะดีกว่า) เป็นเพลงที่น่าฟังและดู MV อีกเพลงหนึ่ง เพราะมิวสิควีดีโอแอบแฝงความหมายไว้เหมือนกัน แล้วแต่ว่าจะดูแล้วเข้าใจไหมนะว่าเพลงมันสื่ออะไร<br /><br /><blockquote>ฉันน่ะเฝ้ามองเธอกับเขามีความสุข <br />สายตาที่เขามีให้เธอคือทุกๆอย่าง <br />แต่สิ่งที่เป็นเรื่องสำคัญ นั้นคือสายตาของเธอ <br />ที่..มองดูกับด้วยความรัก และความชื่นชม <br />ท่า..ทีที่สุขสม ที่มีเขาอยู่ข้างกาย <br />เป็นอะไรที่เหมาะสมทุกอย่าง คู่ควรกันในทุกๆด้าน <br /><br />* แต่ทำไมก็ไม่รู้..หัวใจ ยิ่งได้เห็นเธอกับเขาใกล้ๆ <br />น้ำตานั้นก็ไหลออกมาไม่รู้ตัว <br /><br />** ไม่รู้ว่าฉันอิจฉาหรือว่าสุขใจ น้ำตาที่ไหลนั้นไหลมาจากจุดไหน <br />เป็นเพราะฉันเสียใจ หรือเป็นเพราะฉันชื่นชม <br />ที่ได้เห็นเธอกับเขา รักกันขนาดนี้ ฉันควรจะยินดีที่เห็นเธอสุขสม <br />มากกว่าที่จะรู้สึก ไม่อยากให้เป็นเขาเลย พูดตรงๆ <br /><br />ฝืน..ที่จะยิ้มและหัวเราะให้มีความสุข <br />เพราะ..ว่าฉันรู้ว่าเป็นสิ่งเดียวที่จะให้ได้ <br />พยายามจะไม่คิดถึงวัน ที่ฉันเคยมีเธอข้างกาย <br />ฉัน..ควรดีใจที่ได้เห็นเธอมีความสุข <br />ฉัน..ควรจะลุกไปพูดคุยและไปทักทาย <br />เธอกับเขาเหมาะสมกันทุกอย่าง คู่ควรกันอย่างมากมาย <br /><br />(*,**,**) <br /><br />เพราะว่าฉันอิจฉาหรือสุขใจ น้ำตาที่ไหลนั้นไหลมาจากจุดไหน <br />เป็นเพราะฉันเสียใจ หรือเป็นเพราะฉันชื่นชม <br />ที่ได้เห็นเธอกับเขา รักกันขนาดนี้ ฉันควรจะยินดีที่เห็นเธอสุขสม <br />มากกว่าที่จะรู้สึก ไม่อยากให้เป็นเขาเลย พูดตรงๆ </blockquote><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CdwMalPmhYg&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/CdwMalPmhYg&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ปล.แอบอิจฉาวัยรุ่นเดี๋ยวนี้มีการร้องเพลงให้กัน แล้วแฟนก็เอาเพลงที่อัดไปลงบล็อคตัวเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-9099753565032897661?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-71197949596352181532008-10-05T04:55:00.002+07:002008-10-05T05:14:32.556+07:00มีงานมากมายหลายอย่างมาให้ทำในช่วงนี้ อาจจะเป็นเพราะอยู่ปี ๔ ด้วยล่ะครับ จึงทำให้มีงานอะไรต่อมิอะไรให้ทำอย่างมากมาย เพราะอีกไม่นานก็จะเข้าสู่ชีวิตของวัยทำงานแล้ว คงไม่มีโอกาสได้ทำอะไรในฐานะนิสิตแล้ว เพราะฉะนั้นช่วงนี้อยากทำอะไรมากมายเท่าที่แรงกายและแรงใจจะสามารถทำได้ไหวครับ<br /><br />งานเรียนก็มีซีเนียสโปรเจ็คเป็นตัวหลักที่ยังเป็นลูกผีลูกคนกับเว็บที่ไปรับเงินทุนจากสมาคมนิสิตเก่าวิศวฯ จุฬาฯ มาทำ แรกๆ ก็มีไฟที่จะทำเยอะมากนะ แต่มันเป็นงานทีม ๓ คน ถึงเราจะไฟแรงแต่เพื่อนในทีมไม่มีไฟก็จะพาให้เราไฟมอดด้วย หรือเวลาเพื่อนมีไฟแล้วเราไฟมอดก็จอดเช่นกัน<br /><br />งานจุฬาฯ วิชาการอันนี้ก็เป็นงานที่ใหญ่เหมือนกันนะ ๓ ปีมีครั้ง ตอนแรกก็ว่าจะไปทำของส่วนกลางและไม่ทำของสาขาตัวเองเพราะอยากปล่อยให้เพื่อนๆ ได้ทำงานดิ้นรนกันบ้าง สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเองมาช่วย ๒ โครงการใหญ่ๆ ทั้งเป็นผู้รับผิดชอบเว็บ ๑ โครงการและฝ่ายวิชาการจัดตอบแข่งขันตอบปัญหาด้านคอมพิวเตอร์<br /><br />งานสภานิสิตเป็นงานใหม่ที่มาทำครับ แต่ก่อนเคยทำแต่ อบจ. แต่กลับมาจากน่านแล้วพี่เก่าๆ ที่รู้จักก็หายไปหมดเลยลองย้ายตัวเองมาทำสภานิสิตดู ก็สนุกดีนะครับมาทำ กมธ ฝ่ายติดตามและประเมินผล ต้องตั้งฝ่ายใหม่ให้กับสภานิสิต ตอนนี้ก็เรื่อยๆ มีปัญหาเรืองใหญ่ๆ ก็คือไม่มีคนอยากทำกิจกรรม แย่หน่อยครับ<br /><br />งานวิทยุจุฬาฯ ช่วงนี้กลับมาเป็นนิสิตที่เรียนหนักเลยไม่ได้ไปแจมกับพี่ๆ ที่สถานีวิทยุเท่าไรนะ แต่เดือนมกราคมจะไปช่วยงานจัดติวของสถานีวิทยุแห่งจุฬาฯ แน่นอน เพราะไม่แน่ว่าอาจจะเป็นโครงการสุดท้ายที่จัดติวก็เป็นไปได้ อะไรก็อาจไม่แน่นอนบนโลกใบนี้ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา<br /><br />งานเว็บเด็กดี ไม่ได้ทำงานเป็นตัวหลักมานานพอสมควรเพราะงานเรียนก็หนักแล้ว แต่ก็ยังดูๆ ห้องแชทบ้างและก็ไปช่วยๆ งานตามที่เว็บจัดกิจกรรมบาง เดี๋ยวนี้เด็กดีมีพนักงานมากขึ้นแล้วไม่เหมือนเมื่อก่อน เราเลยขอพักงานมาเรียนเต็มที่ได้ ตอนนี้ก็หวังว่าจบไปจะยังพอมีตำแหน่งเหลือๆ ให้ทำนะ ไม่งั้นก็อาจจะได้กลับไปอยู่บ้าน<br /><br />งานในสาขา ก็มีเรื่อยๆ ตามสภาพของอุปนายกฝ่ายนอก ไหนๆ สาขาก็โดนปิดตัวลงไปแล้ว งานหลายๆ อย่างก็น้อยลงไป อย่างน้อยงานประชาสัมพันธ์และรับสมัครก็ไม่มี ไม่ต้องหาหลอกน้องให้มาเรียนพัฒนาซอฟต์แวร์ต่อไปเหมือนทุกปี ไม่ต้องตอบคำถามเด็กทาง MSN หรือทางโทรศัพท์แล้ว<br /><br />ทำงานเยอะๆ ก็ดีอย่างนะ จะได้ดูว่าไม่ว่าง จะไม่ได้ต้องนั่งเหม่อเพ้อล่องลอย จะได้ไม่คิดมากบางเรื่องด้วย เอาเวลามาคิดเตรียมงานกับพักผ่อนแล้วก็เรียนก็พอแล้ว เคยยอมทิ้งงานเพื่อให้มีเวลาว่างๆ แต่เพื่ออะไรกับเวลาเล่านั้น เอาเวลากลับมาให้งานทั้งหลายต่อไป สู้ๆ นะครับวชิรัตน์ นายเข้มแข็งและแข็งแกร่งพอนะ!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-7119794959635218153?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-12088079277459631982008-09-29T16:11:00.004+07:002008-09-29T16:37:47.660+07:00ตั้งแต่มาเรียนพัฒนาซอฟต์แวร์ได้ ๓ ปีกว่าๆ (และจะเรียนแค่ ๔ ปีเท่านั้น!) ก็ได้มีนิสัยนิสัยต่างๆ ที่ข้าพเจ้าคิดว่าเป็นเหมือนโรคจิต(เพราะเรียนคอมพ์) คนที่ไม่เรียนจะรู้สึกว่ามันแปลกแต่ใครที่เรียนคอมพ์ก็คงรู้สึกปกติ(หรืออาจจะเป็นบ้าง) มาลองดูดีกว่าว่าข้าพเจ้ามีอาการอะไรบ้างนะครับ<br /><br />เวลาพิมพ์วงเล็บเปิดจะต้องพิมพ์วงเล็บปิดทันทีแล้วจึงค่อยพิมพ์ข้อความตามลงไปในวงเล็บ () ติดนิสัยการเขียนตัวแปร แม้จะไม่ค่อยเขียนโค้ดส่งงานเหมือนคนอื่นเค้า แต่ก็ติดนิสัยนะเวลาที่พิมพ์วงเล็บจะต้องเป็นแบบนี้แทบทุกครั้งเลย เลยดูเป็นคนโรคจิตเลยเสียอย่างนั้น<br /><br />ระบบวันที่จะเป็นปีเดือนวัน ฟังดูงงๆ แต่โดยปกติคนทั่วไปเค้าที่จะตั้งชื่อไฟล์เป็นวันที่ก็มักนิยมจะตั้งเป็นวันเดือนปี(DD-MM-YYYY) แต่พอมาเรียนพัฒนาซอฟต์แวร์ก็ติดนิสัยตั้งชื่อไฟล์หรือโฟลเดอร์เป็นรูปแบบปีเดือนวัน(YYYY-MM-DD) เพี่ให้ไฟล์มันเรียงกันตาม timeline นั่นเอง<br /><br />ทำอะไรชอบ save เพราะทำอะไรในคอมพ์ก็กลัวเสียเลยจะต้อง save หรือบันทึกงานเรื่อยๆ เล่นเกมก็ save ได้ หลังๆ เลยทำอะไรก็คิดที่จะ save (ทุกอย่างจริงๆ นะ) เคยทำงานที่จะต้องใช้ฝีมือแล้วกลัวทำพลาดเลยจะหาปุ่ม save (เชื่อมันเลย) แถมบางทีทำงานพลาดไปก็จะไปหาปุ่ม Undo หุหุ<br /><br />พิมพ์งานไปเปลี่ยนภาษาไป เพราะใช้คอมพ์พิมพ์งานประจำไม่ค่อยได้เขียน พิมพ์ไปพิมพ์มาบางทีต้องเปลี่ยนไปพิมพ์ภาษาอังกฤษด้วย เลยจะกดปุ่มเปลี่ยนภาษาที่มุมซ้ายบน แต่พอกลับมาเขียนงานส่งอาจารย์แล้วเขียนไปสักพักต้องเขียนคำภาษาอังกฤษนั่งนึกสักพักว่าจะหาปุ่มเปลี่ยนภาษาตรงไหน ข้าพเจ้าบ้าไปแล้ว!!<br /><br />นี่เป็นอาการนิดๆ หน่อยๆ ที่เป็นโรคจิตสืบเนื่องจากที่เรียนพัฒนาซอฟต์แวร์นะ จริงๆ มีอีกพอสมควร ไว้โอกาสดีก็เข้ามาถามได้ เหอๆ<br /><br />ปล.อ่านแล้วสามารถแสดงความคิดเห็นได้นะครับ ไม่กัดๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-1208807927745963198?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-84339564904320163042008-09-23T19:57:00.002+07:002008-09-23T20:07:43.806+07:00คนหนึ่งวิ่งตาม . . . . อีกคนวิ่งหนี<br />คนหนึ่งฟุ้งซ่าน . . . . อีกคนไม่คิดอะไรเลย<br />คนหนึ่งสนใจ ใส่ใจ ดูแล เป็นห่วง . . . . อีกคนไม่เคยรู้สึกว่ามีค่า<br />คนหนึ่งโทรไปแล้วหาเรื่องคุย . . . . อีกคนรับสายแล้วหาเรื่องวาง<br /><br /><br /><br /><br />คนหนึ่งอยากเจอนานๆ ทีก็ยังดี . . . . อีกคนทำงาน ไม่ว่าง อยากพัก<br />คนหนึ่งคิดถึงอีกคน . . . . แต่อีกคนแกล้งทำเป็นไม่รับรู้<br />คนหนึ่งเพิ่งหยุดร้องไห้แล้วโทรหา . . . . อีกคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียงเปลี่ยนไป<br /><br /><br /><br /><br />บางครั้ง . . . .<br />คุณควรคิดย้อนกลับไปถึง คนที่เค้ารักและเป็นห่วงคุณบ้าง<br />อย่าทำเหมือนความรู้สึกและสิ่งดีๆ . . . .<br />. . . . ที่เค้าทำให้คุณ ไม่มีค่า ไม่มีความหมายอะไรเลย<br /><br /><br /><br /><br />อย่าทำร้าย ความรู้สึกของคนที่รักคุณ ด้วยการไม่สนใจเค้า<br />โปรด . . . . ดูแลความรู้สึกของคนข้างๆ คุณบ้าง<br />อย่าให้ความรู้สึกดีๆ ต้องจางหายไป<br />ไม่เช่นนั้น . . . . คุณอาจมานั่งเสียใจทีหลังก็เป็นได้<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/agJEf5N3JOI&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/agJEf5N3JOI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-8433956490432016304?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-80086424096216701052008-09-21T21:52:00.002+07:002008-09-21T22:23:47.351+07:00เมื่อกล่าวถึงวชิรัตน์แล้วหลายๆ คนคงถึงชายหนุ่มอ้วนเตี้ยคนหนึ่งที่หน้าตาเห่ยๆ หน้ากลัวๆ (- -") ซึ่งปัจจุบันยังมีสถานภาพเป็นนิสิตหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาซอฟต์แวร์ ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ใครเลยจะคิดว่าวชิรัตน์มีความสามารถในหลากหลายอาชีพมากกว่าแค่เป็นนิสิตด้วย<br /><br /><strong>จัดรายการวิทยุ</strong> แม้จะดูพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าวชิรัตน์จะจัดรายการวิทยุด้วยที่วิทยุจุฬาฯ ไปแจมๆ เค้าเรื่อยๆ จริงๆ อยากทำโปรดิววเซอร์มากกว่า(ผู้ผลิตรายการไม่ต้องมาจัดเอง) แต่เนื่องจากวิทยุผู้ผลิตส่วนใหญ่ก็คือผู้จัดรายการเองด้วย เลยได้โอกาสดีมาจัดรายการ จริงๆ แล้วจัดรายการมาตั้งแต่มัธยมประมาณ ม.๓ แต่ที่บ้านไม่เคยรู้ - -" เหอๆ ถ้าที่บ้านรู้ก็คงไม่ให้จัดอย่างแน่นอนเลยเชียว<br /><br /><strong>คอลัมนิสต์</strong> ไม่น่าเป็นไปได้อีกแล้วใช่ไหมครับที่วชิรัตน์จะเขียนบทความได้ ข้าพเจ้าเป็น web content ที่เว็บ www.dek-d.com ครับ ทำในส่วนของการศึกษาแอดมิชชั่นพวกนั้นล่ะ แต่ก่อนทำมากกว่านั้นเยอะครับ แต่พักหลังๆ เรียนนักมากมายเลยเขียนน้อยลง เว็บมีทีมงานมากขึ้นด้วยล่ะ รอให้ข้าพเจ้าเรียนจบก่อนแล้วจะไปทำงานในส่วนนั้นเต็มเวลา<br /><br /><strong>นักจิตวิทยา</strong> ไม่ได้เก่งอะไรหรอกครับ แต่สืบเนื่องจากสิ่งที่แล้วต้องทำเรื่องการศึกษาเลยต้องให้คำแนะนำแก่นักเรียนบ่อยๆ โดยส่วนตัวก็ชอบอะไรด้านนี้อยู่แล้ว ทำไปทำมาก็สนุกดีนะครับ หลังๆ ก็ช่วยปรึกษาปัญหาให้คนทั่วไปด้วย พอได้มาทำงานประมาณนี้ก็ได้รู้จักผู้คนมากขึ้น ตอนนี้ยังแอบอยากต่อ ป.โท ด้านจิตวิทยาเลย แต่ไม่รู้ว่าแค่ ป.ตรี จะจบหรือเปล่า เอิ๊กๆ<br /><br /><strong>นักแสดง</strong> ไม่ได้ไปเล่นอะไรตามโทรทัศน์หรอกครับ แต่ก็พอได้มีโอกาสเล่นพวกนี้พอสมควรทั้งในละครวิทยุ และตามค่ายต่างๆ เอิ๊กๆ แต่ฝีมือก็ยังอ่อนหัดนัก แต่ก็เป็นอะไรที่สนุกดีนะที่ต้องมารับบทบาทอะไรสักอย่าง ที่โดยปกติในชีวิตเราก็ไม่ได้มีโอกาสแบบนั้นแน่ๆ แต่คงไม่เทพพอไปเล่นตามภาพยนตร์หรือโทรทัศน์หรอกนะครับ เล่นพอขำๆ<br /><br /><strong>นักข่าว</strong> เอากับเขาด้วยสิ ก็ทำวิทยุไงครับ เขียนคอลัมน์ด้วย เลยพอทำข่าวเป็นนิดๆ หน่อยๆ เคยรายงานข่าวสดๆ ออกรายการวิทยุด้วยนะครับ กลัวมากมายแต่ก็ฮาดีนะ อยากไปทำข่าวสายต่างๆ ดูนะ เพราะหลักๆ ทำในสายการศึกษา ตามประเด็นพวกนั้น ฯลฯ รวมไปถึงข่าวลับๆ gossip ในคณะก็ทำนะ เอิ๊กๆ ใครอยากเป็นข่าวบอกกันได้<br /><br /><strong>นักสืบ</strong> ไม่ถึงประมาณไอ้จ๊อกในสายลับจับบ้านเล็กหรอกนะ แต่อยากให้สืบเรื่องอะไรก็พอช่วยสืบๆ หาเบาะแสได้ อาจจะเพราะทำนักข่าวด้วยมั้ง เลยมักจะได้เซ้นส์ถึงเหตุการณ์ต่างๆ แล้วก็แนวโน้มความน่าจะเป็น จนเพื่อนๆ หลายคนยังแซวว่าจบไปให้ไปทำอาชีพนักสืบก็น่าจะเหมาะกับวชิรัตน์นะ แต่บางทีก็ออกแนวเสือกมากกว่าสืบนะ เอิ๊กๆ<br /><br /><strong>พิธีกร</strong> จัดรายการวิทยุได้ทำพิธีกรก็คงไม่น่าแปลกอะไรนะ เคยทำมาหลายงานล่ะ ตั้งแต่งานเล็กๆ ในห้อง โรงเรียน คณะ มหาวิทยาลัย งานอีเวนท์ต่างๆ พอสมควร งานแต่งงานก็เคยเป็นมาแล้วนะมีพี่ที่รู้จักกล้าจ้างไปเป็นพิธีกรงานแต่งเค้า เราก็บ้าจี้ทำไปได้ ใครอยากได้พิธีกรค่าตัวไม่แพงก็สามารถมาจ้างงานผมได้นะ ทำได้หลากหลายรูปแบบ<br /><br /><strong>นักจัดกิจกรรม</strong> พออยู่มหาวิทยาลัยก็ได้รับโอกาสให้จัดกิจกรรมนั่น กิจกรรมนี้บ้างตามโอกาสจะเอื้ออำนวย หลังๆ ก็มีคนจ้างไปจัดงานให้เค้าบาง ทั้งไปช่วยๆ และไปเป็นตัวหลักในงาน บางทีก็แค่คิดให้เฉยๆ บางทีก็ต้องไปจัดกิจกรรมต่างๆ เหล่านั้นเองเลย แต่ละกิจกรรมก็จะมีอะไรที่สนุกสนานแตกต่างกันออกไปต่างๆ นานา<br /><br /><strong>ครีเอทีฟ</strong> อีกหนึ่งอย่างที่ชอบทำโดยส่วนตัวด้วยนะก็คือสิ่งนี้ ว่างๆ ก็ชอบคิดอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ อะไรที่คนทั่วไปไม่ค่อยคิดวชิรัตน์จะคิด โดยส่วนตัวคิดว่าถ้าสมองไม่ใช้เลยความคิดจะตันแล้วคิดอะไรสร้างสรรค์ๆ ไม่ได้ เลยเป็นคนชอบคิดนั้นคิดนี้ บางทีก็ออกแนวคิดมากเกินไปจนไม่จำเป็นด้วยซ้ำ<br /><br />นี่เป็นเพียง ๙ อย่างที่คิดขึ้นมาได้ในตอนนี้ เห็นหรือยังล่ะว่าวชิรัตน์สามารถทำอะไรได้มากมาย ใครสนใจจ้างไปใช้งานหรือจะมาชวนไปทำอะไรก็ติดต่อมาได้นะ <strong>ทำได้ทุกอย่างยกเว้นอย่างเดียวคือทำให้มันดี</strong> เอิ๊กๆ วันนี้อัพบล็อกยาวมากมาย ยาวที่สุดในประวัติกาลเลยมั้งเนี่ย ไว้นึกได้ว่าทำอะไรได้อีกจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-8008642409621670105?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-26122742087949762702008-09-18T18:53:00.004+07:002008-09-18T19:13:47.737+07:00....อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ....<br /><br />เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับฝนอีกแล้วครับ ชีวิตข้าพเจ้าผูกพันธ์กับเรื่องของฟ้าของฝนเสียจริงๆ แถมคราวนี้มาเป็นเพลงเสียด้วย จริงๆ ก็ไม่ได้เจะมาเขียนบันทึกกับภาพยนตร์ฤดูที่แตกต่างหรือมาเขียนอะไรที่เกี่ยวกับฝนอีกหรอกครับ แต่เผอิญความรู้สึกในช่วงนี้มันรู้สึกเข้ากับเพลงนี้เสียจริงๆ ให้ดิ้นตาย<br /><br />สิ่งแรกที่ต้องอดทนก็คือการเรียนครับ อดทนอย่างไงเหรอ ก็ช่วงนี้โปรเจ็คเยอะมากๆ แล้วก็มีสอบมีอะไรด้วย ต้องอดทนตั้งใจทำงานมากมาย ไม่ง่วงนอนหรือไปนั่งเล่น MSN หรือ Hi5 จนไม่เป็นอันทำการทำงาน แถมโปรเจ็คแต่ละตัวก็ยากเย็นแสนเข็ญจนต้องแก้แล้วแก้อีก นั่งเซ็งไปกันเลยทีเลย<br /><br />สิ่งต่อมาก็เรื่องเงินเนี่ยละครับ ช่วงนี้ใช้เงินเปลืองมาก เป็นเดือนกันยายนที่โหดรายจริงๆ ต้องพยายามอดทนไม่ซื้อนั่นไม่กินนี่ แต่ยังไงก็มีเหตุให้ได้ใช้เงินอยู่ดี อยากเก็บเงินให้ได้สักก้อนแล้วไปดาวน์คอนโดมิเนียมเองสักห้อง ใกล้จะจบแล้วอยากมีที่อยู่เป็นของตัวเองบ้าง เพราะคงจะได้ทำงานใน กทม แน่ๆ<br /><br />เรื่องถัดไปที่ต้องอดทนก็เรื่องสุขภาพ ช่วงนี้ปวดหัวบ่อยๆ อาจจะเพราะผลกระทบจากการพักผ่อนน้อย แล้วก็ปวดหลังมากๆ วันก่อนลื่นล้มในห้องเรียน(แล้วด้วยความประสาท)ก็เอาหลังไปฟาดกับคิ้วบันได เพราะแบกและกอดโน้ตบุ๊คไว้ข้างหน้าสุดชีวิต ถ้าโน้ตบุ๊คเจ๊งมากก็คงจะซวยอีกเป็นแน่แท้ แต่เจ็บหลังจริงๆ หลายวันแล้วนะก็ไม่หาย<br /><br />เรื่องสุดท้ายที่ต้องอดทนก็คงเป็นเรื่องความรักมั้ง(เสี่ยวว่ะ) ต้องทำอะไรที่ขัดกับหัวใจตัวเอง พยายามทำอะไรตรงข้ามกับที่ต้องการ เซ็งจริงๆ เลย เพราะรักเค้ามากล่ะมั้งจึงอยากให้เค้าได้เจอคนที่ดีๆ กว่าเรา พยายามอดใจไม่พูดไม่คุย อดทนเวลาที่เค้าติดต่อเค้ามา เหอๆ ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ล่ะ<br /><br />ช่วงนี้คงต้องอดทนต่อไปเพราะว่าเป็นฤดูฝนหนิ อีกไม่หนาวก็ฤดูหนาว(ฤดูเหงา)ก็จะมาเยี่ยมเยือนล่ะ หรือเราจะวิ่งฝ่าสายฝนไปเล่นน้ำฝนเลยดีไหม หลังฝนซาฟ้าย่อมสดใสพร้อมสายรุ้งงาม<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/S19A8LxzGEk&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/S19A8LxzGEk&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2612274208794976270?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-26713351711346523742008-09-15T02:41:00.003+07:002008-09-15T02:54:13.567+07:00ความเดิมตอนที่แล้วๆๆๆๆ คือให้ตายยังไงข้าพเจ้าก็ไม่คิดจะทำ Hi5 ค่อนข้างแน่นอน เพราะมี Blog เยอะแยะจนดูแลแทบไม่ไหว พยายามหาเหตุผลต่างๆ นานาจากบุคคลที่รู้จัก รวมไปถึงมีการ(แอบ)ทำสำรวจเล็กๆ น้อยๆ ว่าคนที่รู้จักในอินเทอร์เน็ตทำ Hi5 มากน้อยเพียงใด แล้วก็พบว่าประมาณร้อยละ 80 ในรายชื่อทำ Hi5 กันแทบทั้งนั้น<br /><br />สุดท้ายข้าพเจ้าก็ได้ดูฤกษ์งามยามดี เวลา 0:14 น. ของวันที่ 14 กันยายน 2551 ในการสมัครสมาชิก Hi5 ครับ เพราะไปเช็คจากเว็บมหาหมอดูแล้วเป็น<strong>เทวีฤกษ์</strong>(เอากับมันสิ) เป็นฤกษ์ที่เหมาะสำหรับ การเข้าหาผู้หลักผู้ใหญ่ การหมั้นหมายและสมรส การส่งตัวเจ้าสาวและเข้าห้องหอ การทำกิจการที่ต้องการชื่อเสียงและมีเสน่ห์ งานมีเกียรติ งานเชิงศิลปะตกแต่งชั้นสูง เปิดร้านค้าอัญมณีเครื่องประดับ ร้านเสริมสวย ตัดเย็บเสื้อผ้า การประชาสัมพันธ์ ลาสิกขาบท <strong>ขึ้นบ้านใหม่</strong> ขอความรัก <strong>งานเพื่อความสงบเรียบร้อย</strong> และ <strong>สารพัดงานมงคลทั้งปวง</strong> เหมาะสุดๆ ในช่วงนี้เลย - -"<br /><br />Hi5 ของผมก็คือ http://ubyiii.hi5.com ดูเหมือนว่าจะสมัครขึ้นมาตามแรงยุเพื่อสนองกระแสแบบคนอื่นๆ หรือเปล่า จริงๆ แล้วไม่ใช่ครับ สมัครมาเพื่อศึกษาระบบ(ไม่น่าเชื่อว่าจะมีสาระ!) เพราะเดี๋ยวต้องทำ Senior Project ประมาณเว็บ Hi5 ด้วย ก็เลยสมัครเพื่อมากดๆ ดูระบบของมันนะครับ<br /><br />แต่ก็เสียเวลาไปแทบทั้งวันกับ Hi5 ทั้งที่โปรเจ็คมากมาย และใกล้การสอบปลายภาคแล้วด้วย แต่ก็ยังสนุกสนานกับระบบของ Hi5 ตอนนี้ก็เลยมานั่งๆ ทำการวิเคราะห์ว่าทำไมคนไทยถึงติดเจ้า Hi5 นี้จัง ไว้ถ้ามีโอกาสดีๆ จะมานั่งระดมสมองให้ได้มาถกมาเถียงกันนะครับ<br /><br />ไม่น่าเชื่อว่าจะหาเรื่องอัพบล็อกได้ก่อนสอบและทำโปรเจ็คมากมาย เอิ๊กๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2671335171134652374?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-2673056042454681802008-09-12T08:56:00.003+07:002008-09-12T09:19:26.270+07:00...."พี่หยกเล่นไฮไฟว์ไหมค่ะ"....<br />...."หยกมีไฮไฟว์ไหม"....<br />...."แอดไฟว์กรูมาดิ"....<br />...."เดี๋ยวไปเม้นในไฟว์นะ"....<br />แล้วข้าพเจ้าจำเป็นต้องมีต้องไฮไฟว์เหมือนคนอื่นๆ เค้าด้วยเหรอ ????<br /><br />จริงๆ โดยส่วนตัวก็รู้จักเจ้า Hi5 เนี่ยมานานแล้วนะ ประมาณ ๓ ปีแล้วมั้ง ก่อนที่กระแสฮิตๆ มันจะมีมาด้วยซ้ำ มันก็เป็น Web Log ยี่ห้อหนึ่ง โดยส่วนตัวตอนนั้นก็ทำ My.iD ที่เด็กดีอยู่แล้ว เลยไม่ได้คิดว่าจะทำไฮไฟว์ เพราะคนปกติก็น่าจะมีบล็อกแค่ที่เดียว(หรือเปล่า?) สรุปเลยไม่ได้ทำ<br /><br />แต่ทุกวันนี้กระแสไฮไฟว์มันมากแรงมากๆ ข้อดีของมันอาจจะอยู่ตรงที่เป็น Social Networking ด้วย ก็คือเป็นสังคมเครือข่าย ประมาณว่าเราเป็นเพื่อนนายเอ เอเป็นเพื่อนบี บีเป็นเพื่อนโอ โอเป็นเพื่อนเรา อะไรแบบนี้ ทำให้เราจะได้พบหน้าเพื่อนที่ห่างกันไปนาน หรือญาติที่ไม่เคยรู้จัก ฯลฯ ดูเหมือนจะดีนะ แต่ข้าพเจ้าไม่ชอบ!!<br /><br />ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่งละที่มีโลกหลายโลก มันเป็นยังไงเหรอ คือแล้วแต่บทบาทในแต่ละงานหรือหน้าที่ไง เช่น อยู่บ้านก็จะเรียบร้อย อยู่โรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยก็จะบ้ากิจกรรม อยู่ในที่ทำงานก็จะทางการวิชาการ ฯลฯ ถ้าทำให้ทุกโลกมารวมกันแล้วสถานภาพและบทบาททางสังคมคงจะงงดี ยอมรับว่าดูเหมือนเป็นคนเลว ที่ในแต่ละงานจะแสดงบทบาทที่แตกต่างกัน แต่ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ผมเป็นชาวราศีเมถุนหนิครับ มีหลายด้าน หลายมุม<br /><br />ตอนนี้เห็นกระแสเด็กไทยที่ใครๆ ก็มี Hi5 เป็นเรื่องปกติ ประดุจดังบัตรประจำตัวประชาชนที่ทุกคนต้องมีนอกจากโทรศัพท์มือถือกับอีเมลล์ไว้ออนเอ็ม ตกเย็นก็จะไปเม้นกันใน Hi5 (แล้วกลางวันทำไมพวกแกไม่คุยกันหรือคุยใน msn แทน) ใครไม่มีก็จะถูกมองว่าเฉย ตัวประหลาด มาจากประเทศไหน(ขอเถียงว่าต่างประเทศไม่ได้บ้า Hi5 เหมือนเด็กไทยนะ)<br /><br />สรุปแล้วข้าพเจ้าควรจะทำ Hi5 ใช่ไหม ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-267305604245468180?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-81930253748169183562008-09-11T00:08:00.003+07:002008-09-11T00:18:10.271+07:00เป็นเดือนกันยายนที่แสนยากจน มีแต่ภาระจ่ายเงิน ซื้อของนั้นของนี้ ไปกินนั้นกินนี้ เดินทางไปนั้นไปนี้ เงินหายไปไหนอย่างรวดเร็ว น่าตกใจมากใช้เงินเปลื้องจริงๆ เลยกระผม ล่าสุดก็ไปเลี้ยงน้องโรงเรียนที่ติดจุฬาฯ มา พระเจ้า!! ต้องกดเงินมาเพิ่มเพื่อมาใช้ เฮ่ออออ ได้จ่ายอีกแล้ว<br /><br />ไม่น่าเชื่อว่าโรงเรียนเล็กๆ อย่างโรงเรียนปิยะมหาราชาลัยของผม แม้จะเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดนครพนม แต่ก็มีคนมาเรียนที่จุฬาฯ น้อยมากมาย ส่วนใหญ่อาจจะเพราะน้องๆ กลัวคะแนนไม่ถึงเลยไม่ยื่นกัน แล้วก็เพราะส่วนใหญ่ไปเข้ามหาวิทยาลัยส่วนภูมิภาคอย่าง มหาวิทยาลัยขอนแก่น อุบลฯ มหาสารคาม เกษตรฯ-สกลนคร กันหมดเลย แต่ละปีเลยจะมีเด็กเข้ามาเพียงนิดเดียว<br /><br />อยากจัดค่ายแนะแนวการศึกษาเหมือนจังหวัดอื่นๆ เพื่อให้มีเด็กจากนครพนมมาศึกษาต่อที่จุฬาฯ มากขึ้น แต่ปัญหาก็คือคนของเราน้อยเหลือเกิน พี่ๆ ก็ไม่เยอะทั้งจำนวนและทุนทรัพย์ จะให้จัดค่ายก็ไม่ไหว เลยทำให้มีคนมาเรียนต่อที่จุฬาฯ น้อยมากๆ เมื่อเทียบกับโรงเรียนอื่นๆ ที่มากันทีมากมายเหลือคณานับ<br /><br />ได้แต่ฝากความหวังกับน้องๆ รุ่นนี้ว่าจะทำการประชาสัมพันธ์ข่าวสารการรับตรงให้น้องๆ ที่นครพนมรู้ให้มากที่สุด แต่คนก็มีอยู่เท่านี้เอง ต้องช่วยๆ กันแล้วครับผม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-8193025374816918356?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-52058806012750700552008-09-09T15:14:00.004+07:002008-12-18T23:53:21.616+07:00ณ ตอนนี้กำลังอยู่ที่ระเบียงทางเดินชั้น ๓ ปีกพญาไทของหอจำปี หอพักนิสิตจุฬาฯ นั่นล่ะ นั่งเซ็งๆ ไม่มีอะไรทำ(จริงๆ นะงานมากมายแต่ไม่มีอารมณ์ทำ) แถมฝนก็ตกหนักมากมาย ไม่สามารถออกไปที่ไหนได้ เลยมานั่งเขียนบล็อกดีกว่า ชดเชยช่วงที่ไม่ค่อยได้เขียนเท่าไร ทั้งที่ไม่ค่อยมีคนได้อ่านก็ตามแต่<br /><br />เห็นฝนตกก็อยากไปเล่นน้ำฝนจัง แต่ก็กลัวคนมองว่าประสาท ถ้าอยู่ต่างจังหวัดเนี่ยจะออกไปเล่นน้ำฝนให้สบายใจแล้ว นอกจากสายฝนที่ชุ่มฉ่ำก็ยังมีฟ้าแลบ ฟ้าร้อง มาเพิ่มบรรยากาศให้มีความน่าตื่นเต้นว่ามันจะลงมาใกล้ๆ เราหรือเปล่า โอกาสที่คนเราจะโชคดีโดนฟ้าผ่ามาโดนตัวเนี่ย ข้าพเจ้าว่ามันยังน้อยกว่าโอกาสถูกลอตเตอร์รี่รางวัลที่ ๑ ด้วยซ้ำ<br /><br />ชื่อของข้าพเจ้า(วชิรัตน์)แปลว่าสายฟ้า เดาเองว่าตอนเกิดเนี่ยผู้ปกครองคงเห็นสายฟ้ามั้ง เพราะเกิดช่วงหน้าฝนด้วย แต่ก็ได้ความมาว่าผู้ปกครองตั้งมั่วๆ - -" แต่ก็ชอบความหมายนะ เพราะเวลาที่ฝนตกจนท้องฟ้ามืดมิด เราก็จะได้เห็นแสงสว่างจากสายฟ้าเนี่ยล่ะ ถึงมันจะมาเป็นระยะเวลาสั้นๆ แต่มันก็ช่วยให้แสงสว่างในความมืดมิดได้<br /><br />และเท่าที่สังเกตุ คนส่วนใหญ่ไม่ได้กลัวฟ้าแลบนะ กลัวเสียงของฟ้าร้องต่างหาก แต่ฟ้าแลบก็แลบก่อนฟ้าร้องประมาณเกือบ ๑๐ วินาที ก็เหมือนเป็นการเตือนแล้วว่าเดี๋ยวจะมีเสียงฟ้าร้อง ให้เราเตรียมตัวแล้ว แถมการได้ยินเสียงฟ้าร้องข้าพเจ้าคิดว่ามันเป้นการดีเสียอีกที่ได้ยิน เพราะนั้นแสดงว่าเราไม่ถูกฟ้าผ่าตาย หุหุ<br /><br />บันทึกคราวนี้ดูเหมือนจะมีสาระ แต่ยังไงมันก็ไม่มีสาระอยู่ดี ไว้คราวหน้าจะมาเขียนอะไรไร้สาระอีกบ่อยๆ นะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-5205880601275070055?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-73355642480619219742008-09-08T00:04:00.002+07:002008-09-08T00:18:03.681+07:00บางทีบางครั้งก็รู้สึกเบื่อๆ เซ็งๆ ไม่อยากจะทำอะไรเลยสักอย่าง ไม่อยากทำทุกอย่างที่ทำตามปกติในแต่ละวัน อยากนอนไปทั้งวัน หรือไม่ก็ไปเที่ยวทะเลโดดน้ำให้สะใจไปเลย แต่ปัญหาก็คือเราไม่สามารถทำอย่างที่ใจต้องการแบบนั้นได้ง่ายๆ หรอก ตราบใดที่เรายังต้องอยู่ในสังคม เราจะหนีไม่ได้!!<br /><br />บางทีข้าพเจ้าก็สนใจทุกเรื่อง บางทีข้าพเจ้าก็ไม่สนใจสักเรื่อง อารมณ์แปรปรวนอย่างกับผู้หญิงมีประจำเดือนเสียอย่างนั้นเลย เพราะอะไรถึงได้มีความรู้สึกบ้าบอแบบนี้ เพราะใครกันถึงทำให้ข้าพเจ้ามีความรู้สึกแบบนี้ หรือเพราะเป็นชาวราศีเมถุนจึงมี ๒ ลักษณะนิสัยที่ต่างกันสุดขั้วแบบนี้ แต่นี่มันก็แตกต่างกันเกินไปหรือปล่าวเนี่ย<br /><br />ตอนนี้อยาก"<strong>ปล่อยวาง</strong>"ทุกสิ่งและทุกอย่าง บางทีเราสู้กับทุกปัญหาหรือทุกเรื่องราวไม่ได้ การหนีปัญหาก็เป็นทางออกที่ดูเหมือนว่าจะดี แต่ไม่ได้หนีไปอย่างถาวร แค่นี้ออกมาตั้งหลักชาร์ตตัวเองให้มีพลังงานเต็มประจุ แล้วทีนี้ก็จะสามารถสู้กับทุกปัญหาที่เจอเข้ามา<br /><br />ขอจบบล็อกวันนี้ไว้แค่นี้ดีกว่า เขียนไปก็ไม่มีใครอ่าน เอาไว้ระบายส่วนตัวอย่างที่คิดไว้เลย คนที่อยากให้อ่านคงจะลืมไปแล้วกระมังว่ามีบล็อกนี้อยู่ ช่างมันๆ เอาไว้ให้มันเป็นที่ปลดปล่อยอารมณ์และความรู้สึก เป็นโลกที่ไม่มีใครรู้จักดี เฮ่ออออ อยากไปที่ที่ไม่มีใครรู้จักเลย จะได้ทำอะไรบ้าๆ ได้เต็มที่<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-7335564248061921974?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-16921066937350723062008-09-06T21:22:00.003+07:002008-09-06T21:36:38.552+07:00เคยไหมครับเมื่อคุณมีความตั้งใจที่จะทำอะไรสักอย่าง ก็มักที่จะมีอุปสรรคเข้ามาเป็นบททดสอบหรือบทลองใจให้เราไม่สามารถทำตามสิ่งที่เรามีความตั้งใจ(เป็นอย่างยิ่ง)ที่จะทำมัน สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับกิเลศหรือสิ่งยั่วยุเรานั้นอยู่ดี ชีวิตช่างน่าเศร้าจริงๆ<br /><br />อยากไปอบรมคอมพ์ในวันเสาร์ อบรมจัดรายการในวันอาทิตย์ ไปเดินดูงานทั้งวันเสาร์และอาทิตย์เดียวกัน แต่ก็ต้องมีสัมมนาให้ได้ไปต่างจังหวัด ทำให้เราต้องได้เลือกว่าจะเอาอย่างใดอย่างใด ทำไมสัปดาห์ที่ข้าพเจ้าว่างมากๆ มันถึงไม่มีการจัดงานใดๆ เลย เหมือนกับว่านัดกันจัดงานพร้อมกันอย่างนั้นล่ะ<br /><br />อยากลดน้ำหนักเพื่อสุขภาพที่ดี เพื่อให้มีคนมาสนใจ(สำหรับคนที่ชอบมองคนแต่ภายนอก) แต่แล้วแผนการที่จะไปออกกำลังกายก็ต้องพังลงเพราะงาน งาน และงาน ใครอาจจะหาว่าข้าพเจ้าเอางานมาเป็นข้ออ้าง ถ้าคุณโดนประชุมถึงเที่ยงคืนเป็นอย่างน้อยทุกคืน คุณจะอ้างว่าทำงานเลยไม่มีเวลาไหม? นอกจากนั้นก็ต้องทานอาหารดึกๆ อีกทั้งเวลาที่คุณพยายามจะลดน้ำหนักก็ดูเหมือนว่าอาหารทุกอย่างจะดูน่ากินมากๆ จมูกจะได้รับกลิ่นอาหารได้ดียิ่งขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ ทำไมตอนไม่ลดน้ำหนักถึงไม่มีอะไรให้อยากกิน ทำไมตอนที่จะลดต้องมีอุปสรรคแบบนี้<br /><br />นี่ก็เป็นเพียงแค่ตัวอย่างบางส่วนในชีวิตประจำวันของข้าพเจ้า ที่จะต้องเจออะไรที่มันงี่เง่าแบบนี้ ชีวิตคนอื่นๆ อาจไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่ชีวิตของข้าพเจ้าโรยด้วยกลีบกุหลาบแต่พร้อมขวากและหนามของกิ่งด้วย เฮ่อ! ว่าแล้วก็ขอไปนอนอืดเกลือกกลิ้งบนเตียงต่อดีกว่า ไม่ไปออกกำลังกายล่ะ ฝนก็ตก ม็อบก็มากมาย นอนดีกว่า....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-1692106693735072306?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-25030715882664107542008-08-21T13:26:00.002+07:002008-08-21T13:37:15.702+07:00ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังนั่งเรียนวิชา Data Comm อยู่ ก็เกิดอาการเรียนไม่รู้เรื่องแล้ว ขี้เกียจเรียนสุดๆ ไปเลย จะให้ทำอย่างไรดี เพราะฉะนั้นจึงเป็นโอกาสอันดีในการเปิดคอมพ์ต่อเน็ต แล้วก็เข้ามาเขียนบันทึกดีกว่า เหอๆ ปี ๔ แล้วแทนที่มันจะตั้งใจเรียน ไม่เคยเลย แล้วมาบอกว่าจะตั้งใจเรียนอัพเกรดเฉลี่ย - -"<br /><br /> เข้าสู่ประเด็นที่เขียนในวันนี้เลยแล้วกัน ข้าพเจ้าอยากเรียนร้องเพลงครับ เป็นคนที่ร้องเพลงเพี้ยนสุดกู่เลย ทั้งที่บิดาร้องเพลงได้เพราะมากมาย แต่ทำไมลูกชายถึงได้ร้องเพลงห่วยแบบนี้ เล่นดนตรีก็ไม่เป็น ร้องเพลงก็ไม่ได้เรื่อง มีอะไรดีสักอย่างไหมครับคุณชาย ไม่มี!!!!<br /><br /> ทำไมถึงจะมาบ้าอยากเรียนร้องเพลง เวลาที่เค้าไปร้องเพลงกันก็ต้องแบ่งๆ กันร้องใช่เปล่า แต่ผมก็จะออกตัวเลยว่าผมร้องเพลงห่วยนะครับ ทุกคนก็ยังจะพยายามให้ผมร้องดู บอกไม่มีใครร้องได้ดีหรอก ร้องกันเล่นๆ ขำๆ สนุกสนาน แต่พอผมจับไมค์แล้วเป็นอย่างไรล่ะ ทุกคนแทบขาดใจตายกันสุดๆ ไปเลย T_T<br /><br /> ใครรู้จักที่ไหนที่เค้าสอนร้องเพลง ราคาไม่แพงเกินสู้ไหว ก็รบกวนแนะนำมาที อยากร้องเพลงเป็นเพลงได้บ้าง ถ้ามีเวลาว่างๆ ก็อยากหัดเล่นดนตรีอีกด้วยนะ ไม่ไหวอ่ะ ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง เผื่อจะไว้ฝึกร้องเพลงรักกับเล่นเพลงรักได้บ้าง เอิ๊กๆ<br /><br />.... อยากให้รู้ว่าเพลงรัก ถ้าร้องเพี้ยน ก็ร้องไม่ได้....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2503071588266410754?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-53818804167389281212008-08-19T03:23:00.004+07:002009-01-27T06:26:54.687+07:00เพลงนี้ค่อนข้างเก่าสักหน่อย เป็นอีกเพลงที่ชอบทันทีตั้งแต่ได้ยินครั้งแรก ไม่รู้ว่าเพราะพลังเสียงขอ ซอ วงเดอะซิสส์ กีต้าร์คลาสสิคของ ป๊อป เดะซัน หรือจะเนื้อเพลงดีๆ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากคุณกิ่งฉัตร(ใครที่เป็นแฟนนวนิยายคงรู้จักกันดี) ยิ่งพอได้มารับมิวสิควีดีโอฝีมือของคุณเอกสิทธิ์ยิ่งบอกได้คำเดียวว่าสุดยอดมากๆ เสียงดายที่ไม่ดังเท่าที่ควร<br /><br />เนื้อหาของเพลงเล่าผ่านในมุมมองของบุคคลที่หนึ่งตามแนวเพลงส่วนใหญ่ กล่าวถึงความสัมพันธ์ของเค้ากับคน(ที่เค้า)รักไปในทางลบมากๆ เพราะรักของเค้าเปรียบเสมือนกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างคนสองคน ไม่ว่าเค้าจะพยายามทุกวิถีทาง ทำดีแค่ไหน อย่างไรก็ตาม ก็มิอาจสามารถทำลายกำแพงอุปสรรคนี้ลงได้<br /><br />เพลงนี้คงจะตรงกับชีวิตจริงของใครหลายๆ คนเลยทีเดียว รวมไปถึงตัวของผมเองด้วย กำแพงนั้นบางทีก็ช่างสูง ใหญ่ และแกร่งเกินจะทำลายลงไปได้ แต่ก็มีวิธีข้ามไปอีกฝั่งของกำแพงได้โดยไม่ยาก หากอีกฝั่งยอมเปิดประตูให้ก้าวผ่านเข้าไป กำแพงก็ยังคงอยู่(แต่กับคนอื่น) และประตูหัวใจก็ได้เปิดเพื่อต้อนรับคนที่มีความรักและประสงค์ดีต่อคุณ<br /><br /><br /><br /><p align="center"><br /><object width="450" height="370"><param name="allowFullScreen" value="true" /></param><param name="FlashVars" value="clip_id=QvO6niW1lDJ1"></param><embed src="http://embed.pleng.com/flash/player_embed.swf" type="application/x-shockwave-flash" width="450" height="370" FlashVars="clip_id=QvO6niW1lDJ1" quality="high" allowfullscreen="true" /></embed> </object></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-5381880416738928121?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-3099475351562824072008-08-18T11:54:00.002+07:002008-08-18T12:05:57.158+07:00ฝึกงานเสร็จไปก็เหมือนกับลืมไปว่ามีบล็อคแห่งนี้อยู่เลย ไม่ได้เข้ามาทำอะไรกับมันนานมากๆ อาจเป็นเพราะช่วงฝึกงานใช้เวลาที่ฝึกงานเขียนบันทึก เอิ๊กๆ (งานที่ฝึกงานเลยไม่เสร็จสักที!!) ระลึกถึงต้นเหตุที่ทำให้เขียนบล็อคแห่งนี้ได้ เลยกลับมาปัดกวาดเช็ดถูมันเสียหน่อย หยากไย่ขึ้นเต็มไปหมดแล้ว ฝุ่นหนาหลายนิ้วแล้วด้วย - -"<br /><br /> ผ่านไป ๓ เดือนเป็นไงบ้างเหรอ งานเยอะมากๆ โปรเจ็คมากมาย อันไหนทำเดี่ยวได้ก็พยายามทำเดี่ยว อันไหนไม่ได้ก็ต้องทำเป็นกลุ่ม ใจจริงก็อยากทำเดี่ยวหมดนะ ไม่ใช่ว่าเก่งหรือเทพอะไรหรอกนะ แต่เพราะเป็นคนขี้เกียจ เลยไม่อยากทำให้เพื่อนๆ ทุกท่านมาซวยด้วย เลยพยายามเลี่ยงทำงานเดี่ยวไป แต่งานกลุ่มก็เยอะเหมือนกันนะ ทำยังไม่เสร็จด้วย<br /><br /> นอกจากนั้นก็ยังมีงานจุฬาฯ วิชาการอีก ว่าจะไม่รับผิดชอบงานอะไรแล้วแต่ก็ยังมีงานอีกมากมายที่ไปแจมกับเค้าจนได้ แล้วก็ยังมีงานที่สภานิสิตที่ได้ลองเข้าไปทำกับเค้าอีกงาน ก็สนุกดีนะได้ลองอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ และงานที่สำคัญอีกอย่างก็คือทำตัวเป็นปี ๔ ที่ดี เป็นรุ่นพี่ที่ดี ใช้ชีวิตนิสิตในปีสุดท้ายให้ดี เฮออออ อยากต่อโทต่างประเทศจังเลย<br /><br /> ตอนนี้ทั้งชีวิตทุ่มให้แต่การเรียนและการงานเท่านั้นแล้ว เรื่องอื่นๆ อาจจะมีผ่านๆ เข้ามาบ้าง แต่ก็ไม่เอามาคิด(มาก)ให้รกสมองแล้ว เพื่ออนาคตที่ดีต้องเรียนๆๆๆๆ และทำงานๆๆๆๆ แต่ว่าตอนนี้ต้องไปประชุมงานจุฬาฯ วิชาการล่ะ ไปดีกว่า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-309947535156282407?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-15246180000770978842008-05-08T14:44:00.003+07:002008-05-08T16:08:16.070+07:00ไม่จริงใช่ไหมอีก ๑๖ จะอายุครบ ๒๒ ปีแล้ว แก่ขึ้นอีกปี - -" แต่อย่างไรก็ขอให้ปีนี้เป็นปีดีๆ ของกระผมก็แล้วกันนะ ให้ประสบความสำเร็จ ร่ำรวยเงินทอง เรียนจบด้วยเกรดสูงกว่านี้ สุขภาพพลานามัยแข็งแรง และที่สำคัญได้ของขวัญจากคนที่กำลังอ่านด้วย สาธุ!!!!<br /><br />ฝึกงานก็เหลืออีกไม่กี่วันก็จะเสร็จ แต่ก็มีงานเหลืออีกพอสมควร ก็หนุกหนานดีนะฝึกงาน ถ้าไม่ติดว่าต้องตื่นมาตั้งแต่เจ็ดโมงกว่าทุกวัน เพื่อมาเข้างาน ๘ โมงเช้า เข้าก่อนเวลาบ้าง ช้ากว่าบ้าง (หลังๆ นี้จะเริ่มสายประจำเลย) แต่ก็รู้สึกว่าได้ทำอะไรมากขึ้นอีกมากมาย เหลือหลายงานเล่มมโหฬารรออยู่ ทำไงจะทำเสร็จก่อนภายใน ๑๐ วันเนี่ย เพราะวันที่ ๑๘ พฤษภาคมจะได้กลับนครพนมเลย ซื้อตั๋วไว้แล้วด้วย หุหุ<br /><br />ตอนนี้หัวใจก็เริ่มมีคนมาดูแลล่ะ หนุงหนิง หวานแหวว กันอย่างมากมาย มีความสุขที่สุดเลย เอิ๊กๆ (ต้องสร้างกระแสต่อไป) คิดว่าหน้าตาอย่างข้าพเจ้าจะมีคนมาชอบได้เหรอครับคุณเพื่อนๆ ทั้งหลายที่ตกมาเป็นเหยื่อ แต่ไม่แน่อาจจะมีแล้วจริงๆ ก็ได้นะ เอิ๊กๆ<br /><br />ช่วงนี้มีแต่เรื่องที่ต้องใช้เงิน ซื้อนั่นซื้อนี่ อยากได้โน้นอยากได้นู้น เงินที่มีอยู่ก็ร่อยร่อ ไปเที่ยวไปกินอีกก็เยอะพอสมควร แถมยังมีลูกหนี้มากู้ยืมเงินอีกมากมาย(ไม่ได้รวยถึงขนาดปล่อยกู้ แต่ถ้าไม่มีก็พอออกให้ได้) แต่พวกที่ไม่ยอมคืนเร็วๆ เนี่ยน่าเบื่อ ทวงมากก็ว่างก ไม่ทวงก็กว่าจะได้คืน เป็นอะไรที่น่าเบื่อเป็นที่สุดเลย<br /><br />เอาล่ะครับการอัพครั้งนี้พอแต่เพียงเท่านี้ ไว้คราวหน้าจะมาอัพเดทชีวิตให้ได้อ่านกันอีกนะ อย่าลืมเข้ามาบ่อยๆ และก็อย่าลืมเม้นให้ด้วยล่ะ ถึงไม่ใช่ฮิห้าแต่ก็เขียนเยี่ยมสักนิดก็ดีนะครับ ขอบคุณคร้าบบบบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-1524618000077097884?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-60676550737484385472008-04-28T10:24:00.022+07:002008-12-12T07:05:08.582+07:00<p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;๑ เดือนผ่านไปก็ได้มาเขียน blog อีกที บอกแล้วว่าฝึกงานมันจะไม่ค่อยมีเวลา ตอนเย็นก็ยังบ้าพลังไปทำรายการวิทยุต่ออีก นอนวันละไม่ถึง ๘ ชั่วโมงในแต่ละวัน เสาร์และอาทิตย์ก็เป็นเวลาออกทัวร์ไปหาซื้อของ ท่องเที่ยว หรือไปชิมของอร่อยๆ จึงไม่ค่อยได้ว่างเขียน blog สักเท่าไร แต่ก็อยากเขียนมากมาย วันนี้เลยต้องมาอัพเดทเรื่องราวสักที</p><br /><p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;วันนี้อารมณ์ดีมาเปิดกระเป๋าดูของติดตามตัวและข้าวของเครื่องใช้วชิรัตน์กัน สืบเนื่องจากว่าพึ่งไปถอยกระเป๋ากับเข็มขัดของ TOUGH มาใหม่ (เดี๋ยวนี้รู้สึกบ้ายี่ห้อ TOUGH มากมาย) และก็ไปถอยน้องไนกี้มารองเท้าใหม่อีก ๑ คู่ เป็นเดือนแห่งการใช้เงินจริงๆ เลยเพราะเจ้าช่วยกล้วยทอด!!</p><br /><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVLN-772LI/AAAAAAAAADs/qyF1Uyp3_r0/s1600-h/IMAGE_01.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194140448846502066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVLN-772LI/AAAAAAAAADs/qyF1Uyp3_r0/s400/IMAGE_01.jpg" border="0" /></a>กระเป๋าใส่โน้ตบุ๊คใบปัจจุบัน(เน่ามากมาย)</p><br /><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVLJe772KI/AAAAAAAAADk/Tg4EzRWRS7o/s1600-h/IMAGE_02.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194140371537090722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVLJe772KI/AAAAAAAAADk/Tg4EzRWRS7o/s400/IMAGE_02.jpg" border="0" /></a>สภาพโน้ตบุ๊คเยินกว่ากระเป๋าอีก(น่าอายจริงๆ)</p><br /><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVHT-772JI/AAAAAAAAADc/EtMztW5uH0k/s1600-h/IMAGE_03.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194136153879206034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVHT-772JI/AAAAAAAAADc/EtMztW5uH0k/s400/IMAGE_03.jpg" border="0" /></a>iPod shuffle(ที่ได้มาฟรี) Nokia N-GAGE(โทรศัพท์เครื่องแรก) และ Casio EDIFICE (จากวันเกิดปีที่แล้ว) จริงๆ มี dopod 818pro ด้วย แต่ใช้ถ่ายรูปอยู่ ไม่รู้จะถ่ายเอามาให้ดูได้ไง</p><br /><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVHO-772II/AAAAAAAAADU/sJzhoQUcvCQ/s1600-h/IMAGE_04.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194136067979860098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVHO-772II/AAAAAAAAADU/sJzhoQUcvCQ/s400/IMAGE_04.jpg" border="0" /></a>กระเป๋าตัง TOUGH ที่พึ่งได้มาเดือนกว่าๆ จากสะพานพุทธครับ</p><br /><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVHKu772HI/AAAAAAAAADM/mduVN9G1_uc/s1600-h/IMAGE_05.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135994965416050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVHKu772HI/AAAAAAAAADM/mduVN9G1_uc/s400/IMAGE_05.jpg" border="0" /></a>กระเป๋าสะพายของ TOUGH ที่พึ่งได้มา (ไปเล็งไว้เป็นสัปดาห์เลยที่เจเจ)</p><br /><p align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVHFO772GI/AAAAAAAAADE/ye0dc2x2XYw/s1600-h/IMAGE_06.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135900476135522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVHFO772GI/AAAAAAAAADE/ye0dc2x2XYw/s400/IMAGE_06.jpg" border="0" /></a>เข็มขัด TOUGH แทนเส้นที่พังไป (ซื้อวันเดียวกันกับกระเป๋าเลย)</p><br /><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVG5-772EI/AAAAAAAAAC0/C-ieTDdZDFw/s1600-h/IMAGE_07.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135707202607170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVG5-772EI/AAAAAAAAAC0/C-ieTDdZDFw/s400/IMAGE_07.jpg" border="0" /></a>และแล้วก็ถึงน้องใหม่สุดครับ (มาในกล่องส้มอย่างสวยงาม)</p><br /><p align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGzO772DI/AAAAAAAAACs/c4LkVKna2VQ/s1600-h/IMAGE_08.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135591238490162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGzO772DI/AAAAAAAAACs/c4LkVKna2VQ/s400/IMAGE_08.jpg" border="0" /></a>เปิดเข้าไปก็เจอใบเสร็จนอนรออยู่ (ไม่รับเปลี่ยนคืนด้วย เหอๆ)</p><br /><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGue772CI/AAAAAAAAACk/2FM5OUmfO9I/s1600-h/IMAGE_09.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135509634111522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGue772CI/AAAAAAAAACk/2FM5OUmfO9I/s400/IMAGE_09.jpg" border="0" /></a>ป้ายราคาตั้งกับราคาลด (ลด ๓๕%)</p><br /><p align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVSuO772MI/AAAAAAAAAD0/W872oX7HREw/s1600-h/IMAGE_10.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194148699478677698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVSuO772MI/AAAAAAAAAD0/W872oX7HREw/s400/IMAGE_10.jpg" border="0" /></a>นอนรออย่างน่ารักอยู่ในกล่อง (สวยๆ)</p><br /><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGp-772BI/AAAAAAAAACc/eba7TMTkQsE/s1600-h/IMAGE_11.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135432324700178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGp-772BI/AAAAAAAAACc/eba7TMTkQsE/s400/IMAGE_11.jpg" border="0" /></a>สีขาวเลย(อีกไม่นานก็จะดำ)</p><br /><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGle772AI/AAAAAAAAACU/WgZnw3dVN4c/s1600-h/IMAGE_12.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135355015288834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGle772AI/AAAAAAAAACU/WgZnw3dVN4c/s400/IMAGE_12.jpg" border="0" /></a>ถ่ายจากด้านหน้า (ดูไฮโซๆ)</p><br /><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGge771_I/AAAAAAAAACM/HRjS54bZ9Ac/s1600-h/IMAGE_13.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135269115942898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGge771_I/AAAAAAAAACM/HRjS54bZ9Ac/s400/IMAGE_13.jpg" border="0" /></a>อีกสักมุมๆ (มันบ้าเห่อมากไปแล้ว)</p><br /><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGa-771-I/AAAAAAAAACE/DmykOVWm3T8/s1600-h/IMAGE_14.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135174626662370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGa-771-I/AAAAAAAAACE/DmykOVWm3T8/s400/IMAGE_14.jpg" border="0" /></a>ลองใส่ดูสักที (ถุงเท้าเห่ยไปนะ)</p><br /><p align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGU-7719I/AAAAAAAAAB8/-U_FPQtZnH4/s1600-h/IMAGE_15.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194135071547447250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGU-7719I/AAAAAAAAAB8/-U_FPQtZnH4/s400/IMAGE_15.jpg" border="0" /></a>แถมๆ iPod video (ของเพื่อนฝากซื้อ)</p><br /><p align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGQe7718I/AAAAAAAAAB0/VDjb3hEKC6c/s1600-h/IMAGE_16.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194134994238035906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGQe7718I/AAAAAAAAAB0/VDjb3hEKC6c/s400/IMAGE_16.jpg" border="0" /></a>ดูรูปเดี่ยวๆ อีกครั้ง (ใครฝากซื้อรีบมาเอาไปด้วย)</p><br /><p align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGIu7717I/AAAAAAAAABs/YV8zCP3aUrs/s1600-h/IMAGE_17.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194134861094049714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/SBVGIu7717I/AAAAAAAAABs/YV8zCP3aUrs/s400/IMAGE_17.jpg" border="0" /></a>ปิดท้ายด้วยใบหน้าหลอนๆ (ตัดผมสั้นแล้วดูหน้าแปลกๆ นะ)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-6067655073748438547?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-56662992003099312692008-04-01T15:01:00.000+07:002008-04-01T15:04:22.119+07:00ประวัติ วัน April Fool's Day แบบสั้นๆ ได้ใจความ<br /><br />นานมาแล้ว คริสศตวรรตที่ 16 (มั้ง) ชาวฝรั่งเศสถือเอาช่วงวันที่ 25มีนา ถึง 1 เมษาเป็น new year's week ซึ่งผู้คนจะทำการเฉลิมฉลองละส่งการ์ดให้กันภายในวันที่ 1 เมษา<br /><br />ทว่า ในปีนั้นวันปีใหม่ถูกเปลี่ยนเป็นวันที่หนึ่งตามระบบนับวันของ Charles IX (กษัตริย์ ชารล์ที่9?) และเนื่องจากว่า การติดต่อสื่อสารในสมัยนั้นเป็นไปได้ช้ามาก ทำให้คนที่ไม่ได้รับข่าวเรื่องการเปลี่ยนวันที่ยังคงฉลองกันวันที่ 1 เมษาอยู่<br /><br />คนที่ทำการฉลองในวันที่ 1 เมษาจึงถูกเรียกว่า "fool" และเนื่องจากว่าคนที่เข้าใจเรื่องวันที่ผิดจะส่งการ์ดอวยพรหรือการ์ดเชิญร่วมปาร์ตี้ไปด้วย จึงกลายเป็นว่า เป็นการชวนไปปาร์ตี้ในเทศกาลที่ไม่มีจริง<br /><br />ทำให้ april fool กลายเป็นวันแห่งการโกหกด้วยประการฉะนี้<br /><br /><br /><br />ก็อปเค้ามาจาก <a href="http://jazil.exteen.com/20050401/april-fool-s-day">http://jazil.exteen.com/20050401/april-fool-s-day</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-5666299200309931269?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-29159450351017645662008-03-26T10:42:00.002+07:002008-03-26T11:06:37.135+07:00ปิดเทอมนี้ก็ฝึกงานเหมือนตอนปีที่แล้วเลย แต่ต่างกันที่ปีนี้ฝึกด้านเว็บโปรแกรมมิ่งที่ฝ่ายไอทีของสถานีวิทยุแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปีที่แล้วฝึกเว็บคอนเทนท์ที่เด็กดีดอทคอม ที่เลือกฝึกที่นี่เพราะเหตุผลนานาประการ<br /><ol><li>ใกล้หอ(มากกกก) เบื่อการเดินทางที่ต้องไปนั่งหลับบนรถเมล์ทุกเช้า</li><li>จะได้มีเวลาจัดรายการตอนกลางคืน เพราะเลิกงานก็ย้ายห้อง</li><li>อยากฝึกงานด้านเว็บ ไปที่อื่นอาจไม่ได้ฝึกด้านเว็บ</li><li>ไม่ได้มีความสามารถถึงขนาดไปฝึกที่ไกลๆ เช่น เยอรมัน แบบบางคน เหอๆ</li></ol><p> เอาเหตุผลแค่ 4 ข้อพอแล้วกันเพราะชอบเลข 4 (เกี่ยวไหมนั่น) นอกจากต้องฝึกงานฝ่ายไอทีระหว่างเวลา 08:00 - 17:00 น. (แต่ออกจริงๆ ก็ห้าโมงกว่าๆ นิดๆ) แล้วก็ฝึกจัดรายการวิทยุเวลา 19:00 - 22:00 น. พอมีเวลาว่าง 2 ชม. ให้หายใจ แต่ก็ไม่เคยว่าง เพราะเลิกช้าแล้วก็ไปทานข้าว กลับหอ ส่งผ้าซัก คนนัดพบ ฯลฯ แผนที่จะใช้เวลาช่วงนั้นลดหุ่นก็ยังไม่ได้เริ่มเลย</p><p> กว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืนเป็นอย่างน้อย(ปกติจะเป็นตี 1 ) เพราะต้องทำนู้น ทำนี้ และขอเล่นเน็ตบ้าง ช่วงนี้เลยได้นอนน้อยลง กะว่าจะไปนอนสะสมเสาร์อาทิตย์ ก็ไม่เคยได้ว่างสักเสาร์อาทิตย์ มีกิจกรรมให้ออกเดินสายตลอดแทบทุกสัปดาห์ ก็ดีนะไม่ต้องอยู่หอเฉยๆ ให้เซ็ง แต่เช้าไปก็ตื่นไม่ไหวเหมือนกัน อยากนอนให้มากกว่านี้สักหน่อย</p><p> เดี๋ยวช่วงแอดมิชชั่นก็รับจ๊อบตอบเรื่องเลือกคณะที่เด็กดีอีก ขอทำงานหาเงินบ้าง มากทมใช้เงินเปลืองจริงๆ (แต่ก็ไม่ได้ใช้ไปแต่เรื่องกินเหมือนที่น่าน) ทั้งไปเที่ยว เลี้ยงน้อง ซื้อของใช้ใหม่ ซื้อนั่นซื้อนี่ ฯ กำลังคิดเหมือนกันว่าจะเอาเวลาช่วงไหนไปตอบได้ แต่สุดท้ายก็ต้องหาเวลาจนได้ เพื่อเงินๆๆๆๆ หามาเนี่ยไม่รู้จะได้ใช้หรือเปล่า กลัวตายก่อนได้ใช้เงิน เพราะอดหลับอดนอนแบบนี้</p><p> วันอาทิตย์นี้มีงานบายเนียร์ ทำไมดูกระแสเงียบๆ ก็ไม่รู้ สงสัยเพราะทุกคนฝึกงาน งานเลยมารุมที่ข้าพเจ้าเต็มที่เลย เดี๋ยวว่าจะไปตัดผมทรงใหม่ไปงาน แต่ก็คงไม่ได้หล่อในงานหรอก เพราะต้องไปใช้แรงงาน ไปเตรียมงาน ขึ้นเวทีดำเนินกิจกรรม เก็บงาน ฯลฯ เอาน่าๆ จัดให้รุ่นพี่ทั้งทีก็ควรจัดให้ดีๆ ดีไม่ดีอาจจะเป็นบายเนียร์ปีสุดท้ายก็ได้ ไม่รู้รุ่นน้องจะจัดงานแบบยอมทุ่มทั้งชีวิตและหัวใจให้เราแบบนี้บ้างหรือเปล่า</p><p> หนึ่งเดือนเขียนที่ขอระบายอีก ช่วยนี้มีแต่คนมาให้ช่วยแก้ปัญหานั้น แก้ปัญหานี้มากมายจริง แต่เวลาข้าพเจ้ามีปัญหาไม่เห็นจะมีคนมาช่วยแก้เลย แอบเซ็ง ยิ่งโตยิ่งคบกันแต่เพื่อผลประโยชน์นะ เรื่องสุดท้าย อยากเริ่มเขียนนิยายได้แล้ว วางโครงเรื่องมาตั้ง 4-5 ปี ไม่ได้เริ่มสักที เดี๋ยวจะไปหาซื้อหนังสือมาอ่านเป็นไอเดียเพิ่มที่งานสัปดาห์หนังสือดีกว่า</p><p> วันนี้แค่นี้ก็แล้วกัน กลับไปเป็นนิสิตฝึกงานต่อ(บัตรที่ให้ตอกลงเวลาเขียนว่า"นักศึกษาฝึกงาน"แทบอยากกระโดดกัดหูคนออกบัตร จุฬาฯ เป็น"นิสิต"ไม่ใช่"นักศึกษา" มีความรู้สักหน่อยดิ)</p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2915945035101764566?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-36402216700452997452008-02-25T00:57:00.003+07:002008-02-25T01:17:21.900+07:00น่าเบื่อจะสอบปลายภาคอีกแล้ว การต้องสอบแต่ละครั้งของข้าพเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับการต้องบังคับให้เด็กต้องทานผักขมๆ เหม็นๆ ไม่มีเด็กที่ไหนชอบหรอก ข้าพเจ้าจริงๆ แล้วไม่ได้เกลียดการสอบเท่าไรนะ ถ้าให้สอบเกี่ยวกับสิ่งที่ข้าพเจ้าสนใจ แต่นี่ต้องมาสอบอะไรก็ไม่รู้เกี่ยวกับโปรแกรมต่างๆ เขียนแผนภาพแผนภูมิอะไรก็ไม่รู้ ลองให้ไปสอบเกี่ยวกับเนื้อหานิเทศศาสตร์ดิ จะสู้ตายถวายชีวิตให้เลยทีเดียวเชียว<br /><br />เป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือเดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยอ่าน นอนมากขึ้น ดูทีวีนานขึ้น ทานอาหารต่างๆ บ่อยขึ้น ก็เลยทำให้อ้วนขึ้น เหมือนเริ่มประชดชีวิตอย่างไรก็ไม่รู้ กลับไปเลวพอสมควร ออกกำลังกายก็ไม่ค่อยได้ออก ฟังเพลงก็ไม่ค่อยได้ฟัง ห้องนอนก็ปล่อยให้มันรกสุดๆ ไม่ได้จัดการอะไรกับชีวิตตัวเองให้มันมีระเบียบอะไรเลย ใช้เงินก็เปลืองแทบทุกวันเลย ดีจริงๆ ชีวิตในช่วงนี้<br /><br />นิสัยเสียหรือนิสัยเลวๆ หลายอย่างก็กำลังกลับมาหามากมาย รู้ว่ามันไม่ดีก็ยังกลับไปทำหรือประพฤติแบบนี้อยู่ได้ แค่เรื่องนิดๆ หน่อยๆ มารุมเร้ามากหน่อย กับเรื่องนิดๆ หน่อยๆ หายไปมากหน่อย ทีเวลาช่วยเรื่องคนอื่นทำได้ แต่กับปัญหาของตัวเองไม่สามารถทำได้ แย่จริงๆ เมื่อไรจะผ่านพ้นช่วงเวลานี้มันไปได้เนี่ย ขี้เกียจแสร้งทำเป็นอยู่ดีมีสุขกับคนอื่นๆ ที่เข้ามาพูดคุย ทั้งที่ในสมองและในใจไม่ไหวล่ะ<br /><br />อีกไม่นานก็ได้กลับกรุงเทพฯ ได้ไปฝึกงานตลอดปิดเทอม จริงๆ อยากไปฝึกกับอีกที่มากกว่านะ แต่เห็นเพื่อนอยากไปมากก็เลยยอมสละเปลี่ยนมาฝึกที่นี่ก็ได้ แต่ที่นี่ก็ได้ข่าวว่ามีปัญหาภายในเล็กๆ น้อยๆ หรือยิ่งใหญ่ก็ไม่รู้ที่รอรับข้าพเจ้าไว้แล้ว ทำไมปีนี้มันดวงนี้แบบนี้ อยากไปเที่ยวทะเลจังเลย ไปโดดน้ำทะเล ไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีคนรู้จัก อยากปลดปล่อย อยากผ่อนคลาย อยากชาร์จไฟในตัวอีกครั้ง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-3640221670045299745?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-68226843100766516292008-02-12T13:35:00.000+07:002008-02-12T14:17:20.210+07:00เคยไหม . . . . ที่รักใครมาก จนไม่สนใจว่าเขาจะเป็นยังไง จะดี จะร้ายแค่ไหน<br />เคยไหม . . . . ที่ทำได้ทุกอย่าง เพื่อให้เขามีความสุข ถึงแม้ว่าตัวเราจะทุกข์<br />เคยไหม . . . . ที่นึกถึงเขาทุกลมหายใจ นึกถึงเขาทุกครั้งที่หลับตา<br />เคยไหม . . . . ที่เชื่อมั่นในคำสัญญาของเขา ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่มีวันเป็นไปได้<br />เคยไหม . . . . ที่ยอมทำทุกอย่างแม้ต้องเสียใจเพื่อให้เขายังอยู่กับเราต่อไป<br />เคยไหม . . . . ที่ห่วงใครมาก ๆ จนไม่อยากให้ไปไหน<br />เคยไหม . . . . ที่ทำตัววุ่นวาย จนทำให้เขารู้สึกรำคาญ<br />เคยไหม . . . . ก่อนที่จะทำอะไรลงไป จะต้องนึกถึงความรู้สึกเขาก่อน<br />เคยไหม . . . . ที่แค่เขาชมใครว่าสวย ว่าหล่อ เราก็เก็บมาคิดมากจนทะเลาะกัน<br />เคยไหม . . . . ที่อยากจะทำตัวให้ดูดี ให้น่ารัก เพื่อที่จะไม่ให้เขาไปสนใจใคร<br />เคยไหม . . . . ที่ขี้หึง หึงแม้กระทั่งรู้ว่ามันเป็นเรื่องล้อเล่น<br />เคยไหม . . . . ที่ถูกใครทำร้ายหัวใจแล้วยังยอมให้เขากลับมาทำร้ายดังเดิม<br />เคยไหม . . . . ที่เขาทำในสิ่งที่อภัยให้ไม่ได้ แต่ก็ยังอภัยให้เขา<br />เคยไหม . . . . ที่ต้องให้โอกาสเขาเปลี่ยนแปลงตัวเอง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้<br />เคยไหม . . . . ที่คิดถึงเขา แล้วนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวบ่อยๆ<br />เคยไหม . . . . ที่อยากให้เขากลับมาอยู่ข้างกายเรา ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-6822684310076651629?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-70681050493524496392008-02-10T21:56:00.000+07:002008-02-10T22:47:09.089+07:00เมื่อสักครู่งงนิดหน่อยว่าบัญชีผู้ใช้งานของข้าพเจ้าเป็นอะไร ไม่สามารถเข้าสู่ระบบได้ทั้งที่พิมพ์ถูกต้องทั้งหมด จนต้องกดแจ้งรหัสหายไปที่อีเมลล์ ก็นึกในใจต่อว่ามันเป็นบัญชีผู้ใช้งานเดียวกัน(gmailกับblogger) แต่ก็เข้าสู่ระบบของอีเมลล์ได้เลยลองเข้าสู่ระบบอีกครั้ง มันก็เข้าสู่ระบบได้ตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น - -" เกือบกดรีเซ็ทรหัสผ่านใหม่แล้ว ระบบมันป่วงจริงๆ เกือบจะไม่ได้เขียนบันทึกล่ะ<br /><br /> ระหว่างนั่งพิมพ์งานวิชาจริยธรรมที่สุดแสนน่าเบื่อที่ต้องเขียนให้ได้ ๓ หน้า ก็นึกขึ้นได้ว่ามีรายการ The Star ที่ช่องเก้า กดดูทันทีเลยเพราะเมื่อวานลืมไปว่ามีเลยอดชม งานการเลิกทำในทันทีเพื่อตั้งใจชมรายการ ปีนี้คนมาคัดเลือกเยอะขึ้นมากมายนะ เข้าใจอารมณ์คนที่มาคัดเลือกนะ เพราะเคยไปคัดพิธีกรของ Gsquare แล้วก็ตกรอบมา เข้าใจอารมณ์ความตื่นเต้นและความกดดันของคนที่มาเข้าประกวดอย่างทันที<br /><br /> รายการก็ดูซึ้งดีนะ ตกรอบก็เปิดเพลงบิ้วอารมณ์ เข้ารอบก็เปิดเพลงบิ๊วอารมณ์ ไม่มีอะไรก้เปิดเพลงคลอ คนตัดต่อจะอะไรกันหนักหนาเนี่ย(แต่ถ้าไม่มีรายการก็แห้งนะ ใส่เพลงนะดีแล้ว) ดูไปก็แทบจะน้ำตาไหลเชียว(มีความรู้สึกกับเค้าด้วยเหรอข้าพเจ้า หุหุ) สงสารคนที่ตกรอบนะ พยายามเต็มที่ก็ยังตกรอบ แค่พยายามคงยังไม่พอถ้าไม่มีองค์ประกอบอื่นช่วย<br /><br /> แต่มีบ้านหนึ่งพ่อแม่เค้าก็ส่งเสริมลูกตัวเองนะ ขับรถพาไปเรียนร้องเพลงถึงกรุงเทพฯ จากหาดใหญ่ สุดยอดไปเลยนับถือๆ ผู้ปกครองผมเหรอไม่มีทางโดยเด็ดขาด แค่อยากเรียนนิเทศยังไม่ได้สนับสนุนลูกชายตัวเองเลย ทุกวันนี้ข้าพเจ้าเลยต้องมานั่งเรียนเป็นโปรแกรมเมอร์อย่างนี้ พูดแล้วเศร้าใจเดี๋ยวก็คลั่งอีก แอบอิจฉาน้องคนนั้นนิดหน่อย แต่ก็ดีใจนะที่น้องคนนั้นเข้ารอบกับเค้าด้วย แล้วก็มีน้องคนอีกคนที่แต่คนว่าดำ ไม่ต่างจากข้าพเจ้าที่โดนว่าอ้วน หุหุ แล้วน้องคนที่ก็มาคัดคนเดียวไม่มีผู้ปกครองมาเหมือนคนอื่นๆ เอิ๊กๆ รู้สึกเหมือนกำลังดูตัวเองตัวที่ไปคัดพิธีกร GSquare ที่ต้องอ้อนวอนลากพี่เพชรไปเป็นเพื่อน<br /><br /> น่าจะมีรายการประเภท Reality แบบนี้เพิ่มอีกนะ แต่เป็นการคัดหาอย่างอื่นอกจากนักร้อง ยิ่งถ้าคัดหาโปรดิวเซอร์นะจะสมัครทันที อยากทำอาชีพนี้ใจจะขาย ไปดูประกาศรับสมัครของ TPBS แล้วน่าสนใจ แต่เรียนวุฒิวท.บ.มาบริษัทไหนเค้าจะรับข้าพเจ้าเนี่ย แต่จะไปทำอาชีพโปรแกรมเมอร์ก็คงจะไม่รอด หุหุ อนาคตจะเป็นอย่างไรต้องมาติดตามกันต่อไป<br /><br /> เอาล่ะหมดเวลาทำสิ่งไร้สาระแล้วครับ กลับคืนสู่โลกมนุษย์จริงต่อ การบ้านและงานรอเราอยู่ สู้ต่อไปๆ อยากนอนทั้งวัน กินของอร่อยๆ แล้วก็ดูหนังไปเรื่อยๆ น่าจะมีความสุขดีนะเนี่ย<br /><br />ปล.ตรุษจีนก็ไม่ได้กลับบ้านที่นครพนม แต๊ะเอียก็เลยไม่ได้สักบ้านเดียว วาเลนไทน์ก็ไม่มีแฟนกับเค้าสักคน เดือนกุมภาพันธ์ปีนี้ช่างโหดร้ายกับกระผมยิ่งนัก เข้าใจแล้วที่เดือนนี้มีวันน้อยที่สุด เพื่อที่จะได้ผ่านไปเร็วๆ หุหุ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-7068105049352449639?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-92179776343731789772008-01-29T14:44:00.000+07:002008-01-29T15:22:26.678+07:00ตอนนี้ข้าพเจ้าก็ได้กลับมาสู่ประเทศน่านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากลั๊ลล้าไร้สาระทำกิจกรรมต่างๆ ณ กรุงเทพมหานครเป็นเวลานาน ที่ต้องกลับมาก็เพราะยังเป็นนิสิตสิครับ ลองไม่กลับมามีหวังโดนพ้นสภาพนิสิตของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยแน่ๆ มีงานและโปรเจ็คมากมายที่ จ.น่าน รอคอยข้าพเจ้าอยู่ สรุปสั้นๆ ว่าตอนนี้ผมมาใช้ชีวิตเดือนสุดท้าย(กว่าๆ)ณ ประเทศน่านแล้วครับ<br /><br /> พักหลังมานี้ไม่รู้เป็นไรปวดหัวจี๊ดๆ ทางสมองซีกขวา ที่มั่นใจแน่ๆ ว่าไม่ได้เป็นไมเกรนหรือปวดหัวปกติอย่างแน่นอน แต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร กลัวอยู่ ๒ อย่าง คือ เนื้องอก หรือ พยาธิขึ้นสมอง หุหุ ยิ่งดู FW Mail เยอะๆ อยู่ด้วย สยองๆ แค่อาการถ่ายเป็นเลือดนี้ก็ทำเอาสภาพใกล้ตายอยู่ล่ะ ยังไม่นับอาการอื่นๆ อาทิ ปวดตา เมื่อยตัว ฯลฯ (ไม่น่าอยู่รอดได้นะ)<br /><br /> ตอนนี้ตัดผมสั้นหน่อย(ไม่ถือว่าเป็นทรงใหม่เท่าไร) มีแว่นใหม่กรอบสีแดงๆ ด้วย ใส่แล้วดูเกย์ชะมัด แต่ก็แต่งเอาขำๆ เซ็ทผมด้วย เครียดอะไรมาก็ระบายกับหัวเราดีที่สุด เอิ๊กๆ ช่วงนี้โด๊ปข้าวโด๊ปยารักษาตัวเลยดูบวมขึ้นเรื่อยๆ แต่หน้าตาดูผ่องใสขึ้น แต่ให้แต่งแบบนี้ทุกวันก็ไม่ไหว นานๆ ทีแก้เซ็ง แต่ก็อยากตัดผมสั้นๆ จะได้ดูหน้าเด็กๆ เอิ๊กๆ<br /><br /> ช่วงนี้มี Project ให้ทำมากมาย ต้องทำตัวให้สมกับการเรียนพัฒนาซอฟต์แวร์สักหน่อย หลังๆ เริ่มเป็นแนวนิเทศมากไปล่ะ อยากเรียนนิเทศแสดดดดดดดดดดดดดดด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-9217977634373178977?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-17129220436017316142008-01-22T09:17:00.000+07:002008-01-22T16:17:09.836+07:00ไม่ได้มาเขียนเป็นระยะเวลา ๓ สัปดาห์ สืบเนื่องจากมีภารกิจที่จะต้องไปช่วยงานสรุปเข้มโค้งสุดท้าย โครงการ ๔ ตอน Party Admission จุดนัดฝัน คนพันธุ์แอด ณ หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทุกวันเสาร์และอาทิตย์เป็นระยะเวลา ๓ สัปดาห์ ความสนุกสนุนและบรรยากาศจะนำมาฝากในโอกาสถัดไป(ถ้ามีโอกาสและอารมณ์)<br /><br /> วันนี้นั่งเล่นและนอนเล่นอินเทอร์เน็ตไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็ได้ไปค้นเจอบทกลอนหนึ่งที่ชอบมากๆ อ.ช่อทิพา เป็นคนนำมาให้ได้อ่านครั้งแรกสมัยอยู่มัธยมศึกษา วันนี้เป็นโอกาสอันดีที่จะขออนุญาตคัดลอกบทกลอนบทนี้มาเผยแพร่ของครูกลอนที่มีนามว่า"ชิต บุรทัต" ทำไมผมถึงชอบบทกลอนบทนี้นั้นเหรอ ลองไปอ่านดูสิครับ<br /><br />๐ ปากบอนเถอะกูรู้ หละก็กูจะตบมึง<br />เรื่องนั้นจะดันดึง และแดะแด๋เพราะโกรธดาล<br />๐ รู้เห็นอะไรหน่อย สิจะคอยเสนอขาน<br />เสือกแส่จะรังควาน เอะอะอึงตะบึงไป<br />๐ ถ้าหนักกระบาลมึง จะทะลึ่งก็ตามใจ<br />นี่เล่าก็เปล่าใย เสาะแสะเสือกมิเห็นสม<br />๐ เรื่องกูก็เรื่องกู ผิวะรู้ก็ควรอม<br />อย่าคายระบายลม เหลาะแหละให้กะใครฟัง<br />๐ ก่อนมึงก็มีคาว ระบุฉาวกระฉ่อนดัง<br />กูสู้สงบบัง มิแคะไค้กะใครเลย<br />๐ หากกูมิช่วยดับ จะระงับอะไรเหวย<br />ป่านนี้น่ะคงเผย กระจะหมดกระจ่างเมือง<br />๐ เรื่องใดก็ดีกู เจอะและรู้แน่ะเนืองเนือง<br />แม้ขุ่นและครุ่นเคือง ก็มิคิดจะไขขาน<br />๐ เรื่องใครก็เรื่องใคร เกาะแกะใยแฮ่ะป่วยการ<br />มีงานประกอบงาน เฉพาะตนก็เย็นใจ<br />๐ เรื่องกูกระนี้มึง สะเออะอึงกะใครใคร<br />เป็นไรก็เป็นไป เถอะจะตบมินับหน<br />๐ แก้ปากคะเยอคัน มิฉะนั้นจะเคยตน<br />ต่อไปอะไรดล ก็จะแดงเพราะมึงบอน ฯ<br /><br />ปล.ขอเพิ่มเติมความรู้สักนิดนะครับ จริงๆ บทประพันธ์บทนี้ไม่ใช่กลอน แต่ก็พิมพ์ด้วยความเคยตัว จริงๆ แล้วเป็นคำประพันธ์ประเภทอินทรวิเชียรฉันท์ แจ้งไว้ให้ทราบครับ และก็ขอย้ำอีกครั้งว่าประพันธ์โดยท่านชิต บุรทัตครับ สุดยอดไหมล่ะ ใครชอบก็นำไปท่องจำเล่นได้นะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-1712922043601731614?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-20468417753820738632008-01-01T13:52:00.000+07:002008-01-01T14:05:11.896+07:00ปีใหม่ทั้งทีแต่ข้าพเจ้าไม่สบาย อาจจะเพราะการนอนผิดเวลาบ่อยๆ เปลี่ยนกลางวันเป็นเวลานอนแล้วมาเปลี่ยนกลางคืนเป็นเวลาตื่น แบบนี้มันก็สมควรที่จะไม่สบายแล้ว อาการก็ค่อนข้างเย็นลงด้วยกระมัง จึงทำให้ข้าพเจ้ามีอาการคัดจมูกและเจ็บคอได้ เดี๋ยวต้องรักษาสุขภาพตัวเองเพิ่มอีกหน่อย จะพยายามดื่มน้ำให้มากๆ มาอยู่หอในแล้วดื่มน้ำน้อยลงจนเป็นร้อนในเลย<br /><br />เมื่อวานมีแผนจะไปเคาท์ดาวน์ที่เซ็นทรัลเวิร์ลด แล้วก็เลยโทรฯ ชวนเพื่อนๆ ที่ยังอยู่ที่ กทม แต่ปรากฏว่าตอนที่นัดกันเพื่อนๆ ที่ชวนนัดไปเดินถ่ายรูปแถวเกษรพลาซ่าเสียอย่างนั้น ข้าพเจ้าก็นั่งรอเป็นเวลานานพอสมควรก็นึกว่าจะไม่มาแล้ว เลยไปเดินดูสินค้าในห้างกับน้องเมทที่ไปด้วยกันแถว อยู่ได้แค่สี่ทุ่มกว่าๆ ก็รีบกลับ เพราะแบตโทรศัพท์หมด(กลัวส่งข้อความไม่ได้) และสภาพร่างกายก็ย่ำแย่เกิดปวดหัวจี๊ดๆ ขึ้นมาได้ไงก็ไม่รู้ เลยรีบกลับมาพักผ่อนที่หอดีกว่า<br /><br />สรุปปีนี้ก็ได้เคาท์ดาวน์หน้าคอมพิวเตอร์ติดต่อกันเป็นปีที่ ๔ ต่างก็แค่ไม่ได้ตั้งใจนับถอยหลังกับใครเป็นพิเศษ นั่งไร้สาระดูบอร์ด เล่น MSN ไปเรื่อยๆ จนข้ามปีเช่นเคย แต่ก็ยังทรหดเล่นโน้ตบุ๊คอยู่ได้จนถึงเช้า แล้วค่อยนอนพักผ่อน ตื่นมาก็เลยรู้สึกว่าไม่สบายอย่างที่บ่นในตอนแรกนั้นล่ะ ไม่ไหวล่ะไปนอนต่อดีกว่า<br /><br />ปล.ขอบคุณทุกข้อความ ทุกคำอวยพรที่ทุกคนส่งมาให้นะคร้าบบบบ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2046841775382073863?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-18297601246484932702007-12-31T07:24:00.000+07:002008-01-01T13:52:06.416+07:00ทำไมวันที่ ๓๑ ธันวาคม ของทุกปีถึงได้มีความสำคัญมากมาย ผู้คนมากมายต่างเฉลิมฉลองกัน ถ้าพูดกันตรงๆ แล้วก็แค่ที่จะเปลี่ยนเลขศักราชใหม่ หรือวันเปลี่ยนปีนั้นเอง แต่ทำไมคนจึงให้ความสำคัญกับมันนัก และคิดจัดกิจกรรมต่างๆ มากมายขึ้นมาเพื่อให้ต้อนรับปีใหม่ที่จะมาถึง<br /><br />ที่บ่นๆ ไปเนี่ยไม่ใช่ไม่ชอบงานรื่นเริงหรือวันหยุดหรอกนะครับ แต่ข้าพเจ้าทึ่งกับความช่างคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์ ที่ใส่ใจวันธรรมดาวันหนึ่งให้มันมีความพิเศษขึ้นมามากกว่าวันอื่นๆ ทั้งที่มันก็เป็นเพียงวันที่มี ๒๔ ชม. เหมือนวันอื่นๆ ทุกประการ เพียงแต่คนเราเท่านั้นที่ทำให้มันไม่เหมือน<br /><br />วันนี้และช่วงนี้จึงกลายเป็นวันพิเศษเพราะคนเราให้ความสำคัญเป็นพิเศษ แต่อย่ามัวให้ความสำคัญแต่กับวันพิเศษ แต่กับการเฉลิมฉลองนะ ให้ความสำคัญกับสิ่งใกล้ตัวรอบข้างบ้างก็ยังดี อย่างน้อยๆ ก็ตัวเราเองเลยเนี่ยล่ะ อายุเพิ่มขึ้นอีก ๑ ปี ทำอะไรดีๆ ให้กับโลกมนุษย์แล้วหรือยัง<br /><br />ปล.วันนี้ข้าพเจ้าไปทำตัวการ์ตูนเต้นฉลองคริสต์มาสมา รู้สึกชอบในความติ๊งต๊องและปัญญาอ่อนไร้สาระดี ใครอยากรับชมสามารถเข้าไปรับชมได้ที่ <a href="http://www.jibjab.com/sendables/preview/erKwArVAq62e2TUFfdEhUs7I" target="_blank">http://www.jibjab.com/sendables/preview/erKwArVAq62e2TUFfdEhUs7I</a> เตือนว่ามันไม่มีสาระอะไรเลยนะ เอิ๊กๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-1829760124648493270?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-74477949132768759722007-12-28T03:04:00.000+07:002007-12-28T03:19:01.752+07:00หลายๆ คนอยากเป็นดารา อยากเป็นคนดัง รู้สึกดีที่ไปไหนก็มีคนรู้จัก รู้สึกดีที่ไปไหนก็มีคนอยากเข้ามาพูดคุย ชอบแสงสีเสียง ชอบที่มีคนมาขอถ่ายรูป ชอบที่มีคนมาขอลายเซ็น เป็นดาราช่างดูมีความสุขจริงๆ ทำเอาหลายๆ คนอยากเป็นดารา อยากเป็นคนดัง อยากเป็นคนสาธารณะ อยากให้ทุกคนรู้จักเราบ้าง<br /><br />หลายๆ คนอยากเป็นคนเดินดิน ไปไหนมาไหนก็สบาย ไม่มีใครสักคนที่รู้จักเรา ไม่มีใครวิ่งเข้ามาปลื้มอยากพูดคุยด้วย ไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่อยากถ่ายรูป ไม่อยากแจกลายเซ็น อยากอยู่เป็นส่วนตัว อยากทำอะไรก็ได้ทำ ทำเอาหลายๆ คนอยากเป็นคนเดินดิน อยากเป็นสามัญชน ไม่อยากให้ใครมารู้จัก<br /><br />หลายๆ คนไม่อยากเป็นคนเดินดิน ไปไหนก็ต้องรอคิว ไปไหนก็ไม่ได้รับสิทธิพิเศษอะไร บางครั้งยังโดนด่าไล่ตะเพิดด้วยซ้ำ ทำอะไรก็ดูแย่ดูไม่ดีไปเสียหมด ไม่อยากเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีใครรู้จัก เพราะฉะนั้นเราจึงต้องเป็นดารา ทำอะไรก็จะมีคนมากรี๊ดกร๊าด ทุกคนอยากรู้จักเรา อยากเป็นดาราจริงๆ เลย<br /><br />หลายๆ คนไม่อยากเป็นดารา ไปไหนก็มีแต่คนมารุมล้อม แค่จะพักผ่อนเป็นส่วนตัวก็ยังมีมาขอถ่ายรูป ชีวิตต้องทำงานตามตารางเวลา ไปไหนส่วนตัวก็ไม่ได้ ไม่อยากเป็นดาราหรือบุคคลสาธารณะที่ทุกคนรู้จัก เพราะฉะนั้นอยากเป็นคนเดินดิน อยากทำอะไรก็ได้ อยากเป็นอิสระ อยากเป็นคนเดินดินจริงๆ เลย<br /><br />ทุกคนมีสิทธิ์ฝันและมีสิทธิ์เลือกในทางเดินชีวิตของตัวเอง ดารา หรือ เดินดิน ก็เป็นคนเหมือนกันนะครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-7447794913276875972?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-42972435550350023462007-12-27T02:43:00.000+07:002007-12-27T03:01:46.860+07:00ดึกๆ แบบนี้ได้เวลามาสร้างอารมณ์เปลี่ยวๆ เขียนบล็อกเสี่ยวๆ ออกมา จากความเดิมตอนที่แล้วที่มีบ่นๆ เรื่องของใครสักคน จะว่าไปก็อายุ ๒๑ ปีย่าง ๒๒ ปีแล้ว ถ้าข้าพเจ้ายังโกหก หน้าด้าน ว่าไม่มีแฟนก็ดูจะไม่น่าเป็นไปได้ คนเราก็ต้องมีกันบาง อาจจะเป็นแค่แอบชอบ แอบรัก มีคนมาสนใจ หรือจนถึงมีอะไรกัน(เวอร์ไปไหม การกินข้าวด้วยกันถือว่ามีอะไรกันเหรอ - -") แต่ก็จะขอเขียนประเด็นเกี่ยวกับคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตหน่อยก็แล้วกัน ถึงแม้จะผ่านเข้ามาแล้วเลยออกไปเลยก็ตามแต่เหอะ แต่นึกถึงก็มีความสุขได้<br /><br /> แปลกนะที่ตามจีบส่วนใหญ่จะเป็นคนที่อายุน้อยกว่า(เพราะหลอกคนที่อายุเท่ากันไม่ค่อยสำเร็จ) อาศัยหน้าตาแก่เข้าสู้ว่างั้น ก็มีความสุขนะพอคิดถึงเวลาที่ผ่านมา(และผ่านไป) มีจีบคนที่อายุเท่ากันบ้าง แต่ถ้านับวันเกิดกันข้าพเจ้าก็แก่กว่า(ไม่น่าเรียนตามเกณฑ์เลย) คนที่จีบๆ ด้วยก็มีหลากหลายนะ คณะเดียวกัน ต่างคณะ สถาบันเดียวกัน ต่างสถาบัน ฯ (แต่ก็แห้วกินอยู่เรื่อยไป) แต่ก็จะจนจำแต่ช่วงเวลาดีๆ ที่เคยได้ทำอะไรร่วมกับคนที่ข้าพเจ้าพยายามจะจีบ(แต่เค้าไม่สนใจ) วันนี้ก็เกิดอารมณ์คิดถึงช่วงเวลาดีๆ เหล่านั้นขึ้นมาได้ไงก็ไม่รู้<br /><br /> คุณเคยมีไหมช่วงเวลาดีๆ เหล่านี้ ร้องเพลงบางเพลงร่วมกัน ฟังเพลงที่เป็นสื่อตัวแทนแก่กัน ไปทานอาหารที่ต่างๆ ด้วยกัน ไปชมภาพยนตร์การแสดงละครเวทีหรือคอนเสิร์ตด้วยกัน ไปเดินเล่นด้วยกัน ทำบุญร่วมกัน ไปซื้อของด้วยกัน ซื้ออะไรให้กัน นั่งรถไปไหนด้วยกัน โทรศัพท์พูดคุยกันทั้งวันทั้งคืน แอบมองหน้าเวลาเผลอ จับมือกัน จ้องรอยยิ้มกันและกัน มีสถานที่แห่งความทรงจำร่วมกัน ฯลฯ ช่วงเวลาดีๆ เหล่านี้ไม่อยากให้ทุกคนที่เคยผ่านมันลืมเลือนไปเลย ไม่อยากให้คำว่า"เลิกกัน"มาบดบังหรือทำลายความทรงจำดีๆ เหล่านั้นไป<br /><br /> คืนนี้ก็คงจะได้นอนหลับอย่างมีความสุขแล้ว สุขง่ายๆ ที่สร้างขึ้นจากความทรงจำดีๆ ของตัวเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-4297243555035002346?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-81149724061891676372007-12-25T22:05:00.000+07:002008-12-12T07:05:08.869+07:00วันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษจึงจะมาเขียนเว็บบล็อกที่เป็นแนวบันทึกสักที เพราะปกติเขียนแนวบ่นๆ น่าเบื่อๆ ที่วันนี้อารมณ์ดีเพราะเป็นครั้งแรก(มั้ง)ในการสอบที่สมองมันไปเร็วมากๆ ไปเร็วกว่าที่มือจะเขียนได้ทัน แต่คาดว่าคงจะเป็นกับวิชานี้แค่วิชาเดียว เพราะพรุ่งนี้หายนะใหญ่จาว่ารอข้าพเจ้าอยู่ สวรรค์กับนรกห่างกันแค่ไม่ถึง ๒๔ ชั่วโมงจริงๆ เอาน่าๆ ตัวสุดท้ายแล้วของการเขียนจาว่า ต้องผ่านมันไปให้ได้<br /><br />วันนี้เลยถือโอกาสไปอัดการ์ดปีใหม่ให้เพื่อนๆ และทุกคนที่รู้จัก อยากทำอะไรให้ที่เป็นชิ้นเป็นอันและทำเอง(เกือบ)ทั้งหมดบาง ถึงแม้มันจะเห่ย ถึงแม้มันจะดูไม่สวย ถึงแม้มันจะแพงกว่าไปซื้อสำเร็จ แต่ก็รู้สึกดีนะที่ได้ทำการ์ดขึ้นมาเอง นึกถึงสมัยประถมที่ต้องทำการ์ดด้วยมือจริงๆ วาดรูปและระบายสีด้วย ต่างมาหน่อยที่เดี๋ยวนี้ใช้คอมพ์ทำแทน แล้วก็ไปอัดเป็นโปสการ์ดที่ร้านถ่ายรูป<br /><br /><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147929262214002098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_nANZLRXTJKY/R3EeY5satbI/AAAAAAAAAAg/vrvus1nKlSU/s320/temp_newyearcard_5.gif" border="0" /></div><div align="center">การ์ดที่เสียเวลาวันกว่าๆ ในการ์ดทุลักทุเลใช้โฟโต้ช็อปทำ</div><br />อัดเสร็จก็ไปหาซื้อซองใส่และช็อคโกแลตด้วย(ทั้งที่ตัวเองไม่ทานเพราะเดี๋ยวไมเกรนจะถามหา) แล้วก็ไปหาซื้อปากกาเพื่อไว้เซ็นลายเซ็นอีก ลงทุนไปประมาณใบละ ๘ บาทนิดๆ ทุกคนที่ได้รับต่างก็สนใจกับช็อคโกแลต(แล้วการ์ดข้าพเจ้าล่ะคร้าบ) ส่วนการ์ดก็โดนวิพากย์วิจารณ์เล็กน้อยถึงปานกลาง(ขนาดให้หลายๆ คนช่วยติก่อนแล้วนะ) เอาเหอะๆ ไม่ fail นะ เพราะตั้งใจทำมันออกมาอย่างดีที่สุดแล้ว<br /><br />ทำไมข้าพเจ้าถึงได้ขี้เกียจอ่านหนังสือเช่นนี้ ปี ๓ แล้วนะเนี่ย อีกไม่นานก็จะสิ้นสุดชีวิตวัยเรียนเข้าสู่วัยทำงาน(อย่างเต็มตัว)แล้ว แต่ใจจริงก็อยากเรียนปริญญาตรีใหม่นะ อยากเรียนนิเทศศาสตร์อีกสักใบ อยากได้ชีวิตมหา'ลัยกลับมาคืนด้วยล่ะ รู้สึกการที่อยู่น่าน ๒ ปีเสียชีวิตส่วนนั้นไปเยอะ แต่ก็ได้อะไรมาแลกเปลี่ยนนะ ได้"เพื่อน"ไงล่ะ ถึงแม้จะน้อยคน แต่ก็ยังมีคนทนความน่าเบื่อและความเลวของข้าพเจ้าได้ เก่งจริงๆ<br /><br />ปีใหม่นี้จะไป Count Down ที่ไหนดีหนอ ๓ ปีที่ผ่านมาอยู่หน้าคอมพ์นับถอยหลังกับใครบางคนที่เค้าคงไม่มีวันกลับมานับถอยหลัง พูดคุย หรือกลับมามองหน้ากันได้อย่างเคย มีอะไรมากมายที่เค้าไม่ได้รู้ มีอะไรหลายอย่างที่ข้าพเจ้าตัดสินใจผิดพลาดไปเอง ช่างเหอะ ชีวิตจะต้องดำเนินต่อไป แต่จะมีใครสนใจมาดำเนินชีวิตร่วมกันหรือเปล่านี้ก็เป็นนอีกเรื่องหนึ่ง(น้ำเน่าได้อีก) "ตราบใดมีรัก ย่อมมีความหวัง"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-8114972406189167637?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-79726509190629890192007-12-24T21:27:00.000+07:002007-12-24T22:03:42.878+07:00<strong>"ไว้ใส่แน่จริง"</strong> เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าอยากได้หรืออยากเจอจากคนที่รู้จักเป็นอย่างยิ่ง ทำไมนั่นเหรอ ก็ถ้าคนที่คบกันมีคุณสมบัติเพียงแค่ ๔ อย่างนี้ ข้าพเจ้าว่ามันก็พอเพียงและเพียงพอสำหรับข้าพเจ้าแล้ว<br /><ul><li><strong>ไว้</strong>ใจ - ไว้ใจข้าพเจ้าว่าสามารถทำสิ่งต่างๆ ได้อย่างแน่นอน และทำออกมาได้ผลลัพท์ที่ดีด้วย</li><li><strong>ใส่</strong>ใจ - ใส่ใจข้าพเจ้าว่าเป็นอย่างไร สบายดีไหม เป็นอย่างไรบ้าง หรือรู้สึกอย่างไร</li><li><strong>แน่</strong>ใจ - แน่ใจข้าพเจ้าว่าเป็นดั่งคนที่เคยรู้จักอย่างแน่นอน ไม่หูเบาเชื่อคำพูดของคนอื่นๆ ทั่วไป</li><li><strong>จริง</strong>ใจ - จริงใจข้าพเจ้า ไม่ใช่คบกันแค่หวังผลประโยชน์จากข้าพเจ้า ไม่ใส่หน้ากากเพื่อหวังประโยชน์</li></ul><p> ขอเพียงเท่านี้และ ไม่ว่าจะเป็นคนรู้จัก เพื่อน มิตร สหาย คนรู้ใจ หรือใครก็ตาม อยากได้เพียงแค่ ๔ อย่างนี้เท่านั้น ข้าพเจ้าก็พร้อมจะยอมกายพลีกายถวายชีวิตให้เป็นอย่างแน่แท้แล้ว</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-7972650919062989019?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-35533368692859468512007-12-23T15:55:00.000+07:002007-12-23T17:25:07.920+07:00<ol><li>สีเขียว - แต่ก่อนชอบสีแดงแต่เปลี่ยนมาชอบสีเขียวตอน ป.๓ เพราะอยู่กีฬาสีสีเขียว และก็เกลียดสีแดงแทน</li><li>นาฬิกาดิจิตอล - ชอบนาฬิกาประมาณ ป.๕ ต้องเป็นนาฬิกาดิจิตอลด้วยเพราะดูนาฬิกาอนาล็อกไม่ถูก</li><li>โทรศัพท์มือถือ - ถือไว้เฉยๆ จริงๆ บางช่วงก็ได้ใช้มากมายจนต้องพกที่ชาร์ท บางช่วงก็เงียบเหลือเกิน</li><li>กระเป๋าที่ยัดทุกอย่าง - เริ่มไม่แปลกใจว่าทำไมใครๆ ถึงเรียกว่าโดราเอม่อน กระเป๋ายัดไว้ทุกสิ่งจริงๆ</li><li>โน้ตบุ๊ค - พอมีโน้ตบุ๊คเป็นของตัวเองก็เริ่มแบกๆ ไปไหนก็แบกตลอด ไปค่ายไหนก็ขนไป บ้าพลังจริงๆ</li><li>MP4 - เป็นคนที่ชอบฟังเพลง(แต่เล่นดนตรีไม่เป็นเลย) เลยต้องพกไว้ ว่างๆ ก็เอามาเสียบฟัง</li><li>อุปกรณ์ไอที - จะบ้าพกอีกมากมาย ของรวมเป็นข้อเดียวเลยแล้วกัน Gadget อะไรใหม่ๆ เป็นต้องหามา</li><li>แว่นตา -มาใส่ตอนอยู่มหาวิทยาลัย เพราะเล่นคอมพ์มากมาย ใส่แล้วสบายตาดีด้วย แตกไปแล้ว ๒ รอบ</li><li>อ้วนๆ บวมๆ - เป็นอะไรที่โดดเด่นมาแต่ไกล แต่หลังๆ ก็ลดหุ่นลงมาเยอะแล้วนะเนี่ย แต่ก็ยังบวม</li><li>การกิน - Enjoy Eating คำนี้คงเป็นคำอธิบายได้ง่ายๆ อะไรอร่อยต้องไปหาลองทานให้ได้</li><li>นอนมาราธอน - คนอะไรสามารถนอนได้ ๒ วันโดยไม่ตื่นขึ้นมาทานอะไร(ยกเว้นเข้าห้องน้ำ) นอนได้โหดจริงๆ</li><li>ขี้เกียจ - อาจจะเป็นผลพวงมาจากข้อข้างบน เลยทำให้เป็นคนที่ค่อนข้างขี้เกียจ(มากไปหน่อย)</li><li>ปากหมา - เป็นความสามารถพิเศษเฉพาะตัวที่สมองสามารถคิดหาเรื่องกัดชาวบ้านได้ตลอดเวลา</li><li>รก - อีกหนึ่งความสามารถที่สามารถทำห้องสะอาดๆ รกได้ภายใน ๑ สัปดาห์ จะเก็บอย่างไรก็ยังรกเหมือนเดิม</li><li>การศึกษา - ไม่ใช่มีการศึกษาดีหรอกนะ แต่ได้มาทำงานเกี่ยวกับแอดมิชชั่น อยู่กับการศึกษาพอสมควร</li><li>ข่าว - เป็นแหล่งอัพเดทข่าวให้คนอื่นประจำ และข่าวใหม่ๆ ก็ชอบมาหาเป็นประจำ เลยกลายเป็นแหล่งข่าว</li><li>ดีเจ - จริงๆ แล้วไม่ได้เป็นดีเจเป็นแค่ผู้ประกาศ(ที่ยังไม่เคยได้ไปสอบให้ผ่าน) แต่จริงๆ อยากเป็นโปรดิวเซอร์มากกว่า</li><li>เพลง - เป็นคลังเพลงย่อมๆ ให้คนมาถามหาเพลงได้ แต่ไม่สามารถร้องเพลงได้ถูกคีย์เลย</li><li>เว็บไซต์ - ถ้าไม่ได้นั่งทำเว็บไซต์เองก็จะบ้านั่งคลิกดูเว็บไซต์หรือบล็อกชาวบ้านไปเรื่อยๆ</li><li>เลขสี่ - เป็นลูกคนที่ ๔ เป็นหลานคนที่ ๒๔ เกิดวันที่ ๒๔ เกิดบ่าย ๔ โมง ๔๐ นาที อะไรๆ ก็เลข ๔</li><li>UBYI - หลายคนชอบถามว่าแปลว่าอะไร จริงแล้วๆ มันเป็นคำว่า"หยก"เขียนกลับหัว ลองดูได้</li></ol><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-3553336869285946851?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6918789105747522990.post-24719421146501650682007-12-22T15:35:00.000+07:002007-12-23T17:23:41.237+07:00<ol><li>ทำอะไรก็ตาม ถ้ามีคนเริ่ม ก็จะมีคนตาม - ลองก้าวข้ามถนนเป็นคนแรกดูเลยก็ได้ คนที่เหลือจะข้ามตาม</li><li>Taxi เวลาที่เราต้องการจะไม่มา แต่เวลาไม่ต้องการ มันจะมา - เวลารอรถเมล์นี้ชอบมากันจริงๆ</li><li>ฝนจะตกในวันที่ไม่ได้พกร่มหรือเสื้อกันฝนมา - แต่เวลาพกติดตัวไว้มันจะไม่ตกประจำเลย</li><li>เวลาที่รีบๆ มักจะทำอะไรได้ช้าลงกว่าเวลาที่ไม่รีบ - ลองจับเวลาดูได้ เพราะฉะนั้นทำมันตามปกติ</li><li>คนเราจะมองกันที่หน้าตา ชอบคนเลว(เธอดีเกินไป) และแต่งงานกับคนมีเงิน - ทำใจอย่างเดียว</li><li>ไปเดินซื้อของตอนท้องว่าง ไม่ดีต่อกระเป๋าตังเลย - ลองเดินตอนอิ่มๆ จะไม่อยากซื้ออะไรเท่าไร</li><li>ทุกทีที่เจอใครที่ไม่ได้เจอกันนานๆ จะทักว่าดูอ้วนขึ้นหรือดูผอมลงนะ - จะมีใครทักว่าดูปกติดีไหม</li><li>คนที่เรียนคณะเกี่ยวกับคอมพ์ไม่จำเป็นต้องชอบคอมพ์เสมอไป - แค่รู้จักเมาส์ คียบอร์ด หน้าจอก็พอแล้ว</li><li>ทุกห้องเรียนจะต้องประกอบไปด้วยคนประเภทดังต่อไปนี้อย่างน้อยอย่างละ 1 คน หล่อ สวย อ้วน ใส่แว่น รวย สูง ขาว ดำ</li><li>ถ้าเราปรับปรุงนิสัยแย่ๆ ของตัวเอง เพื่อนก็จะเข้าใจว่าเราไม่สบายหรือผิดปกติ - แต่ไม่ปรับปรุงก็โดนด่า</li><li>คนหลายๆ คนจะจำเราได้ทันทีเมื่อต้องการความช่วยเหลือ - แต่ร้อยวันพันปีไม่เคยมาคุยด้วย</li><li>ผู้ชายจะเห็นเพื่อนสำคัญกว่าครอบครัว แต่ผู้หญิงจะเห็นครอบครัวสำคัญกว่าเพื่อน</li><li>เซเว่น จะเขียนภาษาอังกฤษคำว่า ELEVEn ด้วย n พิมพ์เล็กเสมอ - อยากรู้ว่าทำไม</li><li>นาฬิกาปลุกจะมีความผิดเมื่อเราตื่นสาย แต่ไม่เคยได้รับคำชมเมื่อเราตื่นทันเวลา</li><li>เชื่อในความรู้สึกของตัวเองไว้ก่อน - เพราะมนุษย์มีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดเสมอ</li><li>ประกวดอะไรก็ตามอย่าตั้งใจมากเกินไป - ผู้ชนะเลิศแทบทุกงานไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ได้</li><li>โปรแกรมสนทนาผ่านอินเทอร์เน็ตส่งได้แต่ข้อความนะ ส่งความรู้สึกไม่ได้ - อะไรที่สำคัญบอกด้วยตัวเองดีกว่า</li><li>คำพูด 6 อย่างที่ควรพูดให้ติดปาก สวัสดี ขอบคุณ ขอบใจ ไม่เป็นไร ให้อภัย ขอโทษ - โลกจะน่าอยู่ขึ้นเยอะ</li><li>ของแพงไม่ได้ดีกว่าของถูกเสมอไป - แต่มันช่วยให้เรา"รู้สึก"ว่าดีกว่า เท่านั้นเอง</li><li>คำพูดบางครั้งก็ไม่ได้คิด แต่ความคิดบางครั้งก็ไม่ได้พูด - เพราะฉะนั้นอย่าใส่ใจคำพูด แต่ให้ใส่ใจความคิด</li><li>ไม่มีอะไรใหม่ภายใต้ดวงอาทิตย์นี้ - ทุกผลงานต้องมีแรงบันดาลใจ อย่าลืมขอบคุณต้นแบบของคุณล่ะ</li></ol><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6918789105747522990-2471942114650165068?l=ubyi.blogspot.com' alt='' /></div>~ UBYI ~http://www.blogger.com/profile/05547657377188832728noreply@blogger.com0